dinsdag 11 oktober 2016

Biatlon

Beminde Echtgenote brengt winterdagen graag door met kijken naar biatlon. Dat wil zeggen: op de tv, want voor geen goud zou ze zelf naar de wintersport afreizen. Maar biatlon op tv, dat vindt ze heel leuk, en als boogschutter heeft ze natuurlijk wel affiniteit met het schietonderdeel.

Ik moet zeggen, het heeft ook wel wat. Ole Einar Bjoerndalen en Thora Berger zijn graag geziene gasten in onze huiskamer. Frisse jongelui die zich door fraaie landschappen verplaatsen, met blosjes op de konen van kou en inspanning, overal knisperende sneeuw en met een vaak zeer afwisselend wedstrijdverloop; echt dat je zegt: "gezonde en faire sport voor fijne jonge mensen".

Hoe anders is de werkelijkheid. Niet alleen bestaat ook in de biatlonwereld het verschijnsel doping, maar er is ook sprake van matchfixing, zoals de eminente IJsbrand Oost onthult in zijn nieuwste album, Schaduwspel geheten. Onder de onschuldig ogende oppervlakte blijkt zich een web van intriges en valsspelerij te bevinden, dat in dit stripverhaal genadeloos wordt blootgelegd.

Ik heb al eens uitgelegd, dat een boek voor mij pas echt een boek is als de auteur het hier in huis persoonlijk komt afleveren. Toevallig viel dat genoegen mij een paar weken weer eens ten deel in de persoon van IJsbrand. Hij kan inmiddels wel beschouwd worden als de schepper van een heel oeuvre en een deel daarvan heb ik van tamelijk nabij tot stand zien komen. Tot dat oeuvre behoort trouwens ook het portretje dat je in de rechter kolom van dit blog ziet.

Mijn exemplaar van Schaduwspel is die avond voorzien van een fraaie tekening met opdracht, iets wat jullie niet zo makkelijk voor elkaar zullen krijgen, maar ook zonder dat is aanschaf van Schaduwspel zeker de moeite waard!




dinsdag 4 oktober 2016

Pete Marra

In de NRC van vandaag een bijzonder interessant artikel over Pete Marra, een Amerikaanse ecoloog, die al van menig kattenliefhebber - zoals bekend een vreedzaam volkje - een doodsbedreiging heeft ontvangen. En dan heeft hij het nog niet eens over alle overlast die die beesten bij buurtgenoten veroorzaken, stront in de tuin, kots op het terras, gekrijs in de nacht. Nee, bij hem gaat het alleen nog maar over de bedreiging die het voor sommigen zo aaibare huisdier vormt voor de vogelstand.

Omdat ik niet zeker weet of de link naar het artikel voor iedereen werkt, haal ik even wat krenten uit de pap.

'Katten doden meer vogels dan gebouwen, auto's en windmolens bij elkaar doen'.

'In de Verenigde Staten doden katten jaarlijks 1,3 tot 4 miljard vogels'.

'In Nederland leven 3 tot 4 miljoen huiskatten en 135.000 tot 1,2 miljoen zwerfkatten.' (dit komt neer op iets van 100 katten per vierkante kilometer, inclusief het IJsselmeer en de Waddenzee - HF).

'Thuis krijgt de huiskat zijn bordje tonijn of kalkoen, maar buiten slaat het dier alsnog aan het moorden'.

'Dertig tot vijftig procent van de sterfte van huismussen in Groot-Brittannië wordt toegeschreven aan katten'.

'Aan huiskatten is niets natuurlijks'.

'Marra vergelijkt de felheid van kattenliefhebbers met die van ontkenners van klimaatverandering en vaccinatiesceptici'.




woensdag 28 september 2016

Landbouwveld

Dat JIT heeft het alsmaar over een 'landbouwveld'. Heet zoiets tegenwoordig niet meer gewoon een akker? En waar koeien grazen, is dat dan nu een veeteeltveld? En een bos, is dat eigenlijk meer een bosbouwveld?

woensdag 21 september 2016

Slim sigarenkistje

Veel lezers van dit blog weten wel dat ik graag zo nu en dan een klein sigaartje rook. Van oudsher koop ik ze voor relatief weinig geld in een houten kistje, waar 100 stuks inzitten. Zo'n kistje zag er tot nu toe zo uit:



Een keurig, vrijwel kubusvormig kistje dus, voorzien van een klapdeksel aan twee subtiele scharniertjes en met een nette sluiting aan de voorkant. Vele generaties leerlingen van groep 3 van de Catamaran hebben van zo'n doosje een moederdagcadeautje gemaakt, dat dan voor sieradenkistje doorging. Ze beplakten het met papier of macaroni (!) of beschilderden het in oogtergende kleuren. Ook nu nog gaat er zo nu en dan een tas met zulke kistjes de kant van de school op. Eigenlijk heb ik alleen volhard in het roken met het belang van het onderwijs voor ogen.

