woensdag 24 oktober 2012

Opa

In mijn onderwijzerstijd had ik wel eens een kleine file bij mijn bureau staan. De klas was dan bezig met iets heel moeilijks, bijvoorbeeld het beruchte Rekenen Hof (het gerucht dat dit werkje niet toevallig mijn initialen zou dragen, moet ik tegenspreken) en natuurlijk hadden sommige leerlingen daar zo nu en dan wat hulp bij nodig. Die stonden dan in een rijtje te wachten tot ze aan de beurt waren.

Die kinderen stonden zich dan krachtig te concentreren op het formuleren van hun probleem, want een eenvoudig 'Ik snap er niks van' leverde meestal weinig op. En als ze het dan dan eindelijk aan mij konden voorleggen, waren ze soms zo geconcentreerd op de som dat ze begonnen met 'Papa.....' of 'Opa....' of zelfs 'Mama....' of 'Oma.....', waarschijnlijk afhankelijk van aan wie ze buiten schooltijd rekenkundige vraagstukken voorlegden. Ik vond dat altijd wel leuk, want het gaf me het gevoel dat ze zich redelijk op hun gemak voelden bij mij in de klas.

In het echt was ik natuurlijk al lang papa. Reëel mamaschap en omaschap zullen mij nooit geworden, maar een echte opa ben ik nu ook! En wel van een zekere Edo, vijfeneenhalf pond en gisteren geboren in, of all places, Schiedam. Die naam (Edo bedoel ik, niet Schiedam) is zowel in het Gronings als in het Japans bruikbaar, dus dat is best handig.

Het behoeft wel geen betoog dat het hier gaat om een bijzonder fraai en voorlijk exemplaar (hij is ook een paar weken te vroeg geboren). Onderstaande foto getuigt daarvan.

Binnenkort zal ik alvast eens gaan zoeken of ik nog ergens een Rekenen Hof  voor 'm heb liggen.




woensdag 17 oktober 2012

Ulan bator (3)

En beviel dat nou een beetje, zo'n camper?

Nou, nee.

Toegegeven, een camper heeft een aantal evidente voordelen ten opzichte van het kamperen in een tent.

- de bedden waren erg goed, zeker vergeleken met een langzaam leeglopend luchtbed of zo'n flinterdun self-inflatable matrasje. Je ligt vrij hoog, je ligt dus lekker warm en het bed was net lang genoeg. We hebben dus uitstekend geslapen.

- het opladen van apparaten. We slepen wat mee, tegenwoordig: een netbookje (dat het overigens begaf toen we een week onderweg waren), twee e-readers, twee elektrische tandenborstels, een tom-tom, de accu van de elektrische fiets van mijn beminde, de accu's van twee camera's. We kamperen sinds 1972 samen en dit was de allereerste keer dat we daarbij stroom ter beschikking hadden.

- als je eenmaal gearriveerd bent, dan "sta" je vervolgens natuurlijk ook razendsnel. Kampeerstoelen eruit, tafeltje eruit, elektriciteit aansluiten  en koffie drinken maar.

Maar de nadelen hebben verreweg de overhand.

- het rijden met zo'n gevaarte vond ik zeer enerverend. Op de snelweg gaat het allemaal wel lekker, maar binnen de bebouwde kom en op smalle weggetjes waar je tegenliggers kunt treffen, vond ik het behoorlijk eng.

- de ruimte is toch wel uiterst beperkt. Op het moment dat je je allebei zou willen verplaatsen in de camper zijn heldere afspraken noodzakelijk. En de wc is echt een kabouter-wc`tje. En ik heb minimaal honderd keer m'n kop gestoten.

- maar verreweg het belangrijkste is toch wel dat we op de camping onze eigen auto danig misten. Je rijdt nu eenmaal met dat bakbeest niet even een dorpje in om bij de plaatselijke bakker een baguette te scoren. Je kunt het ding zelden kwijt bij een museum of kasteel. Nou hadden we natuurlijk wel de fietsen bij ons (die overigens buitengewoon hoog achterop de camper hingen), maar het is toch een aanzienlijke beperking van de bewegingsvrijheid die we gewend waren.

Misschien is een camper wel leuk voor mensen die hun vakantie van dag tot dag plannen. Vertrek van camping A, bezoek aan kasteel B, waarvan je met Streetview de parkeergelegenheid hebt getaxeerd, boodschappen doen bij hypermarché C en tenslotte aankomen op camping D.  En de volgende dag weer verder. Maar bij ons werkt het zo niet.

Na terugkeer ben ik al drie maal 's nachts wakker geworden na een akelige droom over de camper.

Voor ons is een camper echt helemaal niks.

dinsdag 16 oktober 2012

Gronings onderwijs

Zeer goed stukje van Maarten Huygen in de NRC van gisteren over het Groningse onderwijs. Ik heb nog geen link kunnen vinden, dus voorlopig maar een plaatje.

zaterdag 13 oktober 2012

Ulan Bator (2)

Oké, dus we hebben voor drie weken een camper gehuurd. Deze:


En beviel dat nou een beetje? Daarover een volgende keer.


vrijdag 12 oktober 2012

Ultieme speaking name

Vanavond kwam mij ter ore dat een Japanse vrouw, die in Rotterdam andere Japanse vrouwen naar hun bevalling begeleidt, de naam Koide draagt. De karakters waarmee deze naam geschreven wordt, betekenen ook: Kleine Uitgang.


zaterdag 6 oktober 2012

Ulan Bator (1)

Mijn vader werkte in het onderwijs.
Mijn schoonvader werkte eveneens in het onderwijs.
Zelf heb ik een groot deel van mijn leven in het onderwijs gewerkt.
Mijn beminde echtgenote stond tot voor kort nog voor de klas.
Onze beide zoons geven allebei in meerdere of mindere mate onderwijs.
Mijn zusje is juf.
Mijn schoonzusje zit in het bestuur van een groep scholen.
Alle bovengenoemde personen hebben zelf bovendien een aantal jaren onderwijs gevolgd.

Wij zijn, kortom, een tamelijk enge familie met een graad van onderlinge verwevenheid, die verder eigenlijk alleen voorkomt bij enkele eeuwenoude Siciliaanse maffiageslachten.

Zoiets blijft natuurlijk niet zonder gevolgen. Karakterologisch bijvoorbeeld: ik wijs op grenzeloze eigenwijsheid en ongebreidelde corrigeerdrift. Daar staat dan weer tegenover dat we eigenlijk allemaal wel weten waar Ulan Bator ligt.

En nog een niet onbelangrijk gevolg: we hebben nooit samen buiten het hoogseizoen op vakantie gekund. Dus altijd hoge prijzen, volle wegen, het bordje 'Complet' bij de camping, afgeladen stranden. Maar nu we allebei van de VUT genieten, zagen we onze kans schoon om eindelijk eens ná de zomervakantie op stap te gaan. En we wilden wel eens proberen, of een camper misschien iets voor ons was. Einddoel: Ulan Bator.

(wordt vervolgd)


zaterdag 8 september 2012

Nulmeting

Volgens mij bestond het hele begrip nulmeting nog niet, toen ik nog wat jonger was dan nu. Vermoedelijk begon men in die dagen maar in het wilde weg ergens wat te meten en dan deed men dat later nog een keer en de resultaten werden dan vergeleken. Dan kan er natuurlijk geen sprake zijn van een management-technisch en wetenschappelijk verantwoorde aanpak, dat spreekt vanzelf.

Maar tegenwoordig word je doodgegooid met nulmetingen. Er kan geen gommetje besteld worden of de een of andere bobo verordonneert wel dat aan de aanschaf een nulmeting vooraf moet gaan.

Het ultieme gebruik van dit woord trof ik vandaag aan in Het Onderwijsblad, het tijdschrift van de onderwijsvakbond AOb.

Het eerste bezoek van de luizenmoeders na de zomervakantie werd aangeduid als een nulmeting.

We zijn ver heen.