De eerste bezoeker van de Alan Turing-herdenking was de hieronder afgebeelde teek, die zich in mijn linker knieholte had genesteld en daar een eenvoudige doch voedzame maaltijd had gebruikt. Ze denken dan wel dat je als tuinierende bejaarde een vreedzaam en ongevaarlijk leven leidt, maar de risico's moet je toch duidelijk niet onderschatten.
Het was natuurlijk wel een mooie gelegenheid om mijn usb-microscoopje weer eens in te zetten, alsmede een van de fraaie bemonsteringsbuisjes (tweede plaatje), die ik recentelijk door particuliere import uit Japan heb verkregen. Op de microscoopfoto was het diertje het opgezogen bloed duidelijk al weer kwijt.
Als je net een teek bij jezelf hebt ontdekt, heb je de eerste uren daarna steeds het gevoel dat er nog meer zijn. In mijn onderwijsjaren wist ik een dergelijk effect te bereiken op informatieve ouderavonden. Ik placht bij zulke gelegenheden uitvoerig stil te staan bij de hoofdluis. Het resultaat was dan een klaslokaal vol hevig krabbende en wrijvende ouders. Heerlijk.
zondag 24 juni 2012
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)



2 opmerkingen:
En nadat mijn ouders angst was aangejaagd tijdens de ouderavond, kon ik thuis weer met mijn kop in de Prioderm. Eigenlijk vind ik het zo bezien wel terecht van die teek....
Leuk uw blog te lezen, Marieke wees me er vrijdag op. Toegevoegd aan mijn Reader.
Enne, nog gefeliciteerd.
Groeten,
Rudmer
Ha Rudmer, welkom! Hartstikke leuk dat je meeleest!
Bloggen doe ik vooral voor m'n eigen genoegen - en daarnaast opdat onze kinderen weten hoe het met hun hoogbejaarde vadertje en moedertje gaat, en om m'n ouwe collega's op de hoogte te houden, en voor het contact met wat oud-leerlingen. Ik heb de blog dus afgeschermd voor Google.
Jouw generatie zal over een jaar of tien in de sociologische handboeken verschijnen als de zwaar getraumatiseerde Prioderm-generatie, schat ik zo. Mooi dat ik daar een kleine bijdrage aan heb kunnen leveren.....
Een reactie posten