In de late jaren zestig van de vorige eeuw had ik een bijbaantje op de sportredactie van de Zwolse Courant, officieel geheten Provinciale Overijsselsche en Zwolsche Courant, en tegenwoordig godbetert verschijnend onder de naam De Stentor. Die krant had precies twee "echte" sportredacteuren, Wim en Henk, door de wol geverfde journalisten, en op zondagavond, de vooravond van een dik sportkatern, kwam ik van zes tot twaalf bijspringen aan de Baloweg in Zwolle.
Dat was bijzonder leuk werk. Er stond een rijtje telexen, die voortdurend lappen tekst uitspuwden over nationale sportgebeurtenissen. Die telexkopij moest vaak nog wel wat nabewerkt worden, maar het grootste deel van mijn werkzaamheden bestond uit het leesbaar maken van kopij van regionale correspondenten. Zo zorgde een postbode uit Elburg voor het wekelijks verslag van de prestaties van de lokale amateurclub. Ik weet zeker dat hij ook een trouw kijker van de voorganger van Studio Sport was, want wat je de ene week voor het eerst in het sportprogramma hoorde, ik noem maar wat, de uitdrukking "splijtende pass", dook de week daarop steevast in het Elburgse verslag op. Enfin, we hadden veel lol, ik kon er een Trabantje van rijden, ik heb nog een keer - niet gehinderd door enige kennis van zaken - de Nederlandse bokskampioenschappen in Zwolle mogen verslaan, en ik heb nu nog steeds wel eens een enkele keer spijt dat ik daar niet ben blijven werken, hoewel ik daartoe wel uitgenodigd ben.
In Zwolle werkte destijds een free-lance journalist, Z., die ook heel wat kopij aanleverde. Dat ging dan vooral over wielrennen - hij zat ook in de organisatie van koersen - maar hij draaide zijn hand ook niet om voor een verkeersongeluk of een inbraak. Veel werk had je er niet aan, hij kon wel schrijven, maar één ding moest ik altijd weer corrigeren: "een inwoner uit (plaatsnaam)". Dat vond en vind ik hartstikke fout. Je bent inwoner van Dalfsen of van Wijhe, je bent daarentegen wel een man uit Kampen of een vrouw uit Hasselt. Een inwoner uit die en die plaats, dat heeft iets dubbels, of op zijn minst iets anderhalfs.
Gelijkmatig van humeur als ik van nature ben corrigeerde ik dit altijd kalm en consequent, denkend dat dit rare verschijnsel vanzelf zou verdwijnen zodra Z. de spreekwoordelijke pen aan de niet minder spreekwoordelijke wilgen zou hangen. Dus als ik in latere jaren weer op zoiets stuitte, dan dacht ik: goh, Z. schrijft kennelijk nog steeds! Nou is hij, zag ik net, behoorlijk oud geworden, maar ik meen toch zeker te weten dat hij na 2007 niets meer heeft gepubliceerd, want in dat jaar is hij overleden.
Het was dus een hele schok te moeten constateren dat Z. school heeft gemaakt! Dit weekend kwam ik op teletekst de bewering tegen dat een "inwoner uit Emmen" iets ongeoorloofds had gedaan. En net zoals al die keren daarvoor zag ik mij weer op de redactie van de Zwolse zitten, in het middelpunt, wat zeg ik, het episch centrum, van het wereldgebeuren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten