GroenLinks bepleit in het nieuwe verkiezingsprogramma basisscholen die van 7 tot 7 open zijn. Voor de resterende helft van het etmaal wordt gedacht over een systeem van overnachtingskluisjes, uiteraard voorzien van goede brandbeveiliging, zodat de ouders volop kunnen deelnemen aan de 24-uurs-economie. Resteren nog die hinderlijke weekends, maar daar vinden ze ook wel wat op.
woensdag 6 juni 2012
dinsdag 5 juni 2012
Familieberichten
Enige tijd geleden maakte ik al melding van mijn enigszins morbide belangstelling voor de uitvaart van de Grote Leider van Noord-Korea, en van de lessen die daaruit te trekken waren voor mijn eigen afscheid, te zijner tijd. Maar het is nog erger: ik moet bekennen dat ik een gretig lezer ben van de familieberichten. Elke dag in de NRC, en op zaterdag ook in de Volkskrant en het Nieuwsblad (ik lees op zaterdag drie kranten, daarom vind ik het de mooiste dag van de week).
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
vrijdag 1 juni 2012
woensdag 30 mei 2012
Daar kom ik nooit meer van af
En ik had al zo'n moeite om Sybrand van Haersma Buma serieus te nemen. En nu wijst iemand er op, dat Buma hem zo herinnert aan Frank van Putten, de onvergetelijke creatie van Wim de Bie ("Ik wil niet met mijn moeder. Ik wil een lekkere blonde vriendin!"). Dat is een associatie, waar ik nu nooit meer van af kom.
maandag 21 mei 2012
Naamgeving
Op de schaarse ogenblikken dat ik romantisch gestemd ben, laat ik mijn gedachten wel eens gaan over een potentiële naam voor ons huis.
Gezien de levensfase waarin de hoofdbewoners verkeren zou 'Huize Avondrood' natuurlijk het meest toepasselijk zijn. Ik meld mij zo ook graag aan de telefoon: 'Huize Avondrood, conciërge spreekt u mee'. Hé, zou ik daar bij mijn afscheid van de DIA eigenlijk niet een bordje van hebben zullen krijgen?
De meest voorkomende begroeiing in de tuin zou aanleiding kunnen zijn voor de naam: 'De Zevenbladgaard'. Ook 'De Rozentuin' zou wel enigszins de realiteit weerspiegelen, hoewel de rozen ernstig hebben geleden door de strenge vorst laat in de winter.
Maar rond deze tijd van het jaar ga ik toch helemaal voor 'De Akeleihof':
Gezien de levensfase waarin de hoofdbewoners verkeren zou 'Huize Avondrood' natuurlijk het meest toepasselijk zijn. Ik meld mij zo ook graag aan de telefoon: 'Huize Avondrood, conciërge spreekt u mee'. Hé, zou ik daar bij mijn afscheid van de DIA eigenlijk niet een bordje van hebben zullen krijgen?
De meest voorkomende begroeiing in de tuin zou aanleiding kunnen zijn voor de naam: 'De Zevenbladgaard'. Ook 'De Rozentuin' zou wel enigszins de realiteit weerspiegelen, hoewel de rozen ernstig hebben geleden door de strenge vorst laat in de winter.
Maar rond deze tijd van het jaar ga ik toch helemaal voor 'De Akeleihof':
dinsdag 15 mei 2012
Geschiedenisles
Een heel enkele keer denk ik wel eens: ik zou nog wel een paar dagen voor een groep 7 of groep 8 willen staan, en dan met zo'n digiboard, een digitaal schoolbord, erbij. Vanavond bekroop mij dat gevoel weer sterk, toen ik via de website van de NRC kennis nam van een geanimeerd kaartje, waarop je de landsgrenzen in Europa door de eeuwen heen ziet verschuiven. Schitterend! Het ineenstorten van het Romeinse rijk, de intocht der Mongoolse troepen onder Dzjengis Khan, het zelfstandig worden van Portugal en Ierland, lappendekens van piepkleine staatjes in Italië en Duitsland, de Franse tijd, de Tweede Wereldoorlog, allemaal heel mooi te zien.
En wat je ook goed kunt zien, is dat Limburg heel erg lang niet bij Nederland heeft gehoord. Zo kwam Venlo later bij Nederland dan Curaçao. Venlo, waar doet me dat ook alweer aan denken?
Historisch gezien hadden we Venlo eigenlijk gewoon helemaal nooit moeten hebben. En dat was ook veel beter geweest. Geen Wilders, geen Sap (die akkoord is gegaan met de uitzetting van Tofik Dibi, schijnt het). Het land zou er beter aan toe zijn! Misschien moeten we overwegen het alsnog af te staan aan het rode Rijnland-Westfalen.
