Oké, dus we hebben voor drie weken een camper gehuurd. Deze:
En beviel dat nou een beetje? Daarover een volgende keer.
zaterdag 13 oktober 2012
vrijdag 12 oktober 2012
Ultieme speaking name
Vanavond kwam mij ter ore dat een Japanse vrouw, die in Rotterdam andere Japanse vrouwen naar hun bevalling begeleidt, de naam Koide draagt. De karakters waarmee deze naam geschreven wordt, betekenen ook: Kleine Uitgang.
zaterdag 6 oktober 2012
Ulan Bator (1)
Mijn vader werkte in het onderwijs.
Mijn schoonvader werkte eveneens in het onderwijs.
Zelf heb ik een groot deel van mijn leven in het onderwijs gewerkt.
Mijn beminde echtgenote stond tot voor kort nog voor de klas.
Onze beide zoons geven allebei in meerdere of mindere mate onderwijs.
Mijn zusje is juf.
Mijn schoonzusje zit in het bestuur van een groep scholen.
Alle bovengenoemde personen hebben zelf bovendien een aantal jaren onderwijs gevolgd.
Wij zijn, kortom, een tamelijk enge familie met een graad van onderlinge verwevenheid, die verder eigenlijk alleen voorkomt bij enkele eeuwenoude Siciliaanse maffiageslachten.
Zoiets blijft natuurlijk niet zonder gevolgen. Karakterologisch bijvoorbeeld: ik wijs op grenzeloze eigenwijsheid en ongebreidelde corrigeerdrift. Daar staat dan weer tegenover dat we eigenlijk allemaal wel weten waar Ulan Bator ligt.
En nog een niet onbelangrijk gevolg: we hebben nooit samen buiten het hoogseizoen op vakantie gekund. Dus altijd hoge prijzen, volle wegen, het bordje 'Complet' bij de camping, afgeladen stranden. Maar nu we allebei van de VUT genieten, zagen we onze kans schoon om eindelijk eens ná de zomervakantie op stap te gaan. En we wilden wel eens proberen, of een camper misschien iets voor ons was. Einddoel: Ulan Bator.
(wordt vervolgd)
Mijn schoonvader werkte eveneens in het onderwijs.
Zelf heb ik een groot deel van mijn leven in het onderwijs gewerkt.
Mijn beminde echtgenote stond tot voor kort nog voor de klas.
Onze beide zoons geven allebei in meerdere of mindere mate onderwijs.
Mijn zusje is juf.
Mijn schoonzusje zit in het bestuur van een groep scholen.
Alle bovengenoemde personen hebben zelf bovendien een aantal jaren onderwijs gevolgd.
Wij zijn, kortom, een tamelijk enge familie met een graad van onderlinge verwevenheid, die verder eigenlijk alleen voorkomt bij enkele eeuwenoude Siciliaanse maffiageslachten.
Zoiets blijft natuurlijk niet zonder gevolgen. Karakterologisch bijvoorbeeld: ik wijs op grenzeloze eigenwijsheid en ongebreidelde corrigeerdrift. Daar staat dan weer tegenover dat we eigenlijk allemaal wel weten waar Ulan Bator ligt.
En nog een niet onbelangrijk gevolg: we hebben nooit samen buiten het hoogseizoen op vakantie gekund. Dus altijd hoge prijzen, volle wegen, het bordje 'Complet' bij de camping, afgeladen stranden. Maar nu we allebei van de VUT genieten, zagen we onze kans schoon om eindelijk eens ná de zomervakantie op stap te gaan. En we wilden wel eens proberen, of een camper misschien iets voor ons was. Einddoel: Ulan Bator.
(wordt vervolgd)
zaterdag 8 september 2012
Nulmeting
Volgens mij bestond het hele begrip nulmeting nog niet, toen ik nog wat jonger was dan nu. Vermoedelijk begon men in die dagen maar in het wilde weg ergens wat te meten en dan deed men dat later nog een keer en de resultaten werden dan vergeleken. Dan kan er natuurlijk geen sprake zijn van een management-technisch en wetenschappelijk verantwoorde aanpak, dat spreekt vanzelf.
Maar tegenwoordig word je doodgegooid met nulmetingen. Er kan geen gommetje besteld worden of de een of andere bobo verordonneert wel dat aan de aanschaf een nulmeting vooraf moet gaan.
Het ultieme gebruik van dit woord trof ik vandaag aan in Het Onderwijsblad, het tijdschrift van de onderwijsvakbond AOb.
Het eerste bezoek van de luizenmoeders na de zomervakantie werd aangeduid als een nulmeting.
We zijn ver heen.
Maar tegenwoordig word je doodgegooid met nulmetingen. Er kan geen gommetje besteld worden of de een of andere bobo verordonneert wel dat aan de aanschaf een nulmeting vooraf moet gaan.
Het ultieme gebruik van dit woord trof ik vandaag aan in Het Onderwijsblad, het tijdschrift van de onderwijsvakbond AOb.
Het eerste bezoek van de luizenmoeders na de zomervakantie werd aangeduid als een nulmeting.
We zijn ver heen.
maandag 3 september 2012
Weer ander Office-pakket
Tussen MsWord en mij is het eigenlijk nooit iets geworden. Dit ondanks het feit dat ik er op slecht bewaakte ogenblikken een paar keer een cursus in heb gegeven (moet je nooit doen, een cursus geven over een pakket waar je een hekel aan hebt) en ondanks het feit dat ik jaren een kamer heb gedeeld met dames die hun ziel en zaligheid legden in het bedenken van sjablonen en macro's voor MsWord.
Van oudsher ben ik een WordPerfect-adept. En eigenlijk denk ik nog steeds dat WP 4.2 de beste tekstverwerker is die ooit bestaan heeft. Het onder water kijken, de fenomenale macrotaal, de snelheid en flexibiliteit van het pakket zijn naar mijn oordeel nog steeds onovertroffen. Het was dan ook een hele slag voor mij toen mijn toenmalige werkgever overstapte naar MsWord. Degene die daar destijds achter zat, benaderde deze site onlangs met notabene een I-pad. Need I say more?
Helaas is WordPerfect inmiddels nogal obsoleet geworden. Toen ik beroepshalve niks meer met Word te maken had, moest ik dus naar een ander alternatief uitkijken. Dat werd OpenOffice. Dat was een Open Source project en het voldeed vrij aardig, al was het wel erg stroperig. Maar OpenOffice is in handen gekomen van Oracle, een bedrijf dat ik bijna net zo onsympathiek vind als Microsoft en Apple. Wat nu?
Het is LibreOffice geworden, dat weer ontstaan is als een afsplitsing van OpenOffice. Niet slecht en heel wat sneller dan OpenOffice, en wat strakker en overzichtelijker in z'n lay-out. Voorlopig houd ik het hier maar bij.
LibreOffice en Open Office hebben een lastige eigenschap gemeen. Beide pakketten gaan ervan uit dat alle documenten standaard in één map worden opgeslagen. En ik vind het nu juist zo prettig om spreadsheets en teksten in verschillende mappen te bewaren: gewoon, Lotus in de ene map en WP in de andere zal ik maar zeggen.
Ik moet toegeven dat je in Excel wél een aparte standaardmap kunt opgeven voor je spreadsheets. Maar daar zat lange tijd een eigenaardigheid in, en het zou me niet verbazen als dat nog zo was: als je die map wilde aanwijzen, kon je er niet gewoon naar toe navigeren. Je moest het volledige pad met de hand intypen. En dat was dan altijd wel weer een leuk moment van MD-DOS-nostalgie.
Van oudsher ben ik een WordPerfect-adept. En eigenlijk denk ik nog steeds dat WP 4.2 de beste tekstverwerker is die ooit bestaan heeft. Het onder water kijken, de fenomenale macrotaal, de snelheid en flexibiliteit van het pakket zijn naar mijn oordeel nog steeds onovertroffen. Het was dan ook een hele slag voor mij toen mijn toenmalige werkgever overstapte naar MsWord. Degene die daar destijds achter zat, benaderde deze site onlangs met notabene een I-pad. Need I say more?
Helaas is WordPerfect inmiddels nogal obsoleet geworden. Toen ik beroepshalve niks meer met Word te maken had, moest ik dus naar een ander alternatief uitkijken. Dat werd OpenOffice. Dat was een Open Source project en het voldeed vrij aardig, al was het wel erg stroperig. Maar OpenOffice is in handen gekomen van Oracle, een bedrijf dat ik bijna net zo onsympathiek vind als Microsoft en Apple. Wat nu?
Het is LibreOffice geworden, dat weer ontstaan is als een afsplitsing van OpenOffice. Niet slecht en heel wat sneller dan OpenOffice, en wat strakker en overzichtelijker in z'n lay-out. Voorlopig houd ik het hier maar bij.
LibreOffice en Open Office hebben een lastige eigenschap gemeen. Beide pakketten gaan ervan uit dat alle documenten standaard in één map worden opgeslagen. En ik vind het nu juist zo prettig om spreadsheets en teksten in verschillende mappen te bewaren: gewoon, Lotus in de ene map en WP in de andere zal ik maar zeggen.
