dinsdag 26 juli 2011
Prachtboek, 8 euro
Eindelijk gearriveerd: Water- en Oppervlaktewantsen van Nederland, door David Tempelman en Ton van Haaren. Een prachtboek, dat eigenlijk op iedere koffietafel thuishoort. En wat een verschil met mijn oude waterwantsentabel (links op de foto).
Waarom deze aanschaf? 45 jaar geleden hield ik mij intensief met waterwantsen bezig. Daarna heeft deze hobby bijna een halve eeuw stilgelegen, maar ik verheug mij er al tijden op weer eens een netje door het water te halen, en daarin een zich verdekt opstellende Ranatra aan te treffen (dat is het beest voorop de oude tabel, een soort wandelende tak onder water). Van iemand die kennelijk vreesde dat ik na mijn pensionering in volstrekte lethargie zou vervallen, kreeg ik op mijn verjaardag bovendien een fraai usb-microscoopje ter ondersteuning van deze hernieuwde belangstelling:
Terug naar het boek. Het is rijk, om niet te zeggen overdadig, geïllustreerd met bijzonder duidelijke tekeningen, aan de binnenkant van de kaft staan mooie kleurenfoto's van een aantal veel voorkomende soorten, en ik vertrouw erop dat de determinatietabellen mij feilloos bij de juiste naam brengen.
En wat mag dat allemaal wel niet kosten? Acht hele euro's! Zie ook hier.
maandag 25 juli 2011
Truiwen
De Tour zit erop (en de recent gepensioneerde valt in een diep gat) - een goed moment om enkele woorden te wijden aan het commentaar op dit wielerspektakel.
Meestal kijk ik naar de Belg. Het commentaar is er wat rustiger en maakt een deskundiger indruk. Bovendien is het altijd weer leuk om te horen hoe deze Vlamingen de Waal Philippe Gilbert proberen te annexeren door hem als "Phil" aan te duiden.
De prestaties van de Belgische renners (Gilbert, Vanendert, De Weert) waren dit jaar zo goed, dat de Belgische commentatoren het soms helaas niet konden laten te vervallen in stuitend nationalisme. Op zulke momenten schakelde ik over naar Nederland.
Daar heb je Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot en vaak ook Michael Boogerd. Laatstgenoemde blinkt vooral uit door zijn fenomenaal vermogen de renners op grote afstand te herkennen. Zijn collega's slaan regelmatig de plank mis, en dan zegt Michael kalm: "Nee, dat is Vanendert, geloof ik".
Ducrot kan beschouwd worden als de mysticus van de wielersport. Hij lijkt zoiets als "het oude wielrennen" en "het nieuwe wielrennen" te onderscheiden en niemand begrijpt precies wat hij ermee bedoelt. Hijzelf misschien ook niet, maar hij heeft het er wel heel vaak over. Hij herhaalt zichzelf sowieso dikwijls.
En dan Herbert Dijkstra. Die is inhoudelijk wat zakelijker, maar kan ook om niets tot een staat van tamelijk grote opwinding geraken. Mollema rijdt acht meter voor het peloton uit, en Herbert roept: "Hahaaa!!! Mollema!!!" Maar goed, daar is mee te leven. De titel van dit blogje echter verwijst naar een klein spraakgebrek van Herbert Dijkstra. Hij kan namelijk woorden als uien, buien en truien niet goed uitspreken: daar maakt hij respectievelijk uiwen, buiwen en truiwen van. Nu is er in de reportages maar hoogst zelden sprake van uien, maar truien en buien komen regelmatig aan de orde (voor de leken: de leider in een klassement draagt als ereteken een trui in een bepaalde kleur, en ook tijdens de Tour regent het wel eens).
We hebben hier te maken met een uiterst zeldzaam verschijnsel, dat ik van slechts één ander ken. Het betreft hier een lokaal politicus in het oosten van het land. Die heeft het dan weer zelden over truiwen en buiwen, maar wel over uiwen: die lust hij namelijk niet.
Meestal kijk ik naar de Belg. Het commentaar is er wat rustiger en maakt een deskundiger indruk. Bovendien is het altijd weer leuk om te horen hoe deze Vlamingen de Waal Philippe Gilbert proberen te annexeren door hem als "Phil" aan te duiden.
De prestaties van de Belgische renners (Gilbert, Vanendert, De Weert) waren dit jaar zo goed, dat de Belgische commentatoren het soms helaas niet konden laten te vervallen in stuitend nationalisme. Op zulke momenten schakelde ik over naar Nederland.
Daar heb je Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot en vaak ook Michael Boogerd. Laatstgenoemde blinkt vooral uit door zijn fenomenaal vermogen de renners op grote afstand te herkennen. Zijn collega's slaan regelmatig de plank mis, en dan zegt Michael kalm: "Nee, dat is Vanendert, geloof ik".
Ducrot kan beschouwd worden als de mysticus van de wielersport. Hij lijkt zoiets als "het oude wielrennen" en "het nieuwe wielrennen" te onderscheiden en niemand begrijpt precies wat hij ermee bedoelt. Hijzelf misschien ook niet, maar hij heeft het er wel heel vaak over. Hij herhaalt zichzelf sowieso dikwijls.
En dan Herbert Dijkstra. Die is inhoudelijk wat zakelijker, maar kan ook om niets tot een staat van tamelijk grote opwinding geraken. Mollema rijdt acht meter voor het peloton uit, en Herbert roept: "Hahaaa!!! Mollema!!!" Maar goed, daar is mee te leven. De titel van dit blogje echter verwijst naar een klein spraakgebrek van Herbert Dijkstra. Hij kan namelijk woorden als uien, buien en truien niet goed uitspreken: daar maakt hij respectievelijk uiwen, buiwen en truiwen van. Nu is er in de reportages maar hoogst zelden sprake van uien, maar truien en buien komen regelmatig aan de orde (voor de leken: de leider in een klassement draagt als ereteken een trui in een bepaalde kleur, en ook tijdens de Tour regent het wel eens).
We hebben hier te maken met een uiterst zeldzaam verschijnsel, dat ik van slechts één ander ken. Het betreft hier een lokaal politicus in het oosten van het land. Die heeft het dan weer zelden over truiwen en buiwen, maar wel over uiwen: die lust hij namelijk niet.
zondag 17 juli 2011
Heksenkring
Het gaat niet goed met ons grasveld. Al voor de esdoorn eruit ging hadden we al een soort heksenkring in de tuin, en nu is er nog eentje bijgekomen. Ik had juist gedacht dat die paddestoelen door meer licht en lucht wel zouden verdwijnen. Binnen de kring lijkt het gras dubbel zo hard te groeien.
Ik kan me heel goed voorstellen dat onder ons grasveld een gigantisch en boosaardig mycelium geduldig ligt te wachten tot het hele gazon is gesloopt. En ik moet dan denken aan "Het plantaardig bewind" van Jacques Hamelink.
Die lichte plek is gewoon van de kruiwagen, die daar een paar dagen heeft gelegen.
Ik kan me heel goed voorstellen dat onder ons grasveld een gigantisch en boosaardig mycelium geduldig ligt te wachten tot het hele gazon is gesloopt. En ik moet dan denken aan "Het plantaardig bewind" van Jacques Hamelink.
Die lichte plek is gewoon van de kruiwagen, die daar een paar dagen heeft gelegen.
vrijdag 15 juli 2011
Update avocado
Ik heb 'm gespalkt - tijd zat tenslotte.
Voor de suggestie van deskundige F. te Bedum, dat het hier om het verwoestende werk van de avocadoprocessierups zou kunnen gaan, zijn geen aanwijzingen aangetroffen.
Ik houd jullie via dit weblog op de hoogte van het verdere verloop van de teelt.
Voor de suggestie van deskundige F. te Bedum, dat het hier om het verwoestende werk van de avocadoprocessierups zou kunnen gaan, zijn geen aanwijzingen aangetroffen.
