vrijdag 27 juli 2012

Mooi ding

In de reeks Onmisbare Huishoudelijke Apparaten, waarin wij onlangs een bespreking wijdden aan de kroontjestang, behandelen wij vandaag de geweldige appelschilmachine.

Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.

Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk,  zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):



Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje  om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).

Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:


Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:


En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.


Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.


Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.


Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.

Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.

Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.


3 opmerkingen:

Ralf zei

naar het mesje....en dan?

Ralf zei

Ah, daar is de rest al! beetje te vroeg gepost? Voorts een prachtige machine. We komen spoedig de appeltaart proberen.

Heb deerne K. inmiddels uitgelegd wat esbit is. Binnenkort maar eens een opvoedkundige stoommachine gaan aanschaffen.

HF zei

@Kinki: ja, de knoppen Opslaan en Publiceren zitten vlak naast elkaar.

Wat betreft appeltaart: ik doe de appels wel, regel jij de rest.

Stoommachine: moet je eens naar die prijzen kijken!