Veel nieuwslezers zijn verschrikkelijk bang om een geschreven Z als S uit te spreken. Waarschijnlijk vrezen ze voor een ordinaire Amsterdammer of een Fries aangezien te worden. Daardoor vervallen ze tot hypercorrectie en spreken ze ontzettend uit als onDZettend en uitzonderlijk als uiDZonderlijk. Jeanet Schuurman en Femke Wolthuis doen hier gelukkig niet aan mee (maar die laatste is dan ook een oudleerling van mij ;-)
Hoe zit dit nu precies? In het Nederlands geldt een regel voor "progressieve assimilatie", dat wil zeggen dat na een stemloze ploffer (p,k,t) een stemhebbende klank zijn stem verliest. De uitspraak van de woorden in de titel moet dus zijn onTSettend en uiTSonderlijk, en nee, dat klinkt niet ordinair of dialectisch.
De arme nieuwslezers zien zwetend die dreigende geschreven Z aankomen, zetten zich schrap en zijn heilig van plan hem ook echt als Z uit te spreken. Probleem! Wij kunnen, trouw aan de fonetische regels als we zijn, in een vloeiend uitgesproken woord geen T voor een Z uitspreken. Daarom maken ze in doodsnood van die T maar een D en zeggen ze onDZettend en uiDZonderlijk. Ze passen dus regressieve assimilatie toe waar het progressieve dient te zijn.
Zoiets hoor ik wel zestig of zeventig keer per week. Hoe spreek je dat uit? Sestig en Seventig! En niet ZZestig en ZZeventig. Kwestie van progressieve assimilatie, zal ik maar zeggen. Huh? Waar is die stemloze ploffer dan, die eraan vooraf moet gaan? Weg!!! Maar vroeger was hij er wel, toen heetten die getallen antzestig en antzeventig - "ant" zal wel zoiets als tiental betekend hebben. De ploffer is allang weg, en het effect van de regel heeft standgehouden, mooi vind ik dat.
maandag 16 mei 2011
vrijdag 13 mei 2011
ZZZ
Heden ergernis in het 8-uur journaal: China-correspondent (!) Wouter Zwart die met grote hardnekkigheid het bijvoeglijk naamwoord "Chinese" uitspreekt als "ChineZe". En dan nog eens de deprimerende commentaartoon van Pauline Broekema er omheen.....
woensdag 21 oktober 2009
Gisteren gezien (vlakbij!)
Deze:
http://en.wikipedia.org/wiki/Laticauda_colubrina
(wel giftig, maar niet agressief jegens duikers dus ;-)
maandag 19 oktober 2009
Folkingestraat
Ralf is opmerkelijk snel ingeburgerd in Japan. Dat kan iets te maken hebben met zijn looptempo. Dat is namelijk even (belachelijk) hoog als dat der Japanners.
Kijk, ik ben de eerste om toe te geven dat ik een uitgesproken slenteraar ben. Al slenterend zie je toch het meest, zeg ik altijd maar, je raakt er niet van achter adem en je hebt een sociale functie als makkelijk aanspreekpunt voor lieden die de weg kwijt zijn. En inderdaad, als ik in een stad in Nederland slenter, word ik heus wel eens een enkele keer ingehaald.
Beweeg ik mij echter op een Japans perron, dan schieten mij aan alle kanten mensen voorbij. Bejaarde besjes, hoogzwangere vrouwen, pubermeisjes in matrozenpakjes met loodzware boekentassen, maakt allemaal niet uit. Ik ben zelfs eenmaal voorbijgestreefd door een kloek voortmarcherende groep 4-jarigen. Allen leken op weg naar een urgent doel, en misschien was dat ook wel zo. Er is nooit eens iemand die zoals ik rustig met z'n handen in z'n zakken voortkuiert.
Het fietsen is een heel ander verhaal. Er wordt hier in de grote steden heus aardig wat gefietst, flinke stukken ervan zijn helemaal vlak.
