Zeer onlangs waren wij in Marienhafe, een vriendelijk plaatsje in Ostfriesland, ten noorden van Emden. Ik aarzel niet Marienhafe te betitelen als de parel van het Brookmerland en ik schat zo dat het plaatselijke Fremdenverkehrsamt dat helemaal met mij eens is.
Het eerste dat je ter plaatse opvalt is de merkwaardige kerktoren. Die maakt een nogal afgeknotte indruk.
Die indruk klopt. Oorspronkelijk was de toren inderdaad veel hoger, een meter of tachtig wel. Met die hoogte fungeerde hij ook als baken voor zeevarenden; vroeger was Marienhafe inderdaad een haven, de plaats lag dus aan zee, maar die zee is door achtereenvolgende landaanwinningen steeds verder weg komen te liggen - op dezelfde manier dus als ooit Finsterwolde aan zee heeft gelegen. Een baken op enige tientallen kilometers van de zee is natuurlijk niet erg functioneel, dus op zeker moment hebben de Marienhafers het bovenste stuk afgebroken, want dat scheelde weer in het onderhoud.
Onze tocht naar Marienhafe had het karakter van een bedevaart. Die hadden we eigenlijk al een jaar geleden willen afleggen, maar daar kwam een ongelukkig gebroken enkel tussen. Het ware doel van de die pelgrimage was het standbeeld aan de voet van de kerk, het Klaus Störtebeker-Denkmal. Een beeld van de Robin Hood der Noordelijke Zeeën, die stal van de rijken en schonk aan de armen; net zoiets als Samsom en Rutte dus, maar dan precies andersom.
Wordt vervolgd.
zondag 21 september 2014
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)




Geen opmerkingen:
Een reactie posten