Voor mijn volgens de experts zo gezonde wekelijkse portie vette vis ben ik aangewezen op sardientjes, dit in verband met eerder al beschreven huiselijke omstandigheden. Ik houd een voorraad aan van drie blikjes en die koop ik voor 49 cent per blikje bij de Aldi, en anderen met mij. Tot zover niks aan de hand: alle visresten zorgvuldig verwijderen voordat mijn beminde thuiskomt, en geen haan die er naar kraait. Maar deze week moest ik een ernstige schok ondergaan. Het in zijn eenvoud zo prachtige blikje, dat de Aldi al sinds jaar en dag in het assortiment heeft, merk Ocean Steamer (kan het mooier?), blijkt vervangen door een lelijk kakelbont exemplaar, merk Deepblue (zouden er mensen zijn die beroepshalve romantische sardineblikjesmerken verzinnen?). Een smaaktest leverde geen noemenswaardige verschillen op, al zijn de Ocean Steamers wel wat grateriger. Maar als decoratief element in de levensmiddelenvoorraad vind ik het een grote achteruitgang!
vrijdag 17 februari 2012
donderdag 16 februari 2012
Langs de deuren
Deze week heb ik mijn eerste wankele schreden gezet op het pad van het vrijwilligerswerk. En wel door te collecteren voor Amnesty International. Allemachtig, wat zijn er in deze buurt veel huizen waar niet eens een werkende bel te vinden is! Dat is natuurlijk om al die lastige collectanten weg te houden.
Ik geloof eigenlijk dat dit niet zozeer "mijn ding" is, om het maar eens eigentijds te formuleren. Afgezien van die belloze en soms ook voordeurloze huizen nog: ik kan er bijzonder slecht tegen als mensen botweg "nee" zeggen. Ik hoor dan vriendelijk glimlachend afscheid te nemen, maar ik heb sterk de neiging om eens even een flinke trap tegen zo'n deur of tegen de neezegger te geven. Dat zou de reputatie van Amnesty niet ten goede komen, dus ik denk dat het beter is het bij een eenmalig experiment te laten.
Overigens woont geen van mijn lezers in "mijn" wijk. En misschien hebben jullie wel helemaal geen collectant getroffen. Geen probleem: sms 'amnesty' naar 4333 en je doneert 2 euro. Vaker mag ook, en je krijgt een bedank-sms-je.
Ik geloof eigenlijk dat dit niet zozeer "mijn ding" is, om het maar eens eigentijds te formuleren. Afgezien van die belloze en soms ook voordeurloze huizen nog: ik kan er bijzonder slecht tegen als mensen botweg "nee" zeggen. Ik hoor dan vriendelijk glimlachend afscheid te nemen, maar ik heb sterk de neiging om eens even een flinke trap tegen zo'n deur of tegen de neezegger te geven. Dat zou de reputatie van Amnesty niet ten goede komen, dus ik denk dat het beter is het bij een eenmalig experiment te laten.
Overigens woont geen van mijn lezers in "mijn" wijk. En misschien hebben jullie wel helemaal geen collectant getroffen. Geen probleem: sms 'amnesty' naar 4333 en je doneert 2 euro. Vaker mag ook, en je krijgt een bedank-sms-je.
dinsdag 14 februari 2012
Overigens
Overigens heb ik jaren gedacht dat Bon Jovi een toetje was (tot woede van mijn toenmalige leerling Nina). Het klinkt ook als een toetje, de naam dan. Van de muziek weet ik het niet.
Opzien baren
Slechts zeer zelden word ik gekweld door twijfel aan mijn eigen gelijk in taalkundige kwesties. Nu is dat wel het geval en ik wil mijn lezers daar graag deelgenoot van maken - van de twijfel, niet zozeer van de kwelling. Het gaat om het woord spraakmakend. Dit woord heeft het laatste decennium een enorme carrière gemaakt: er gaat geen nieuwsuitzending of praatprogramma voorbij of er wordt wel gerefereerd aan een of andere spraakmakende gebeurtenis. Dat past natuurlijk ook in dit tijdsgewricht, waarin men onbekommerd van de ene naar de andere hype springt.
Wat is het nou: spraakmákend of spráákmakend? Ha, ik zie met vreugde dat de spellingcorrector van blogger de eerste versie afkeurt, en ik ben het daar mee eens. Volgens mij is het namelijk inderdaad spráákmakend. Maar waarom zegt iedereen, inclusief Rik van de Westelaken in het journaal van 12 uur zojuist, dan spraakmákend?
Ik heb maar eens wat woordenboeken uit de kast getrokken. Het resultaat viel me niet mee: behalve de Koenen hebben ze allemaal de klemtoon op de tweede lettergreep liggen. Al die woordenboeken komen trouwens met hetzelfde voorbeeld: 'de spraakmakende gemeente'. Maar daarmee wordt bedoeld dat het volk de taal maakt, of zoiets, en aan die flauwekul kunnen we natuurlijk niet beginnen. In de betekenis waarin het tegenwoordig wordt gebruikt staat het in geen van die woordenboeken vermeld.
De ANS, de Algemene Nederlandse Spraakkunst, richtsnoer en grondslag van mijn bestaan, steun en toeverlaat bij taalkundige dilemma's, de bijbel van de taalbeschouwer, de ANS zegt helemaal niks over spraakmakend.
Internet dan. Een enkele site geeft aan dat de klemtoon op de voor mij verkeerde plaats moet liggen, maar de vertrouwde pagina's van het genootschap "Onze Taal" leveren geen argumenten voor het een of het ander.
Dan grijp je dus maar naar analogieën. 'De aardappeltélende akkerbouwer"? Dat dacht ik toch niet. Maar waarom is het dan wel de 'opzienbárende gebeurtenis' en niet de òpzienbarende? Heeft het misschien iets te maken met de slapte van het tegenwoordig deelwoord dat het tweede deel van de samenstelling is? Wil ik spráákmakend zeggen omdat maken zo'n suf woord is?
Ik doe een beroep op mijn lezers. Wie hebben gelijk, Koenen, blogger en ik of al die anderen? Wel graag met argumenten. Ik zal binnenkort even een mailtje naar 'Onze Taal' sturen om erachter te komen wat hun visie is op het probleem.
Wat is het nou: spraakmákend of spráákmakend? Ha, ik zie met vreugde dat de spellingcorrector van blogger de eerste versie afkeurt, en ik ben het daar mee eens. Volgens mij is het namelijk inderdaad spráákmakend. Maar waarom zegt iedereen, inclusief Rik van de Westelaken in het journaal van 12 uur zojuist, dan spraakmákend?
Ik heb maar eens wat woordenboeken uit de kast getrokken. Het resultaat viel me niet mee: behalve de Koenen hebben ze allemaal de klemtoon op de tweede lettergreep liggen. Al die woordenboeken komen trouwens met hetzelfde voorbeeld: 'de spraakmakende gemeente'. Maar daarmee wordt bedoeld dat het volk de taal maakt, of zoiets, en aan die flauwekul kunnen we natuurlijk niet beginnen. In de betekenis waarin het tegenwoordig wordt gebruikt staat het in geen van die woordenboeken vermeld.
De ANS, de Algemene Nederlandse Spraakkunst, richtsnoer en grondslag van mijn bestaan, steun en toeverlaat bij taalkundige dilemma's, de bijbel van de taalbeschouwer, de ANS zegt helemaal niks over spraakmakend.
Internet dan. Een enkele site geeft aan dat de klemtoon op de voor mij verkeerde plaats moet liggen, maar de vertrouwde pagina's van het genootschap "Onze Taal" leveren geen argumenten voor het een of het ander.
Dan grijp je dus maar naar analogieën. 'De aardappeltélende akkerbouwer"? Dat dacht ik toch niet. Maar waarom is het dan wel de 'opzienbárende gebeurtenis' en niet de òpzienbarende? Heeft het misschien iets te maken met de slapte van het tegenwoordig deelwoord dat het tweede deel van de samenstelling is? Wil ik spráákmakend zeggen omdat maken zo'n suf woord is?
Ik doe een beroep op mijn lezers. Wie hebben gelijk, Koenen, blogger en ik of al die anderen? Wel graag met argumenten. Ik zal binnenkort even een mailtje naar 'Onze Taal' sturen om erachter te komen wat hun visie is op het probleem.
vrijdag 10 februari 2012
Bleekneus
Een van de tuinkabouters, die ik als smaakvol afscheidsgeschenk van mijn dierbare collega's bij het CIO kreeg, is kennelijk niet geheel UV-bestendig.
Netwerk
Sinds ik onlangs gewag maakte van het succesvol plaatsen van een nieuwe router word ik voortdurend lastig gevallen met vragen over mijn netwerk: hoe dat nou allemaal in elkaar zit, wat voor spullen erin zitten en ga zo maar door. Dus gisteravond zeer laat heb ik maar eens een trial-versie van zo'n diagramprogramma opgehaald en er met de Franse slag een schemaatje van gemaakt. Ziehier.
(Natuurlijk weet ik wel dat het niemand ook maar ene bal interesseert hoe mijn netwerk in elkaar zit. Maar ik vind het zelf zo leuk.....)
(Natuurlijk weet ik wel dat het niemand ook maar ene bal interesseert hoe mijn netwerk in elkaar zit. Maar ik vind het zelf zo leuk.....)
woensdag 8 februari 2012
Scharrig minkeltje
Alles bij elkaar moet ik in mijn leven vele honderden, zo niet enige duizenden uren voorgelezen hebben. Als je de uren per luisteraar telt zijn het er zelfs tienduizenden. Ga maar na: 28 jaar onderwijs, 40 schoolweken per jaar, minstens drie kwartier per week, en klassen van gemiddeld 28 leerlingen. Daar komt dan nog het voorlezen aan mijn eigen kinderen bij, en het voorlezen aan kinderen van vrienden en kennissen. Prachtig werk: de kinderen hangen aan je lippen, je kunt een speld horen vallen, ze willen ook dat je doorleest als de bel aan het eind van de schooldag is gegaan. En dan de diepe voldoening als de kinderen het voorgelezen boek ook nog een keertje zèlf willen lezen.
Lang niet elk boek is geschikt om voor te lezen, in elk geval niet voor mij. Jan Terlouw bijvoorbeeld, best aardige en zeer politiek correcte kinderboeken - maar het voorlezen ervan was een moeizame geschiedenis. Ik heb er nooit precies de vinger op kunnen leggen waar hem dat in zat, maar sommige boeken zijn voorlezend niet om door te komen; Bob Evers, brrrr, ik had wel eens een klas met veel jongens die dat graag wilden, maar ik heb er nooit eentje van afgemaakt, van die boeken, bedoel ik.
Favorieten thuis waren onder andere 'De muis zoekt een huis' ("Mojs, mojs", riep de eenjarige R. dan enthousiast), 'Albin helpt een handje' (over een jongetje dat volwassenen helpt met oversteken, in een kritieke situatie het verkeer even regelt en dat soort dingen) en natuurlijk het tragische, maar gelukkig goed aflopende 'Het vogeltje dat te ver vloog'. Van die boeken kende ik de tekst wel ongeveer uit m'n hoofd.
Op school heb ik veel boeken van Tonke Dragt voorgelezen. Natuurlijk 'De Zevensprong', dat niet alleen ruime identificatiemogelijkheden aan de leerlingen bood, maar ook de voorlezende onderwijzer de mogelijkheid gaf zich in te beelden dat hij eigenlijk Frans de Rode was, de leerkracht van de klas uit het boek. En de Tiuri-reeks van dezelfde schrijfster: 'Brief aan de Koning' en 'Geheimen van het wilde woud', avontuurlijke boeken die in de riddertijd spelen. Thea Beckman: 'Kruistocht in spijkerbroek', zelf vond ik het een beetje gekunsteld, maar de kinderen waren er dol op.
En natuurlijk ook het onvoorstelbaar griezelige 'De meester van de Zwarte Molen' (in de wandeling naar de hoofdpersoon Krabat genoemd) van O. Preussler, een boek dat zo eng was dat kinderen soms hun handen voor hun oren hielden omdat ze niet verder durfden te luisteren.
Voor korte verhalen was 'Heksen en zo' van Annie M.G. Schmidt zeer geschikt. Bijvoorbeeld het verhaal over de gewone jongen, die met behulp van een groen krijtje een bijzonder gevaarlijke draak onschadelijk maakt. Die draak hield een prinses gevangen en als ze eenmaal vrij is zegt de koning: 'Nu mag je met haar trouwen, dat begrijp je zeker wel'. Waarop het jongetje de onsterfelijke woorden spreekt: 'Eerst zien'.
Maar het allerliefst las ik Roald Dahl voor. 'Mathilda' bijvoorbeeld, over een meisje met akelige ouders (haar vader draait beroepshalve de kilometertellers van auto's terug) dat over magische krachten beschikt, waarvan ze onder andere gebruik maakt om het tyrannieke vrouwelijke schoolhoofd de Bulstronk te grazen te nemen. En 'Gruwelijke Rijmen', een ik zal maar zeggen eigentijdse benadering van bekende sprookjes.