De Japanner zet van zijn toch al niet al te hoge fiets zijn zadel op de allerlaagste stand, want hij wil moeiteloos met zijn vlakke voet op de grond kunnen staan voor een stoplicht. Verder draagt hij zorg voor een mandje zowel voorop als achterop de fiets. Het zal duidelijk zijn dat een en ander ergonomisch noch aerodynamisch optimaal is en de fietssnelheid is gewoonlijk dan ook juist zeer laag. Een voortvarende Japanse voetganger haalt een fietsende landgenoot makkelijk in.
Volstrekte anarchie heerst wat betreft de route die de fietser kiest. Formeel moeten fietsen op straat, en dat doet dus echt helemaal niemand, daar gaan ze niet aan beginnen. Elke fietser fietst op het voetpad en het dondert helemaal niet aan welke kant van de straat dat is. Zo zijn die voetpaden een anarchistische wirwar van slome fietsers en rappe voetgangers en waant de Groninger zich voortdurend in de Folkingestraat.
Kijk, ik ben de eerste om toe te geven dat ik een uitgesproken slenteraar ben. Al slenterend zie je toch het meest, zeg ik altijd maar, je raakt er niet van achter adem en je hebt een sociale functie als makkelijk aanspreekpunt voor lieden die de weg kwijt zijn. En inderdaad, als ik in een stad in Nederland slenter, word ik heus wel eens een enkele keer ingehaald.
Beweeg ik mij echter op een Japans perron, dan schieten mij aan alle kanten mensen voorbij. Bejaarde besjes, hoogzwangere vrouwen, pubermeisjes in matrozenpakjes met loodzware boekentassen, maakt allemaal niet uit. Ik ben zelfs eenmaal voorbijgestreefd door een kloek voortmarcherende groep 4-jarigen. Allen leken op weg naar een urgent doel, en misschien was dat ook wel zo. Er is nooit eens iemand die zoals ik rustig met z'n handen in z'n zakken voortkuiert.
Het fietsen is een heel ander verhaal. Er wordt hier in de grote steden heus aardig wat gefietst, flinke stukken ervan zijn helemaal vlak.
De Japanner zet van zijn toch al niet al te hoge fiets zijn zadel op de allerlaagste stand, want hij wil moeiteloos met zijn vlakke voet op de grond kunnen staan voor een stoplicht. Verder draagt hij zorg voor een mandje zowel voorop als achterop de fiets. Het zal duidelijk zijn dat een en ander ergonomisch noch aerodynamisch optimaal is en de fietssnelheid is gewoonlijk dan ook juist zeer laag. Een voortvarende Japanse voetganger haalt een fietsende landgenoot makkelijk in.
Volstrekte anarchie heerst wat betreft de route die de fietser kiest. Formeel moeten fietsen op straat, en dat doet dus echt helemaal niemand, daar gaan ze niet aan beginnen. Elke fietser fietst op het voetpad en het dondert helemaal niet aan welke kant van de straat dat is. Zo zijn die voetpaden een anarchistische wirwar van slome fietsers en rappe voetgangers en waant de Groninger zich voortdurend in de Folkingestraat.
Kabira
We bevinden ons thans in Kabira, dat is een baai op het eilandje Ishigaki, iets ten westen van Taiwan, ongeveer 2,5 uur vliegen vanaf Kobe, waar Ralf en Kayoko in de buurt wonen. Een subtropisch klimaat met zeewater op een heerlijke temperatuur. Voor de kenners van overdreven toerisme: we zitten in resort van Club Med, qua luxe is het politiek natuurlijk hoogst incorrect, maar het biedt wel wel uiterst aangenaam vertoeven en bijzonder lekker eten.
Aan land worden we voortdurend in de war gebracht doordat we in onze ooghoeken interessante vogeltjes menen te zien; maar dat blijken dan handgrote vlinders te zijn, prachtige beesten die helaas weinig geneigd zijn even mooi stil te blijven zitten voor een foto.
