Het NOS-journaal beschikt over een flink aantal correspondenten in het buitenland. Nergens lopen ze zo te hoop als in Libië, maar er zijn ook heel wat andere landen waar iemand zit die gebeld kan worden. Niet in alle landen natuurlijk, maar dat geeft helemaal niks: als ze maar in het goeie werelddeel zitten en CNN kunnen ontvangen. De correspondent in China doet Mongolië er moeiteloos bij, ook al zit hij duizenden kilometers van de eventuele ongeregeldheden in Ulan Bator af. Vooral als de verbinding een enigszins vervormd geluid levert (misschien manipuleren ze het wel expres zo een beetje) klinkt het allemaal reuze authentiek. Heel anders dan wanneer iemand in Hilversum dezelfde CNN-beelden zou becommentariëren. Verder valt op dat correspondenten op de correspondentenkweekschool leren dat vrijwel elk antwoord met "nou ja" hoort te beginnen, wat hun relaas een merkwaardig nonchalante kleur geeft. "Tom, hoe laat is het nu bij jou?" Tom: "Nou ja..."
Maar het het gaat mij nu om de toon die de journaalpresentatoren aanslaan tegenover de correspondenten in den vreemde. Het lijkt er soms op dat ze de kijkers vooral willen laten merken hoe enorm goed ze wel met die avontuurlijke types in verre buitenlanden kunnen opschieten. Je merkt dat vooral aan de inleiding tot de vervolgvraag. Er is altijd een eerste vraag, die al dan niet onnozel kan zijn (meestal wel, maar goed, er zal ook een voorgesprekje geweest zijn) en dan komt de vervolgvraag dus.
Rob Trip (echt niet zo'n slechte journaalpresentator) heeft de hinderlijke gewoonte die vraag te beginnen met zè. Dus niet eens zeg, maar zè. Zè, en de inwoners van Vermont, hoe ervaren die dit allemaal? Naar het antwoord van Eelco Bos Frambozenvla kan ik dan al helemaal niet meer luisteren, omdat de roodgloeiende ergernis over dit amicale gedoe mijn gehele geest in beslag neemt. Ongeveer net zo als wanneer je naar een manager luistert, en de inhoud je volledig ontgaat, omdat je na de eerste win-winsituatie alleen nog maar uitingen van managementspeak mentaal zit te turven.
De door mij toch niet weinig bewonderde Sacha de Boer maakte het onlangs nog wat bonter: die begon haar vervolgvraag met hee. Hee, en heb je enig idee waar Khadafi zich nu ophoudt?
Begrijp me goed, ik heb niks tegen vriendschappelijke verhoudingen op de werkvloer van de NOS. Maar ik hoef dat toch niet allemaal te wéten?
Het beste lijkt het mij toch, dat ik de presentatie van het journaal persoonlijk overneem. Het kan nu, morgen ben ik officieel met pensioen.
woensdag 31 augustus 2011
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

2 opmerkingen:
Wat te denken van de weervrouwen en -mannen die met enige regelmaat 'buiwe' over ons uit willen laten storten...
In dit kader is het wellicht een aardig idee om de aloude SIRE-campagne 'Durf duidelijke taal te vragen' af te stoffen en in stelling te brengen tegen deze uitwassen.
Wat zè je d'r van...
@wizjos: zie ook hier:
http://dagelijkse-ergernissen.blogspot.com/2011/07/truiwen.html
Een reactie posten