zondag 19 augustus 2012

Toegepaste psychologie

Toen ik nog in het verpleeghuis zat, heb ik een paar keer een groen T-shirt aangetrokken, in een poging de verzorgsters in verwarring te brengen. Dat werkte niet erg. Wel was er iemand  die mij daardoor, en door mijn gespierde gestalte natuurlijk, aanzag voor een medewerker van de fysiotherapie, en dat heb ik maar zo gelaten.

Die verzorgsters hadden geconstateerd dat ik eigenlijk alleen maar donkerblauwe en heel soms zwarte T-shirts droeg. Dat klopt, dat is al meer dan een decennium zo. Ik koop die shirts bij een prettig boetiekje in het nabij gelegen Vries, dat de Welkoop heet. Ik hoef ze alleen maar in de juiste maat van het schap te pakken, dan is het altijd goed. De verzorgsters vonden die kledingkeuze saai. Zelf zie ik het meer als consistent.

Maar vandaag is alles anders. Het is gruwelijk warm, en ik heb een wit -T-shirt aangetrokken! Ik hoop namelijk dat ik zo suggestibel ben, dat ik daardoor denk dat ik het minder warm heb. En verdomd, het lijkt te werken, dit psychologisch tropenkostuum. Mijn beminde echtgenote denkt alleen ongetwijfeld steeds dat hier een vreemde kerel rondscharrelt.

En hoe kom ik dan ineens aan een wit T-shirt? Ha, ik hoopte al dat je dat zou vragen. Dit is namelijk het shirt dat ik onder mijn tabberd placht te dragen.

donderdag 16 augustus 2012

Hybiscus

Onze hybiscus, lang geleden als klein struikje bij de Aldi gekocht, houdt wel van een warme augustus. Het kan ook zijn dat hij geniet van het feit dat de schaduw van de esdoorn weg is.




maandag 13 augustus 2012

Linde

Het luisteren naar muziek viel voor mij dit jaar op 12 augustus, gisteren dus. Toen trad namelijk in de tuin van de Buitenplaats, het prachtige museum voor figuratieve kunst in Eelde, Linde Nijland op (voor de wat oudere lezer: zij was vroeger een helft van het duo Ygdrassil), samen met haar partner Bert Ridderbos. Een geweldige zangeres met mooie folk-achtige liedjes, heel hoog gezongen en, althans voor mijn ongeoefend oor, glaszuiver. Het mooist vond ik het liedje in het Gronings (of in elk geval een soort van Gronings) dat ik al van Youtube kende. Het staat hier.
Het filmpje is bovendien opgenomen op een van mijn favoriete plekken, de uitkijktoren (boetndiekse kiekkaaste) in Nieuw Statenzijl. Over Nieuw Statenzijl bestaat trouwens ook nog een prachtig liedje van Ede Staal, en dat staat hier.

Olympische notities

* Naar mijn mening zou bij het BMX-en ook een klein prijsje uitgereikt moeten worden voor de deelnemer met de mooiste helm. Daar is door sommigen een hoop creativiteit in gestoken.

* Ernstige hoogtevrees heeft voor mij altijd een succesvolle carrière als schoonspringer in de weg gestaan (ik vind de 1-meterplank al eng). Maar ik realiseer me nu dat ik ook doodsbang zou zijn dat ik tegen die springtoren aan zou komen.

* Geweldig dat die boogschutter en de beachvolleyballers het gewoon vertikken om bij Mart Smeets aan tafel te verschijnen.

* Waarom zijn er niet gewoon elke dag kajakwedstrijden op tv?

maandag 6 augustus 2012

Beugel

Een oud-leerlinge van mij heeft een Olympische medaille gewonnen. Dat is niet zo bijzonder: het was niet haar eerste, en zij is ook lang niet mijn eerste oud-leerling die zoiets presteerde. Het is nu eenmaal zeer bevorderlijk voor je sportieve carrière om bij mij in de klas gezeten te hebben, vooral als het gaat om typische volkssporten als hockey en roeien.

Ze verscheen in het televisieprogramma van de steeds weerzinwekkender wordende Mart Smeets. Ik verbaasde me erover dat ik haar stem en spraak nauwelijks herkende, iets waarin ik gewoonlijk nogal goed ben, al zeg ik het zelf. Maar na enig nadenken wist ik hoe dat kwam: ik miste het geslis, het gesputter en het gesproei. Annemiek bestond vroeger vrijwel geheel uit beugel en had daar in haar mondelinge communicatie veel last van.


vrijdag 27 juli 2012

Mooi ding

In de reeks Onmisbare Huishoudelijke Apparaten, waarin wij onlangs een bespreking wijdden aan de kroontjestang, behandelen wij vandaag de geweldige appelschilmachine.

Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.

Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk,  zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):



Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje  om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).

Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:


Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:


En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.


Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.


Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.


Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.

Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.

Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.


woensdag 25 juli 2012

Tieners beginnen eerder aan seks

.... aldus de kop boven een artikel in De Speld.

En de onderkop luidt:

Gemiddelde begintijd naar half vier 's middags