De link naar het bewegende kaartje.
En wat je ook goed kunt zien, is dat Limburg heel erg lang niet bij Nederland heeft gehoord. Zo kwam Venlo later bij Nederland dan Curaçao. Venlo, waar doet me dat ook alweer aan denken?
Historisch gezien hadden we Venlo eigenlijk gewoon helemaal nooit moeten hebben. En dat was ook veel beter geweest. Geen Wilders, geen Sap (die akkoord is gegaan met de uitzetting van Tofik Dibi, schijnt het). Het land zou er beter aan toe zijn! Misschien moeten we overwegen het alsnog af te staan aan het rode Rijnland-Westfalen.
De link naar het bewegende kaartje.
zaterdag 12 mei 2012
Rabààààààààrbermoes
De avocadoteelt is een riskante zaak, of, zoals dat tegenwoordig schijnt te heten, een risicovolle zaak. Voor je het weet leiden insectenplagen, klimatologische uitschieters, vandalisme van buurtbewoners, slakken of wat dan ook tot een misoogst, die mijn gezinnetje (jawel, momenteel is het weer een gezinnetje) licht in bittere armoede zou kunnen storten.
Om dat risico enigszins af te dekken verbouw ik als nevengewassen aardappelen en rabarber. Vandaag heb ik de eerste rabarber van dit seizoen geoogst. Ik heb nog nooit zulke mooie rooie stelen gehad! Rabarber is sowieso een prachtige plant, met schitterende donkergroene bladeren en een lichtroze bloem (maar die moet je er uit snijden, want dat gaat allemaal maar ten koste van de productie, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben).
Daar komt nog bij dat ik rabarber erg lekker vind. Nee, niet als toetje, toetjes zijn voor watjes, maar gewoon als groente. Heerlijk met aardappelen (maar die teelt is nog niet zover) en kloeke gehaktballen van origineel Limousin-vlees van de slager in Noorlaren. Liefst aan de friszure kant, die afgesprongen stukjes tandglazuur knersen zo lekker in de moes, maar in dit opzicht pas ik mij aan aan mijn omgeving en gooi er een paar extra scheppen suiker door.
Tot mijn genoegen vonden de jongens, toen ze nog klein waren, rabarber ook al erg lekker. In die tijd plachten we het bereiden van de rabarber vergezeld te doen gaan van het zingen van het zogeheten rabarberlied (waarvan ik, terugkijkend, vermoed dat we het van Sesamstraat hebben geleerd). Voor de volledigheid geef ik even de volledige en niet weinig diepzinnige tekst mee, met de aanbeveling dit lied tijdens het snijden der rabarber luidkeels door de keuken te galmen. Dat komt de kwaliteit van het gerecht ten goede.
Om dat risico enigszins af te dekken verbouw ik als nevengewassen aardappelen en rabarber. Vandaag heb ik de eerste rabarber van dit seizoen geoogst. Ik heb nog nooit zulke mooie rooie stelen gehad! Rabarber is sowieso een prachtige plant, met schitterende donkergroene bladeren en een lichtroze bloem (maar die moet je er uit snijden, want dat gaat allemaal maar ten koste van de productie, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben).
Daar komt nog bij dat ik rabarber erg lekker vind. Nee, niet als toetje, toetjes zijn voor watjes, maar gewoon als groente. Heerlijk met aardappelen (maar die teelt is nog niet zover) en kloeke gehaktballen van origineel Limousin-vlees van de slager in Noorlaren. Liefst aan de friszure kant, die afgesprongen stukjes tandglazuur knersen zo lekker in de moes, maar in dit opzicht pas ik mij aan aan mijn omgeving en gooi er een paar extra scheppen suiker door.
Tot mijn genoegen vonden de jongens, toen ze nog klein waren, rabarber ook al erg lekker. In die tijd plachten we het bereiden van de rabarber vergezeld te doen gaan van het zingen van het zogeheten rabarberlied (waarvan ik, terugkijkend, vermoed dat we het van Sesamstraat hebben geleerd). Voor de volledigheid geef ik even de volledige en niet weinig diepzinnige tekst mee, met de aanbeveling dit lied tijdens het snijden der rabarber luidkeels door de keuken te galmen. Dat komt de kwaliteit van het gerecht ten goede.
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabarber-, rabarber-, rabarbermoes,
Rabààààààààààààààààrbermoes!
Abonneren op:
Posts (Atom)