Inmiddels moeten fabrikanten van tabaksartikelen de verpakking van hun waar voorzien van een ontmoedigende afbeelding. Eigenlijk dacht ik dat dit alleen voor sigaretten gold, maar toen ik Beminde Echtgenote gisteren op pad stuurde voor een kistje sigaren kwam zij met het volgende thuis:



Nog steeds een kubusvormig kistje, maar nu met een smakelijke afbeelding van aangetaste longen erop. Maar dat was niet het enige wat veranderd was! Het deksel blijkt nu een schuifdeksel te zijn. In mijn onschuld dacht ik nog dat de sticker aanleiding was geweest om het hele ding maar eens even te re-designen en wij waren het er over eens dat dit voor komende moederdagen wellicht voor nóg fraaiere sieradenkistjes kon zorgen. Het deksel werkte uitstekend:


Maar vandaag ontdekte ik tot mijn verrassing dat je het deksel ook kunt omdraaien en dan heeft het een keurig neutraal uiterlijk, en is het zelfs voorzien van een mooi sleufje waar je je duim in kunt zetten!



Kennelijk heeft de fabrikant overwogen dat de tevreden roker liever één keer dan honderd keer met de alarmerende foto geconfronteerd zou worden en daarom de verplichting voor 99% omzeild. Ik maak me sterk dat deze oplossing meer naar de letter dan naar de geest van de wet is. Zelf ben ik niet zo gevoelig voor visuele prikkels, dus mij persoonlijk maakt het niet veel uit, maar ik vind het wel fraai gevonden.
Blijft natuurlijk de vraag hoe we die stickers van die dekseltjes af moeten peuteren voordat de kistjes het moederdagcircuit in gaan, maar goed, dat had natuurlijk ook voor de klapdekseltjes gegolden.


zondag 18 september 2016

Zondag met Lubach maar even terugkijken

Zeer duidelijke uiteenzetting over de gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs is hier te zien.


Van harte aanbevolen!

-

Jeep

Ook in de schoonheid van Jeeps bestaan gradaties. Briljante kleinzoon heeft een duidelijke voorkeur voor Jeeps met het reservewiel op de motorkap. Als het reservewiel achterop zit telt het voertuig wel mee als Jeep, maar het is kennelijk toch meer iets voor watjes.


zondag 14 augustus 2016

Koloniekak

Van toneelvoorstellingen ben ik over het algemeen geen groot liefhebber. Ik vind het doorgaans een nogal gekunstelde bedoening, de gedachte stoort me dat er een stapeling van interpretaties is (die van de regisseur en die van de acteur) en bovendien heeft het gedurende enkele decennia organiseren en aanschouwen van de afscheidsmusical van klas zes, respectievelijk groep acht, mij natuurlijk voor de rest van mijn leven getekend.

Maar soms valt het mee, zoals bijvoorbeeld in het geval van de voorstelling van Koloniekak. Dat stuk is gebaseerd op de gelijknamige verhalenbundel van Mariët Meester. Losjes gebaseerd, heb ik me laten vertellen;  het boek heb ik niet gelezen, al ben ik inmiddels wel voornemens dat te gaan doen.

De opvoering vond plaats in Coco Maria, een etablissement met een Mediterraan klinkende naam, maar gelegen vlakbij Veenhuizen, waar het stuk zich afspeelt en waar de schrijfster een deel van haar jeugd heeft doorgebracht. Het is een voormalig koetshuis van een oude boerderij, rijkelijk voorzien van oeroud uitziend gebint. Er passen een stuk of veerig toeschouwers in en die waren er vanmiddag ook.

Een echt toneel heeft Coco Maria niet, maar dat was geen enkel probleem, want de (vijf) acteurs gebruiken de hele ruimte, ze spelen (met minimale requisieten) tussen de toeschouwers door (eenmaal ook per fiets) en betrekken die er zo nu en dan ook bij. Dat klinkt reuze modern en hoewel ik van opvatting ben dat modern toneel nog een graadje erger is dan klassiek, moet ik toegeven dat het in dit geval op een heel natuurlijke wijze was vormgegeven. Jakkes, nu klink ik als een toneelrecensent.

De  bundel van Mariët Meester bevat verhalen uit het Veenhuizer dorpsleven, soms grappig, soms ook tamelijk aangrijpend. Het heet trouwens 'Koloniekak' omdat het personeel van de penitentiaire inrichting veelal niet uit de omgeving afkomstig was en dientengevolge ook geen Drents sprak, maar (in de ogen van de autochtonen) bekakt Hogghaarlemmerdijks. Overigens komt ook koloniekak in de zin van excrementen van de bewoners ook ruimschoots aan de orde.

Kortom: als je nou toch zo nodig naar een toneelstuk moet, kies dan maar voor Koloniekak. Het loopt nog wel een tijdje.