Ik moet toegeven dat je in Excel wél een aparte standaardmap kunt opgeven voor je spreadsheets. Maar daar zat lange tijd een eigenaardigheid in, en het zou me niet verbazen als dat nog zo was: als je die map wilde aanwijzen, kon je er niet gewoon naar toe navigeren. Je moest het volledige pad met de hand intypen. En dat was dan altijd wel weer een leuk moment van MD-DOS-nostalgie.
zondag 2 september 2012
Mooiste en lelijkste woord
Onlangs hebben wij een krachtige bezuinigingsslag doorgevoerd in onze tijdschriftabonnementen. Nu wij van een karig pensioentje moeten rondkomen kan Bruin dat allemaal niet meer trekken. Bovendien waren er nogal wat tijdschriften bij waarop we meer uit gewoonte dan uit actuele belangstelling geabonneerd waren gebleven. Een overzicht.
Gesneuveld is bijvoorbeeld Op Pad. Vroeger was dat een blad met goeie stukken over fietsen (zowel de activiteit als de fietsen zelf) en kanoën, maar het accent kwam meer en meer te liggen op rare sporten als snowboarden en mountainbiken, waar ik helemaal niks mee heb. Weg dus.
Computer Totaal hebben we ook niet meer. In het verleden was dat rijk aan zinnige tips over hardware en software, maar tegenwoordig gaat het vooral over allerlei i-dingetjes, en Apple spul komt hier nu eenmaal het huis niet in (het is al erg genoeg dat sommigen mijn blog met Apple-dingen menen te moeten lezen). Aan Microsoft heb ik al een hekel, maar Apple is helemaal de commercie en modieusheid ten top.
De Groene Amsterdammer: weg. Mijn sympathie voor dit blad is gebleven, maar ik kwam er gewoon niet meer toe hem enigszins volledig te lezen. Gelukkig gaat het momenteel prima met de Groene, dus ik hoef er niet al te veel schuldgevoel over te hebben. Op zeker moment werkten er zelfs twee oudleerlingen van mij, maar die zijn er ook weg.
Grasduinen lezen we ook niet meer, we waren er ooit via een kerstpakket op geabonneerd geraakt. De focus van dit blad is meer en meer verschoven van het Fochteloërveen naar Peruviaanse hoogvlaktes enzo, en die interesseren me (als rechtgeaard reisfoob) aanmerkelijk minder. De naam van het blad was trouwens inmiddels veranderd in Roots, en dat is precies het probleem: grasduinen is er nauwelijks meer bij.
Kanotities (let op de geweldige woordspeling!) hebben we er, mèt het lidmaatschap van de kanobond, eveneens uitgegooid. Die bond is overigens opgegaan in het watersportverbond, en met die zeilers en sloepenvaarders hebben we niet bijster veel affiniteit. In het blad hebben we nimmer iets lezenswaardigs aangetroffen.
Gebleven zijn: de VPRO-gids (steeds meer ook een tijdschrift, maar nog altijd tevens een goeie radiobode (voor de jongeren: radiobode is een oud woord voor tv-gids)), de Consumentengids (voorlopig) en vanzelfsprekend Onze Taal.
Op Onze Taal was ook mijn vader al geabonneerd, dus alleen al uit een oogpunt van familiaire continuïteit is het ontsnapt aan onze bezuinigingsdrift. Maar ook vanwege de inhoud: oplettende lezers hebben kunnen vaststellen dat ik mij nogal eens erger aan allerlei taalverschijnselen, en het is heerlijk die ergernissen in Onze Taal door anderen bevestigd te zien (deze maand nog: "rond de klok van 11.25 u"). Bij Onze Taal zitten mensen met een scherp oor en oog voor veranderingen in het taalgebruik. Ze hebben trouwens ook een goeie website.
Een vaste rubriek in Onze Taal is het lezersportret. Een (naar ik aanneem willekeurig gekozen) abonnee krijgt een aantal vragen voorgeschoteld over zijn of haar affiniteit met taal, zijn grootste taalergernissen, de in zijn of haar ogen beste taalgebruiker en nog zo het een en ander. Ook wordt gevraagd naar het in zijn of haar ogen lelijkste en mooiste woord.
Statistisch is de kans niet zo groot dat ik ooit gevraagd wordt voor dit lezersportret. Maar ik denk er natuurlijk elke keer wel over na wat ik dan geantwoord zou hebben. Gelukkig heb ik een weblog, en langs die weg kan ik jullie deelgenoot maken van wat volgens mij het mooiste en wat het lelijkste woord is.
Voor het lelijkste woord is "ophoesten" een sterke kandidaat. Ik heb daar al eerder wat opmerkingen aan gewijd. Maar de kampioen is het vermaledijde (zelf een heel mooi woord, trouwens) "kids". Niet eens een Nederlands woord dus, maar wel een woord dat een bliksemcarrière heeft gemaakt in de taal van Nederlanders. Ouders die het over hun "kids" hebben kan ik als ouders niet meer serieus nemen, het ontbreekt ze aan respect voor de personen in kwestie. Kinderen zijn dat ("kindertjes" vind ik ook tamelijk verschrikkelijk).
En dan het mooiste woord. "Spuitgasten" is een zeer goede tweede, maar "ongeregeldheden" vind ik het allermooist. Die nauwelijks verborgen ergernis over het feit dat iets verdorie zomaar gebeurt, terwijl het nota bene niet eens geregeld is! Het woord ongeregeldheden is balsem voor mijn anarchistische ziel. Ongeregeldheden, heerlijk!
Edit: Groei en Bloei hebben we ook opgezegd. Die tuintijdschriften neigen er toch naar zichzelf elk jaar te herhalen. Natuurmonumenten en het Drents Landschap, maar dat zijn toch meer lidmaatschappen dan abonnementen, zijn gebleven.
Gesneuveld is bijvoorbeeld Op Pad. Vroeger was dat een blad met goeie stukken over fietsen (zowel de activiteit als de fietsen zelf) en kanoën, maar het accent kwam meer en meer te liggen op rare sporten als snowboarden en mountainbiken, waar ik helemaal niks mee heb. Weg dus.
Computer Totaal hebben we ook niet meer. In het verleden was dat rijk aan zinnige tips over hardware en software, maar tegenwoordig gaat het vooral over allerlei i-dingetjes, en Apple spul komt hier nu eenmaal het huis niet in (het is al erg genoeg dat sommigen mijn blog met Apple-dingen menen te moeten lezen). Aan Microsoft heb ik al een hekel, maar Apple is helemaal de commercie en modieusheid ten top.
De Groene Amsterdammer: weg. Mijn sympathie voor dit blad is gebleven, maar ik kwam er gewoon niet meer toe hem enigszins volledig te lezen. Gelukkig gaat het momenteel prima met de Groene, dus ik hoef er niet al te veel schuldgevoel over te hebben. Op zeker moment werkten er zelfs twee oudleerlingen van mij, maar die zijn er ook weg.
Grasduinen lezen we ook niet meer, we waren er ooit via een kerstpakket op geabonneerd geraakt. De focus van dit blad is meer en meer verschoven van het Fochteloërveen naar Peruviaanse hoogvlaktes enzo, en die interesseren me (als rechtgeaard reisfoob) aanmerkelijk minder. De naam van het blad was trouwens inmiddels veranderd in Roots, en dat is precies het probleem: grasduinen is er nauwelijks meer bij.
Kanotities (let op de geweldige woordspeling!) hebben we er, mèt het lidmaatschap van de kanobond, eveneens uitgegooid. Die bond is overigens opgegaan in het watersportverbond, en met die zeilers en sloepenvaarders hebben we niet bijster veel affiniteit. In het blad hebben we nimmer iets lezenswaardigs aangetroffen.
Gebleven zijn: de VPRO-gids (steeds meer ook een tijdschrift, maar nog altijd tevens een goeie radiobode (voor de jongeren: radiobode is een oud woord voor tv-gids)), de Consumentengids (voorlopig) en vanzelfsprekend Onze Taal.
Op Onze Taal was ook mijn vader al geabonneerd, dus alleen al uit een oogpunt van familiaire continuïteit is het ontsnapt aan onze bezuinigingsdrift. Maar ook vanwege de inhoud: oplettende lezers hebben kunnen vaststellen dat ik mij nogal eens erger aan allerlei taalverschijnselen, en het is heerlijk die ergernissen in Onze Taal door anderen bevestigd te zien (deze maand nog: "rond de klok van 11.25 u"). Bij Onze Taal zitten mensen met een scherp oor en oog voor veranderingen in het taalgebruik. Ze hebben trouwens ook een goeie website.
Een vaste rubriek in Onze Taal is het lezersportret. Een (naar ik aanneem willekeurig gekozen) abonnee krijgt een aantal vragen voorgeschoteld over zijn of haar affiniteit met taal, zijn grootste taalergernissen, de in zijn of haar ogen beste taalgebruiker en nog zo het een en ander. Ook wordt gevraagd naar het in zijn of haar ogen lelijkste en mooiste woord.