Maar waar het ons hier vooral om gaat is het snorkelen, en zonder een spoor van snobisme stellen we vast: we hebben de Zuidchinese Zee tot dusver schandelijk veronachtzaamd! Dachten we gisteren, na de eerste keer, de meeste varianten wel gezien te hebben, vandaag bleek: nog geen kwart. Een ongelooflijke rijkdom aan soorten, bizarre vormen en kleuren, echt of je in een aanstellerig subtropisch aquarium rondzwemt. Sommige zijn zo opdringerig, dat ik me afvraag of de plaatselijke VVV ze misschien bijvoert. We zijn overigens heel blij met onze duikbrillen op sterkte!
Inmiddels is mij duidelijk waarom de Japanse keizerlijke familie grotendeels uit overtuigde ichtyologen bestaat. Oké, tijd en geld zullen geen beperkende factor zijn, naar de nabijheid van zulke uitgelezen snorkelwatertjes zal zeker meespelen.
Aan land worden we voortdurend in de war gebracht doordat we in onze ooghoeken interessante vogeltjes menen te zien; maar dat blijken dan handgrote vlinders te zijn, prachtige beesten die helaas weinig geneigd zijn even mooi stil te blijven zitten voor een foto.
Maar waar het ons hier vooral om gaat is het snorkelen, en zonder een spoor van snobisme stellen we vast: we hebben de Zuidchinese Zee tot dusver schandelijk veronachtzaamd! Dachten we gisteren, na de eerste keer, de meeste varianten wel gezien te hebben, vandaag bleek: nog geen kwart. Een ongelooflijke rijkdom aan soorten, bizarre vormen en kleuren, echt of je in een aanstellerig subtropisch aquarium rondzwemt. Sommige zijn zo opdringerig, dat ik me afvraag of de plaatselijke VVV ze misschien bijvoert. We zijn overigens heel blij met onze duikbrillen op sterkte!
Inmiddels is mij duidelijk waarom de Japanse keizerlijke familie grotendeels uit overtuigde ichtyologen bestaat. Oké, tijd en geld zullen geen beperkende factor zijn, naar de nabijheid van zulke uitgelezen snorkelwatertjes zal zeker meespelen.
woensdag 14 oktober 2009
Verwarmde bril
Over die interculturele Japans-Nederlandse trouwerij heb ik het nog wel eens, het verwerkingsproces is nog steeds in volle gang, maar ditmaal gaat het over Japanse wc's.
Thuis kennen we vlakspoelers en diepspoelers, en in de brillen dan nog de zwarte uitvoering en de dolkomische met prikkeldraadprint. Maar daar houdt het verder wel mee op, althans in de kringen waarin ik pleeg te verkeren.
Nee, dan de Japanse wc! Weliswaar zien we in openbare toiletten in parken enzo de klassieke hurk-wc die zoveel Nederlanders van een kampeervakantie in Frankrijk weerhoudt, maar in huizen en hotels treffen we buitengewoon luxueuze exemplaren aan.
Een beetje toilet hier is voorzien van een uitvoerig dashboard in zuurstokkleuren.
Daarop is geen doorspoelknop aanwezig, die zit dan nog weer ergens anders. Wel zijn er knoppen voor de bidet-functie, zeg maar het besproeien der billen, en een knop voor het vervolgens drogen daarvan. Er zijn controlelampjes voor door mij niet begrepen functies (ze zijn van verklarende teksten in het Japans voorzien). Ook schijn je via het dahboard de standaard hoeveelheid spoelwater te kunnen instellen en wellicht ook de kracht waarmee gespoeld wordt.
Alles goed en wel, dit zijn voorzieningen die je gewoon kunt negeren - gesteld dat je inmiddels de doorspoelknop hebt opgespoord. Wat echter aan kan staan zonder dat ik heb kunnen ontdekken hoe je het uit moet krijgen, is de toiletbrilverwarming. Kennelijk wordt een verwarmde toiletbril in Japan als de ultieme luxe gezien. Kan wezen, maar ik vind het bijzonder onaangenaam. Het geeft mij steeds het gevoel dat er vlak voor mij iemand héél lang op dat toilet heeft gezeten.
vrijdag 16 januari 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)


