woensdag 21 september 2016

Slim sigarenkistje

Veel lezers van dit blog weten wel dat ik graag zo nu en dan een klein sigaartje rook. Van oudsher koop ik ze voor relatief weinig geld in een houten kistje, waar 100 stuks inzitten. Zo'n kistje zag er tot nu toe zo uit:



Een keurig, vrijwel kubusvormig kistje dus, voorzien van een klapdeksel aan twee subtiele scharniertjes en met een nette sluiting aan de voorkant. Vele generaties leerlingen van groep 3 van de Catamaran hebben van zo'n doosje een moederdagcadeautje gemaakt, dat dan voor sieradenkistje doorging. Ze beplakten het met papier of macaroni (!) of beschilderden het in oogtergende kleuren. Ook nu nog gaat er zo nu en dan een tas met zulke kistjes de kant van de school op. Eigenlijk heb ik alleen volhard in het roken met het belang van het onderwijs voor ogen.

Inmiddels moeten fabrikanten van tabaksartikelen de verpakking van hun waar voorzien van een ontmoedigende afbeelding. Eigenlijk dacht ik dat dit alleen voor sigaretten gold, maar toen ik Beminde Echtgenote gisteren op pad stuurde voor een kistje sigaren kwam zij met het volgende thuis:



Nog steeds een kubusvormig kistje, maar nu met een smakelijke afbeelding van aangetaste longen erop. Maar dat was niet het enige wat veranderd was! Het deksel blijkt nu een schuifdeksel te zijn. In mijn onschuld dacht ik nog dat de sticker aanleiding was geweest om het hele ding maar eens even te re-designen en wij waren het er over eens dat dit voor komende moederdagen wellicht voor nóg fraaiere sieradenkistjes kon zorgen. Het deksel werkte uitstekend:


Maar vandaag ontdekte ik tot mijn verrassing dat je het deksel ook kunt omdraaien en dan heeft het een keurig neutraal uiterlijk, en is het zelfs voorzien van een mooi sleufje waar je je duim in kunt zetten!



Kennelijk heeft de fabrikant overwogen dat de tevreden roker liever één keer dan honderd keer met de alarmerende foto geconfronteerd zou worden en daarom de verplichting voor 99% omzeild. Ik maak me sterk dat deze oplossing meer naar de letter dan naar de geest van de wet is. Zelf ben ik niet zo gevoelig voor visuele prikkels, dus mij persoonlijk maakt het niet veel uit, maar ik vind het wel fraai gevonden.
Blijft natuurlijk de vraag hoe we die stickers van die dekseltjes af moeten peuteren voordat de kistjes het moederdagcircuit in gaan, maar goed, dat had natuurlijk ook voor de klapdekseltjes gegolden.


zondag 18 september 2016

Zondag met Lubach maar even terugkijken

Zeer duidelijke uiteenzetting over de gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs is hier te zien.


Van harte aanbevolen!

-

Jeep

Ook in de schoonheid van Jeeps bestaan gradaties. Briljante kleinzoon heeft een duidelijke voorkeur voor Jeeps met het reservewiel op de motorkap. Als het reservewiel achterop zit telt het voertuig wel mee als Jeep, maar het is kennelijk toch meer iets voor watjes.


zondag 14 augustus 2016

Koloniekak

Van toneelvoorstellingen ben ik over het algemeen geen groot liefhebber. Ik vind het doorgaans een nogal gekunstelde bedoening, de gedachte stoort me dat er een stapeling van interpretaties is (die van de regisseur en die van de acteur) en bovendien heeft het gedurende enkele decennia organiseren en aanschouwen van de afscheidsmusical van klas zes, respectievelijk groep acht, mij natuurlijk voor de rest van mijn leven getekend.

Maar soms valt het mee, zoals bijvoorbeeld in het geval van de voorstelling van Koloniekak. Dat stuk is gebaseerd op de gelijknamige verhalenbundel van Mariët Meester. Losjes gebaseerd, heb ik me laten vertellen;  het boek heb ik niet gelezen, al ben ik inmiddels wel voornemens dat te gaan doen.

De opvoering vond plaats in Coco Maria, een etablissement met een Mediterraan klinkende naam, maar gelegen vlakbij Veenhuizen, waar het stuk zich afspeelt en waar de schrijfster een deel van haar jeugd heeft doorgebracht. Het is een voormalig koetshuis van een oude boerderij, rijkelijk voorzien van oeroud uitziend gebint. Er passen een stuk of veerig toeschouwers in en die waren er vanmiddag ook.

Een echt toneel heeft Coco Maria niet, maar dat was geen enkel probleem, want de (vijf) acteurs gebruiken de hele ruimte, ze spelen (met minimale requisieten) tussen de toeschouwers door (eenmaal ook per fiets) en betrekken die er zo nu en dan ook bij. Dat klinkt reuze modern en hoewel ik van opvatting ben dat modern toneel nog een graadje erger is dan klassiek, moet ik toegeven dat het in dit geval op een heel natuurlijke wijze was vormgegeven. Jakkes, nu klink ik als een toneelrecensent.

De  bundel van Mariët Meester bevat verhalen uit het Veenhuizer dorpsleven, soms grappig, soms ook tamelijk aangrijpend. Het heet trouwens 'Koloniekak' omdat het personeel van de penitentiaire inrichting veelal niet uit de omgeving afkomstig was en dientengevolge ook geen Drents sprak, maar (in de ogen van de autochtonen) bekakt Hogghaarlemmerdijks. Overigens komt ook koloniekak in de zin van excrementen van de bewoners ook ruimschoots aan de orde.

Kortom: als je nou toch zo nodig naar een toneelstuk moet, kies dan maar voor Koloniekak. Het loopt nog wel een tijdje.


zondag 17 juli 2016

Rompertje

Het PEC Zwolle-rompertje dat we voor Tweede Kleinzoon hadden besteld valt misschien nog een beetje ruim.





vrijdag 15 juli 2016

Pokemon

Inmiddels hebben al twee kinderen uit het dorp hier aangebeld met de mededeling dat er een Pokemon in ons huis zit. Een ervan heeft hem ook inderdaad gevangen. Apocalyptische toestanden, ik moet derhalve steeds aan Het Grote Gebeuren van Belcampo denken, maar ook aan Ghostbusters.

dinsdag 5 juli 2016

Het weer

Zoals De Speld vorig jaar en ook dit jaar aankondigde, kunnen we inmiddels spreken van een kutzomer. Maar het is wel een heel goed jaar voor de teunisbloem.