Statistisch is de kans niet zo groot dat ik ooit gevraagd wordt voor dit lezersportret. Maar ik denk er natuurlijk elke keer wel over na wat ik dan geantwoord zou hebben. Gelukkig heb ik een weblog, en langs die weg kan ik jullie deelgenoot maken van wat volgens mij het mooiste en wat het lelijkste woord is.
Voor het lelijkste woord is "ophoesten" een sterke kandidaat. Ik heb daar al eerder wat opmerkingen aan gewijd. Maar de kampioen is het vermaledijde (zelf een heel mooi woord, trouwens) "kids". Niet eens een Nederlands woord dus, maar wel een woord dat een bliksemcarrière heeft gemaakt in de taal van Nederlanders. Ouders die het over hun "kids" hebben kan ik als ouders niet meer serieus nemen, het ontbreekt ze aan respect voor de personen in kwestie. Kinderen zijn dat ("kindertjes" vind ik ook tamelijk verschrikkelijk).
En dan het mooiste woord. "Spuitgasten" is een zeer goede tweede, maar "ongeregeldheden" vind ik het allermooist. Die nauwelijks verborgen ergernis over het feit dat iets verdorie zomaar gebeurt, terwijl het nota bene niet eens geregeld is! Het woord ongeregeldheden is balsem voor mijn anarchistische ziel. Ongeregeldheden, heerlijk!
Edit: Groei en Bloei hebben we ook opgezegd. Die tuintijdschriften neigen er toch naar zichzelf elk jaar te herhalen. Natuurmonumenten en het Drents Landschap, maar dat zijn toch meer lidmaatschappen dan abonnementen, zijn gebleven.
zondag 19 augustus 2012
Toegepaste psychologie
Toen ik nog in het verpleeghuis zat, heb ik een paar keer een groen T-shirt aangetrokken, in een poging de verzorgsters in verwarring te brengen. Dat werkte niet erg. Wel was er iemand die mij daardoor, en door mijn gespierde gestalte natuurlijk, aanzag voor een medewerker van de fysiotherapie, en dat heb ik maar zo gelaten.
Die verzorgsters hadden geconstateerd dat ik eigenlijk alleen maar donkerblauwe en heel soms zwarte T-shirts droeg. Dat klopt, dat is al meer dan een decennium zo. Ik koop die shirts bij een prettig boetiekje in het nabij gelegen Vries, dat de Welkoop heet. Ik hoef ze alleen maar in de juiste maat van het schap te pakken, dan is het altijd goed. De verzorgsters vonden die kledingkeuze saai. Zelf zie ik het meer als consistent.
Maar vandaag is alles anders. Het is gruwelijk warm, en ik heb een wit -T-shirt aangetrokken! Ik hoop namelijk dat ik zo suggestibel ben, dat ik daardoor denk dat ik het minder warm heb. En verdomd, het lijkt te werken, dit psychologisch tropenkostuum. Mijn beminde echtgenote denkt alleen ongetwijfeld steeds dat hier een vreemde kerel rondscharrelt.
En hoe kom ik dan ineens aan een wit T-shirt? Ha, ik hoopte al dat je dat zou vragen. Dit is namelijk het shirt dat ik onder mijn tabberd placht te dragen.
Die verzorgsters hadden geconstateerd dat ik eigenlijk alleen maar donkerblauwe en heel soms zwarte T-shirts droeg. Dat klopt, dat is al meer dan een decennium zo. Ik koop die shirts bij een prettig boetiekje in het nabij gelegen Vries, dat de Welkoop heet. Ik hoef ze alleen maar in de juiste maat van het schap te pakken, dan is het altijd goed. De verzorgsters vonden die kledingkeuze saai. Zelf zie ik het meer als consistent.
Maar vandaag is alles anders. Het is gruwelijk warm, en ik heb een wit -T-shirt aangetrokken! Ik hoop namelijk dat ik zo suggestibel ben, dat ik daardoor denk dat ik het minder warm heb. En verdomd, het lijkt te werken, dit psychologisch tropenkostuum. Mijn beminde echtgenote denkt alleen ongetwijfeld steeds dat hier een vreemde kerel rondscharrelt.
En hoe kom ik dan ineens aan een wit T-shirt? Ha, ik hoopte al dat je dat zou vragen. Dit is namelijk het shirt dat ik onder mijn tabberd placht te dragen.
Abonneren op:
Posts (Atom)

