In een eerder blogje heb ik al beschreven, hoe en waarom ik voor een deel van mijn eiwitvoorziening in het algemeen en voor mijn rantsoen vette vis in het bijzonder afhankelijk ben van de blikjes sardines van de Aldi. De aanleiding daarvoor was de onverhoedse overgang van de beeldschone blikjes van het merk Ocean Steamer naar een bontgekleurd blikje, merk Deepblue. Een verandering die ik betreurde, zoals ik de meeste veranderingen betreur, maar goed, de Ocean Steamers waren op en ik begon toch wel een beetje aan het nieuwe blikje te wennen.
Vanochtend was ik weer bij de Aldi en ik wilde natuurlijk een blikje sardines meenemen. Logisch, weer een week voorbij, weer een blikje sardines genuttigd en dus moest de voorraad weer op drie stuks gebracht worden. Nee, dat is niet dwangmatig. Ik zie het als zorgvuldig voorraadbeheer en als symptoom van een evenwichtige levenswandel.
Maar wie schetst mijn ontzetting: hebben ze wéér het blikje veranderd! Weliswaar is het nog steeds Deepblue, maar de basiskleur van het blikje is nu donkergroen en dat was eerst geel. Zo worden alle zekerheden van de consument, die het toch al zo moeilijk heeft, weggeslagen.
Ik heb beide blikjes zorgvuldig bestudeerd, maar behalve de kleur is er niet heel veel verschil. Het nieuwe blikje vermeldt dat de sardines in olijfolie zwemmen, het oude blikje noemt alleen olie. Ik hoop dan maar dat dat geen afgewerkte motorolie van zo'n schilderachtig kleurrijk Portugees vissersbootje is. Verder is het plaatje enigszins veranderd. Het oude blikje toont een toast met sardines, gegarneerd met twee blaadjes munt en een stukje tomaat. Bij het nieuwe blikje is het stukje tomaat nog wat kleiner en is de munt vervangen door twee halve olijven (ontpit). Enfin, de beelden onderaan dit blogje spreken boekdelen.
Zo'n verandering roept toch veel vragen op. Wat speelt zich allemaal af achter de schermen van de sardine-inblik-industrie? Was het wel echt olijfolie? Was het gele blikje een fase in de overgang van Ocean Steamer naar Deepblue? Heeft er iemand ontzettend op z'n donder gehad omdat hij de wansmaak had voor een geel blikje te kiezen? Is er een culinaire rel ontstaan vanwege de blaadjes munt? Is aan deze wijzigingen marktonderzoek vooraf gegaan? Zo ja, waarom ben ik, als vooraanstaand sardineblikjeswatcher, niet uitgenodigd voor een consumentenpanel?
Als ik meer te weten kom, meld ik u dat uiteraard onmiddellijk.
woensdag 28 maart 2012
dinsdag 27 maart 2012
Eindelijk een beetje gepensioneerd weer
Zes maanden heeft het volgens mij onafgebroken geregend, en als het even droog was vroor het wel twintig graden, maar nu: maart, ik loop in t-shirt het gras te maaien, en dat ruikt net zo lekker als normaal in mei!
Media
Een voor mij nieuwe ster aan het firmament van journaalpresentatoren is Annechien Steenhuizen. Een fraaie dame, niet zo'n jong ding - zoals mijn moeder de jeugdige vervangsters van haar huisarts smalend placht te beschrijven - maar echt een dame, ook al had ze qua leeftijd makkelijk mijn dochter kunnen zijn. En niet alleen een dame door die fraaie archaïsche voornaam en door haar op goede komaf wijzende achternaam, maar ook door haar uiterlijk.
Annechien ziet er prachtig uit. Een zeer verzorgd kapsel zonder enig spoor van lichtzinnigheid, nergens ook maar een krulletje te zien. Kleding zonder gewaagde kleuren of afleidende combinaties daarvan, en, belangrijk!, strikt symmetrisch. Dus niet zo'n quasi toevallige enkele blote schouder, alsof het bloesje half afgezakt is. Simpel maar doeltreffend: vandaag bijvoorbeeld gewoon een zwart shirt. Ze is zeer spaarzaam met sieraden, misschien ontbreken ze wel helemaal, mij zijn ze althans nog niet opgevallen, en in ieder geval heeft ze niet van die krankzinnige manshoge oorbellen, of, veel erger nog, één zo'n oorbel. Het opgespelde microfoontje is eigenlijk het enige wat de strakke symmetrie doorbreekt, maar dat zal wel niet anders kunnen.
Met mooie donkere ogen kijkt ze vastberaden recht in de camera en dus ook recht naar de toeschouwer. Je laat het wel uit je hoofd er doorheen te gaan zitten praten, want je weet zeker dat ze je in de gaten houdt.
Bovendien spreekt mevrouw Steenhuizen heel verzorgd. Ze volgt de fonetische regels, dus je hoort niet van die rare hypercorrecte v's en z-en. Opzoeken is bij haar gewoon opsoeken en niet obzoeken, opvallend is opfallend en niet obvallend. Annechien wéét dat zeventig wordt uitgesproken als seventig, kom daar maar eens om vandaag de dag! Weet je trouwens wie daar heel erg in is? Tom Egbers. Let er maar eens op, die doet bijna alles verkeerd wat hij verkeerd kan doen. Maar goed, Annechien Steenhuizen dus. Fraai uiterlijk. Verzorgde dictie. Geen nodeloos vertoon van schalksheid. Geen te amicaal toespreken van correspondenten elders. Ik dacht eindelijk de volmaakte journaalpresentator te hebben gevonden.
Helaas. Vorige week is ze tweemaal hard van haar door mij gecreëerde voetstuk gevallen (voor zover dat technisch mogelijk is).
Als volgt:
* Het gebruik van het woord media als enkelvoud. Voldoende om zelfs mij de schaarse haren te berge te laten rijzen.
* En een dag later, in een item over orthodontisten: "De meest voorkómende beugel". Zo'n beugel voorkomt ongetwijfeld van alles, en is vast heel beleefd, maar ze bedoelde dat hij veel vóórkomt!
Annechien ziet er prachtig uit. Een zeer verzorgd kapsel zonder enig spoor van lichtzinnigheid, nergens ook maar een krulletje te zien. Kleding zonder gewaagde kleuren of afleidende combinaties daarvan, en, belangrijk!, strikt symmetrisch. Dus niet zo'n quasi toevallige enkele blote schouder, alsof het bloesje half afgezakt is. Simpel maar doeltreffend: vandaag bijvoorbeeld gewoon een zwart shirt. Ze is zeer spaarzaam met sieraden, misschien ontbreken ze wel helemaal, mij zijn ze althans nog niet opgevallen, en in ieder geval heeft ze niet van die krankzinnige manshoge oorbellen, of, veel erger nog, één zo'n oorbel. Het opgespelde microfoontje is eigenlijk het enige wat de strakke symmetrie doorbreekt, maar dat zal wel niet anders kunnen.
Met mooie donkere ogen kijkt ze vastberaden recht in de camera en dus ook recht naar de toeschouwer. Je laat het wel uit je hoofd er doorheen te gaan zitten praten, want je weet zeker dat ze je in de gaten houdt.
Bovendien spreekt mevrouw Steenhuizen heel verzorgd. Ze volgt de fonetische regels, dus je hoort niet van die rare hypercorrecte v's en z-en. Opzoeken is bij haar gewoon opsoeken en niet obzoeken, opvallend is opfallend en niet obvallend. Annechien wéét dat zeventig wordt uitgesproken als seventig, kom daar maar eens om vandaag de dag! Weet je trouwens wie daar heel erg in is? Tom Egbers. Let er maar eens op, die doet bijna alles verkeerd wat hij verkeerd kan doen. Maar goed, Annechien Steenhuizen dus. Fraai uiterlijk. Verzorgde dictie. Geen nodeloos vertoon van schalksheid. Geen te amicaal toespreken van correspondenten elders. Ik dacht eindelijk de volmaakte journaalpresentator te hebben gevonden.
Helaas. Vorige week is ze tweemaal hard van haar door mij gecreëerde voetstuk gevallen (voor zover dat technisch mogelijk is).
Als volgt:
* Het gebruik van het woord media als enkelvoud. Voldoende om zelfs mij de schaarse haren te berge te laten rijzen.
* En een dag later, in een item over orthodontisten: "De meest voorkómende beugel". Zo'n beugel voorkomt ongetwijfeld van alles, en is vast heel beleefd, maar ze bedoelde dat hij veel vóórkomt!
dinsdag 20 maart 2012
Gerucht
Gerucht: de SGP zal van zijn nu versterkte machtspositie gebruik maken om een verbod op het fietsen op zondag af te dwingen.
donderdag 15 maart 2012
Nek
Zwemster Femke Heemskerk, over de scherpe concurrentie op de honderd meter vrij: "Dan voel je toch die hete nek in je adem!"
Wandelen
Al van kindsbeen af ben ik geen groot liefhebber van wandelen. Op jeugdige leeftijd al had ik door dat lopen het qua efficiency, snelheid en interessantheid niet haalt bij die andere vorm van voortbeweging op spierkracht: fietsen.