Ik houd jullie via dit weblog op de hoogte van het verdere verloop van de teelt.
donderdag 7 juli 2011
Slijpsteen voor de geest
De NRC besteedt vandaag ruime aandacht aan het schandaal rondom News of the World. Terecht, daar was veel mis.
Maar op de verslaggeving van de NRC zelf valt ook wel iets aan te merken. Zo wordt op de voorpagina al beweerd, dat het bedrijf van Murdoch inmiddels "schade leidt". Dat zal een ware leidensweg zijn voor de man.
Op pagina 9 staat "De journalist schiep op over de afluisterpraktijken". Je vraagt je toch af: waartoe heeft het Opperwezen eigenlijk de functie van corrector geschept? En waarom wordt die beroemde slijpsteen niet intern toegepast?
Maar op de verslaggeving van de NRC zelf valt ook wel iets aan te merken. Zo wordt op de voorpagina al beweerd, dat het bedrijf van Murdoch inmiddels "schade leidt". Dat zal een ware leidensweg zijn voor de man.
Op pagina 9 staat "De journalist schiep op over de afluisterpraktijken". Je vraagt je toch af: waartoe heeft het Opperwezen eigenlijk de functie van corrector geschept? En waarom wordt die beroemde slijpsteen niet intern toegepast?
vrijdag 10 juni 2011
Hij is er uit
Jaren geleden ben ik mijn verstandskiezen kwijtgeraakt. Onlangs ging onder niet ondramatische omstandigheden mijn blindedarm verloren. En nu is ook nog de esdoorn eruit.
De esdoorn. In onze achtertuin stond een zeer mooie esdoorn. Hij ruiste prettig met zijn gebladerte, bij milde regen kon je er droog onder zitten, er ging vaak een boomklever op en af, het was een prettige hoge top voor een merel om zijn territorium te gaan zitten markeren, op warme dagen gaf hij heerlijk schaduw, en toch.....
Hij werd echt te groot, ik dacht wel 40 meter, maar de deskundigen die hem vandaag gekapt hebben zeiden 20. Hoe dan ook, hij zou uiteindelijk twee keer zo hoog worden, hij leverde elk najaar een kleine vijftig kruiwagens met blad (en dat blad verkleurde niet aan de boom), hij nam toch wel een hoop licht weg, de bloempjes die eraf vielen waren dit jaar wel bijzonder kleverig, overal hadden we esdoorn-opslag, de buren begonnen erover te zeuren. Hij moest weg.
Vandaag is hij aan zijn eind gekomen. Zeldzaam professionele werkers van een groenbedrijf zijn er met afwisselend vier of vijf man de hele dag mee bezig geweest. Het mooiste vond ik de machine die de stobbe wegfreesde: afstandsbedienbaar en van het merk Predator.
Schokkende beelden hier .
De esdoorn. In onze achtertuin stond een zeer mooie esdoorn. Hij ruiste prettig met zijn gebladerte, bij milde regen kon je er droog onder zitten, er ging vaak een boomklever op en af, het was een prettige hoge top voor een merel om zijn territorium te gaan zitten markeren, op warme dagen gaf hij heerlijk schaduw, en toch.....
Hij werd echt te groot, ik dacht wel 40 meter, maar de deskundigen die hem vandaag gekapt hebben zeiden 20. Hoe dan ook, hij zou uiteindelijk twee keer zo hoog worden, hij leverde elk najaar een kleine vijftig kruiwagens met blad (en dat blad verkleurde niet aan de boom), hij nam toch wel een hoop licht weg, de bloempjes die eraf vielen waren dit jaar wel bijzonder kleverig, overal hadden we esdoorn-opslag, de buren begonnen erover te zeuren. Hij moest weg.
Vandaag is hij aan zijn eind gekomen. Zeldzaam professionele werkers van een groenbedrijf zijn er met afwisselend vier of vijf man de hele dag mee bezig geweest. Het mooiste vond ik de machine die de stobbe wegfreesde: afstandsbedienbaar en van het merk Predator.
Schokkende beelden hier .
Abonneren op:
Posts (Atom)





