'U lijkt mij echt een type voor bergschoenen!' sprak de orthopeed. Dat vond ik nogal een stevige belediging, maar ik ga er van uit dat het niet kwaad bedoeld was. Hoe dan ook, hij was tevreden over de staat van het ijzerwerk in mijn enkel en tot mijn grote vreugde vond hij het niet nodig om er nog weer nieuw gips omheen te doen. Nu breekt een fase aan van voorzichtig oefenen en geleidelijk meer belasten en bergschoenen kopen, want daarmee hou je de kans op zijdelings wringen klein.
Een groot bijkomend voordeel is, dat ik nu ook van die rottige bloedverdunner af ben. Die moest ik gebruiken omdat je met zo'n gipsbeen een grotere kans op trombose hebt. Het spul moest geïnjecteerd worden en die spuitjes hadden een nogal grove, Oost-Europees aandoende naald, waar je echt mee moest duwen, en dan ging hij nog niet altijd door de huid. Weg met die troep.
Verder heb ik nu ook weer krukken; hopelijk gaat dat nu beter dan die eerste dramatische avond in Rotterdam. En omdat we toch bij de uitleen waren, hebben we meteen de huidige rolstoel (nr. 4) omgeruild voor een lichter lopende (en zeer goed remmende), en dat is dan rolstoel nummer 5.
Qua uiterlijk schoon heb ik wel iets ingeleverd. Ik was altijd nogal tevreden over mijn gespierde kuiten, het resultaat van vele duizenden kilometers fietsen. Helaas is mijn linkerkuit nu gereduceerd tot een tamelijk zielig stokje. Hier gaat aan gewerkt worden!
donderdag 1 augustus 2013
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten