vrijdag 27 juli 2012

Mooi ding

In de reeks Onmisbare Huishoudelijke Apparaten, waarin wij onlangs een bespreking wijdden aan de kroontjestang, behandelen wij vandaag de geweldige appelschilmachine.

Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.

Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk,  zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):



Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje  om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).

Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:


Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:


En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.


Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.


Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.


Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.

Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.

Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.


woensdag 25 juli 2012

Tieners beginnen eerder aan seks

.... aldus de kop boven een artikel in De Speld.

En de onderkop luidt:

Gemiddelde begintijd naar half vier 's middags


zondag 22 juli 2012

Mag in geen enkel huishouden ontbreken

Iedere zomer is het even zoeken, want gedurende de donkere maanden wurmt hij zich een weg naar beneden in de bak met ongeregeld keukengoed, langs de blikopener, het slacouvert, de soepsleef, de appelboor en dergelijke artikelen. Maar elk jaar lukt het me hem weer op te graven: de kroontjestang, die op Internet vooral te te vinden is als aardbeiontkroner.

Het is een klein, licht, eenvoudig, maar uitermate doeltreffend stukje gereedschap, dat je in staat stelt zonder geklieder en zonder beschadiging van zo'n verrukkelijke aardbei het kroontje te verwijderen. Gek genoeg heeft bijna niemand zo'n dingetje. Waarom wel een kersenontpitter en een ananasschiller en geen kroontjestang? Hier zou van overheidswege iets aan gedaan moeten worden.

Belangrijk detail: altijd éérst wassen, pas daarna het kroontje verwijderen, anders smaakt de aardbei hoofdzakelijk naar water.

Suiker: niet doen, tenzij je suiker heel veel lekkerder vindt dan aardbeien. Slagroom kan.

Een kersenontpitter hebben wij trouwens niet, maar wat is er leuker dan kersepitten spugen? (ik weet dat het eigenlijk kerseNpitten zijn).





vrijdag 20 juli 2012

Veilig Leren Lezen

Deze week heeft juf H. afscheid genomen van basisschool De C. en daarmee hebben wij de felbegeerde status van Vervroegd Gepensioneerd Ouder Echtpaar bereikt.

Onze contacten met De C. stammen uit de jaren '70 der vorige eeuw, toen de school alleen nog maar via stalen rijplaten door modderige weilanden bereikbaar was. In de eerste plaats waren wij natuurlijk de ouders van twee hunner briljantste leerlingen. Mijn beminde echtgenote is er handenarbeidmoeder geweest, schoolreismoeder, ze heeft er tijdens haar opleiding aan de avond-Pabo stage gelopen en is er een paar jaar later juf geworden, en dat 15 jaar gebleven. Zelf heb ik er in de ouderraad gezeten, in de medezeggenschapsraad, ben (hydrobiologisch) activiteitenmiddagvader geweest, en was enige jaren de belangrijkste bezoeker op 5 december (en, in mijn eigen perceptie, de beste ooit). Je kunt dus gerust zeggen dat De C. een rode draad in ons leven heeft gevormd.

Het was een erg leuke afscheidsdag. 's Middags was er gelegenheid om afscheid te nemen voor de ouders, collega's en ex-collega's. Dat was natuurlijk heel gezellig, maar het hoogtepunt was toch wel de wervelende show die de kinderen 's ochtends ten beste gaven. En daarvan was dan weer het leukste een prachtig lied, waarin de verdiensten en de resterende toekomstperspectieven van deze juf door de hele school werden bezongen. Volgens de makers was het op de melodie van 'Ik meen het' van André Hazes, maar volgens mij was het gewoon 'All I ever need is you'.

Tussen de middag bracht ik even wat spullen naar de auto. Ik zag een vader met twee kinderen naderen, eentje achterop en eentje zelf op de fiets. Die werden duidelijk naar school gebracht. Het jongetje op het fietsje zong luidkeels: "Veilig Leren Lezen met Heleen". Ah, dat herkende ik. Dat was een zin uit dat lied! Op de melodie van All I Ever Need Is You.

zondag 15 juli 2012

Een van de mooiste van Kopland

Juffrouw A
 
Op 19 september, een nevelige
negentiende, stapte juffrouw A
aan de verkeerde kant van
haar scheepje Steeds Tevreeden
in het Meppelerdiep..
 
Het was al koud, zij had
de kachel niet aan kunnen krijgen,
haar moeder was gestorven,
alles roestte en knarste, vanuit
haar kombuis leken god en
sociale zaken niet te bereiken.
zij ging van boord.

zaterdag 14 juli 2012

Nou doet Annechien dat ook al!

Ook mijn favoriete journaal-presentatrice, Annechien Steenhuizen, deed het gisteren. Ze had het over het ophoesten van een zeker bedrag (door de SNS-bank).
Ik vind dat een verschrikkelijk onsmakelijke uidrukking. Ik pleit voor strenge regelgeving opdat het woord ophoesten uitsluitend nog in een zuiver medische context wordt gebruikt, dus als het gaat om het ophoesten van slijm, bloed, pus en dat soort dingen.

Nog enkele kleine ergernissen: Herbert Dijkstra die de naam van de wielrenner Moncoutié alsmaar uitspreekt alsof hij Mongoutié heet. En Mart Smeets die het laatste woord van de naam van de berg Planches des Belles Filles uitspreekt als fieles. Alsof zich destijds geen mooie meisjes, maar rijtjes automobilisten van die berg stortten, uit angst voor de Noormannen.

zaterdag 7 juli 2012

Naam

Wij weten uit eigen aanschouwing dat het beklimmen van bomen door boomverzorgers bepaald geen sinecure is. Daarom verbaast het ons ook helemaal niet dat daar Nederlandse kampioenschappen in worden gehouden. De winnaar mag vervolgens ook nog eens meedoen aan de wereldkampioenschappen, ditmaal in Amerika. De achtvoudig Nederlands kampioen heet: Walter Hak.