Mijn ouders plachten ons op zondagmiddag mee te nemen voor een wandeling om de Kindertjesweilanden, een weidegebied dat pal voor ons huis in Zwolle lag. Het dankte zijn naam aan het feit dat het eigendom was, of was geweest, van het Hervormd Weeshuis in Zwolle, waar overigens mijn beide ouders zijn opgegroeid en waar ze elkaar hebben leren kennen. Ik had een hekel aan die wandelingen, ook al omdat ik tien keer per week de afstand van en naar school lopend aflegde, en dat was ongeveer een kilometer enkele reis (ja ja, jeugdige lezer, je hebt het goed uitgerekend, we gingen ook op zaterdagmorgen naar school, en op de gewone dagen liepen we tussen de middag heen en weer naar huis om daar te eten). Ik vond dus ongetwijfeld dat ik al wel genoeg sjouwde.
Maar ja, nu ik opnieuw heb moeten leren lopen, wil ik vervolgens ook wel graag opnieuw leren wandelen, al blijf ik het een inferieure vorm van verplaatsing vinden. Bij mijn wandeltraining is de eerder beschreven data-tracker (eigenlijk heet het datalogger) natuurlijk een enorme stimulans. Al voortzwoegend kan ik mij verheugen op de fraaie lijntjes in een opgewekt kleurtje, die straks op de kaart van Google Earth zullen verschijnen. Zoiets houdt de moed erin.
Gisteren heb ik een nieuw post-operatief persoonlijk record gevestigd, namelijk 5,8 kilometer. De laatste kilometer daarvan wel met de wandelstok, al was het maar om praatjes in het dorp over beschonkenheid mijnerzijds te voorkomen. Ik zwalk namelijk nogal als ik moe word.
Het kaartje staat hieronder. Bij de eerste rode stip heb ik een (onbeduidende) foto gemaakt, bij de tweede stip staat een bankje, waarvan ik dankbaar gebruik heb gemaakt.
Vandaag was het zulk mooi weer, dat ik mij veroorloofd heb in plaats van de wandeloefening een stukje te fietsen. Heerlijk!
edit: vandaag (zaterdag) opgevoerd naar 6,1 km.
Mijn ouders plachten ons op zondagmiddag mee te nemen voor een wandeling om de Kindertjesweilanden, een weidegebied dat pal voor ons huis in Zwolle lag. Het dankte zijn naam aan het feit dat het eigendom was, of was geweest, van het Hervormd Weeshuis in Zwolle, waar overigens mijn beide ouders zijn opgegroeid en waar ze elkaar hebben leren kennen. Ik had een hekel aan die wandelingen, ook al omdat ik tien keer per week de afstand van en naar school lopend aflegde, en dat was ongeveer een kilometer enkele reis (ja ja, jeugdige lezer, je hebt het goed uitgerekend, we gingen ook op zaterdagmorgen naar school, en op de gewone dagen liepen we tussen de middag heen en weer naar huis om daar te eten). Ik vond dus ongetwijfeld dat ik al wel genoeg sjouwde.
Maar ja, nu ik opnieuw heb moeten leren lopen, wil ik vervolgens ook wel graag opnieuw leren wandelen, al blijf ik het een inferieure vorm van verplaatsing vinden. Bij mijn wandeltraining is de eerder beschreven data-tracker (eigenlijk heet het datalogger) natuurlijk een enorme stimulans. Al voortzwoegend kan ik mij verheugen op de fraaie lijntjes in een opgewekt kleurtje, die straks op de kaart van Google Earth zullen verschijnen. Zoiets houdt de moed erin.
Gisteren heb ik een nieuw post-operatief persoonlijk record gevestigd, namelijk 5,8 kilometer. De laatste kilometer daarvan wel met de wandelstok, al was het maar om praatjes in het dorp over beschonkenheid mijnerzijds te voorkomen. Ik zwalk namelijk nogal als ik moe word.
Het kaartje staat hieronder. Bij de eerste rode stip heb ik een (onbeduidende) foto gemaakt, bij de tweede stip staat een bankje, waarvan ik dankbaar gebruik heb gemaakt.
Vandaag was het zulk mooi weer, dat ik mij veroorloofd heb in plaats van de wandeloefening een stukje te fietsen. Heerlijk!
edit: vandaag (zaterdag) opgevoerd naar 6,1 km.
woensdag 14 maart 2012
Boekenbal was helemaal niks an
Eigenlijk lag iedereen om half twee al weer lang en breed in z'n bed. De verslaggever van RTL4, die ook eens even literair wilde doen, meldt immers dat het feest doorging 'tot in de veel te kleine uurtjes'.
Abonneren op:
Posts (Atom)




