Gisteren bevonden wij ons in Veendam. Dat lijkt een tamelijk triviale mededeling, maar Veendam geniet te onzent geen beste reputatie. Dat komt doordat Beminde Echtgenote er in het verleden een tijdje les heeft gegeven aan de plaatselijke Huishoudschool en aan die periode bewaart ze geen goede herinneringen. De leerkrachten communiceerden uitsluitend in het Veenkoloniaals met elkaar, ze kwamen ook bijna allemaal uit Veendam en Meeden, en aangezien het verwerven van nieuwe talen niet een van haar grootste talenten is, kon ze aan de gesprekken van haar collega's geen touw vastknopen. Overigens was een van die collega's een voormalig drummer van de Ro-d-Ys. Strikt genomen heeft die huishoudschool ons nog het huwelijk in gedreven, want dat leverde weer een paar vrije dagen op.
Nog jaren kon ik, als wij van Zwolle naar Groningen reden, ten zuiden van Assen bij de afslag naar de N33 opgewekt opmerken: "Veendam, daar hoef jij niet meer naar toe!" Vijf jaar geleden hebben wij weliswaar de
Parkstad nog een paar keer bezocht, we hebben er namelijk de Roemeense tank gekocht, maar omdat dat op een bedrijventerrein was, telt het eigenlijk niet mee. Kortom, Veendam nam tot dusver geen warme plaats in ons hart in.
Gisteren dus bevonden wij ons voor het eerst in het centrum van Veendam, meer nauwkeurig in het Van Beresteyntheater. Ik vind dat meer een naam voor een theater in Zeist of Haarlem of zo'n soort plaats, Lochem misschien, maar het blijkt dat een jonkheer
Van Beresteyn ooit burgemeester van Veendam is geweest, in die functie aanjager was van het Oost-Groningse stoomtramnet, en naar zo iemand wil je natuurlijk wel een schouwburgje noemen. Werkelijk een alleraardigst theater met goeie stoelen, een aangename temperatuur, uitstekend zicht op het podium en prettige foyer-achtige ruimtes, van waaruit je dan vervolgens goed naar het plaatselijke hertenkampje kon kijken.
Op genoemd podium trad de eminente Linde Nijland op, over wie ik al
eerder schreef, en zij werd zo nu en dan vergezeld door de Groningse bard Henk Scholte (die zichzelf iets te graag hoort praten), door de Ostfries
Otto Groote en door de band
Törf. Sterk punt van Linde is trouwens ook, dat zij een heel klein beetje lijkt op de beroemde reconstructie van het meisje van Yde. Het was een bijzonder leuke en ontspannen voorstelling, en ons beeld van Veendam is krachtig bijgesteld.
Overigens leidde onze Tomtom ons langs oorden als Spijkerboor (dat wij al kenden als kanovertrekpunt) en Annerveenschekanaal, dat door Wikipedia waarachtig beschreven wordt als 'pittoresk'. Het pittoreske Annerveenschekanaal. Hm, dat gaat in elk geval niet op als het keihard regent.