Het vaakst en het liefst heb ik Dahls 'GVR' voorgelezen. De Grote Vriendelijke Reus is nogal sterk in het verhaspelen van taal. Daaraan danken wij vondsten zoals Smeergore Snoskommers, en het Scharrige Minkeltje uit de titel van dit blogje. Het is doorspekt met taalgrapjes en de vertaalster heeft een geweldige prestatie geleverd. Hier kreeg ook de voorlezer dikwijls de slappe lach. Ik kan dit boek met kracht aanbevelen aan een ieder, die het nog niet gelezen heeft, zowel aan kinderen als aan grote mensen.
De allermooiste voorgelezen zin komt echter uit Dahls Gruwelijke Rijmen, om precies te zijn uit zijn bewerking van Roodkapje:
(Toen) trok het meisje in een wipje
Een revolver uit haar slipje.
Lang niet elk boek is geschikt om voor te lezen, in elk geval niet voor mij. Jan Terlouw bijvoorbeeld, best aardige en zeer politiek correcte kinderboeken - maar het voorlezen ervan was een moeizame geschiedenis. Ik heb er nooit precies de vinger op kunnen leggen waar hem dat in zat, maar sommige boeken zijn voorlezend niet om door te komen; Bob Evers, brrrr, ik had wel eens een klas met veel jongens die dat graag wilden, maar ik heb er nooit eentje van afgemaakt, van die boeken, bedoel ik.
Favorieten thuis waren onder andere 'De muis zoekt een huis' ("Mojs, mojs", riep de eenjarige R. dan enthousiast), 'Albin helpt een handje' (over een jongetje dat volwassenen helpt met oversteken, in een kritieke situatie het verkeer even regelt en dat soort dingen) en natuurlijk het tragische, maar gelukkig goed aflopende 'Het vogeltje dat te ver vloog'. Van die boeken kende ik de tekst wel ongeveer uit m'n hoofd.
Op school heb ik veel boeken van Tonke Dragt voorgelezen. Natuurlijk 'De Zevensprong', dat niet alleen ruime identificatiemogelijkheden aan de leerlingen bood, maar ook de voorlezende onderwijzer de mogelijkheid gaf zich in te beelden dat hij eigenlijk Frans de Rode was, de leerkracht van de klas uit het boek. En de Tiuri-reeks van dezelfde schrijfster: 'Brief aan de Koning' en 'Geheimen van het wilde woud', avontuurlijke boeken die in de riddertijd spelen. Thea Beckman: 'Kruistocht in spijkerbroek', zelf vond ik het een beetje gekunsteld, maar de kinderen waren er dol op.
En natuurlijk ook het onvoorstelbaar griezelige 'De meester van de Zwarte Molen' (in de wandeling naar de hoofdpersoon Krabat genoemd) van O. Preussler, een boek dat zo eng was dat kinderen soms hun handen voor hun oren hielden omdat ze niet verder durfden te luisteren.
Voor korte verhalen was 'Heksen en zo' van Annie M.G. Schmidt zeer geschikt. Bijvoorbeeld het verhaal over de gewone jongen, die met behulp van een groen krijtje een bijzonder gevaarlijke draak onschadelijk maakt. Die draak hield een prinses gevangen en als ze eenmaal vrij is zegt de koning: 'Nu mag je met haar trouwen, dat begrijp je zeker wel'. Waarop het jongetje de onsterfelijke woorden spreekt: 'Eerst zien'.
Maar het allerliefst las ik Roald Dahl voor. 'Mathilda' bijvoorbeeld, over een meisje met akelige ouders (haar vader draait beroepshalve de kilometertellers van auto's terug) dat over magische krachten beschikt, waarvan ze onder andere gebruik maakt om het tyrannieke vrouwelijke schoolhoofd de Bulstronk te grazen te nemen. En 'Gruwelijke Rijmen', een ik zal maar zeggen eigentijdse benadering van bekende sprookjes.
Het vaakst en het liefst heb ik Dahls 'GVR' voorgelezen. De Grote Vriendelijke Reus is nogal sterk in het verhaspelen van taal. Daaraan danken wij vondsten zoals Smeergore Snoskommers, en het Scharrige Minkeltje uit de titel van dit blogje. Het is doorspekt met taalgrapjes en de vertaalster heeft een geweldige prestatie geleverd. Hier kreeg ook de voorlezer dikwijls de slappe lach. Ik kan dit boek met kracht aanbevelen aan een ieder, die het nog niet gelezen heeft, zowel aan kinderen als aan grote mensen.
De allermooiste voorgelezen zin komt echter uit Dahls Gruwelijke Rijmen, om precies te zijn uit zijn bewerking van Roodkapje:
(Toen) trok het meisje in een wipje
Een revolver uit haar slipje.
Abonneren op:
Posts (Atom)




