donderdag 12 september 2013

Triomf der geneeskunde

De eerste weken na mijn val tussen Delft en Overschie was ik tamelijk pessimistisch gestemd. Het leek me niet erg waarschijnlijk dat ik erin zou slagen voor de tweede keer in ruim drie jaar opnieuw te leren lopen, en het beeld van die voet die naast de enkel stond verscheen voortdurend voor mijn geestesoog.

Zes weken geleden ging het gips eraf en wat bleek: ik kon het nog een beetje! Spaarzame, voorzichtige stapjes de eerste dagen, maar al vrij snel ging het beter, kon ik in huis en tuin zonder wandelstok functioneren en bleek ik in staat mijn natuurlijk aandeel in de huishoudelijke werkzaamheden weer op te nemen. Koken, grasmaaien, de vuilnisbak aan de weg zetten, nederige taken waar ik hartstochtelijk van had gedroomd: het ging weer.

Eerder deze week hadden we de rolstoel, de krukken, de drempelhulpen en de douchestoel weer terugbezorgd (het beroemde urinaal was kennelijk ons eigendom geworden, het zal vast nog wel eens van pas komen). En vandaag zijn mijn beminde echtgenote en ik in één soepele beweging langs haar oorarts, de röntgenkamer en mijn orthopeed getrokken. Drie afdelingen in het Martini, dan zit je al aardig tegen de 4 mijl aan. Ik beperk mij nu tot de orthopeed.

Die was best tevreden. Alle schroeven en het plaatje zaten nog op hun plaats, en hij kon op de foto aanwijzen dat zich er dunne laagjes bot overheen hadden gevormd. Het is dus overduidelijk dat ik dan weliswaar stokoud ben, maar beslist nog niet dood.

Betekent dit dat nu helemaal klaar is? Nou nee, dat nu ook weer niet. De enkel is 's ochtends heel toonbaar, maar wordt in de loop van de dag schrikbarend dik. Volgens de orthopeed komt dat doordat er wel wat speling in het gewricht zit en dat veroorzaakt dan weer vochtophoping. In dit kader heeft hij me een lastige oefening aan de hand gedaan. En natuurlijk krijg ik ook last van de enkel als ik wat verder loop (of meer gras maai).

Ik hoef niet terug te komen, alleen als er echte klachten zijn. We kunnen dus vaststellen dat met wat elementair ijzerwerk en kilo's gips een voor mijn gevoel vrijwel hopeloze situatie ten goede is gekeerd. Ik beschouw dit als een triomf der geneeskunde.


Geen opmerkingen: