"Arjen Lubach blikt terug op misschien wel het meest recente jaar ooit."
zondag 27 december 2015
dinsdag 8 december 2015
Zingende boom
"Alles van Kerst laat ik op school achter", bezwoer Beminde Echtgenote mij ten tijde van haar vertrek uit het onderwijs. Dat was mij, als erkend en gediplomeerd kersthater, natuurlijk bijzonder welgevallig. Niet voor niets doen wij het al een jaar of dertig zonder kerstboom (al vanaf het moment dat onze kinderen de jaren des onderscheids bereikten); niet voor niets mogen er juist in december geen kaarsen branden in ons huis, niet voor niets mijden wij nog meer dan anders de tv-reclame en niet voor niets vernietigen wij elke cd met kerstmuziek ritueel. We werden op school al spuugzat van al dat weeë gedoe, we hoefden niet thuis ook nog eens een keer.
Helaas. Waar een Briljante Kleinzoon zijn intrede doet, verdwijnen ook de meest hoogstaande principes als sneeuw voor de zon. Dit jaar komt er dus wel een kerstboom; we hebben hem gisteren opgehaald bij een kerstbomenverkopende straatgenoot. Om te beginnen bleek hij hier op de oprit toch al weer een stuk groter dan tussen al die andere kerstbomen en we hebben hem ook nog niet tot stand kunnen krijgen, maar ach, het duurt nog meer dan twee weken tot het echt Kerstmis is.
Ik had beter moeten opletten toen Beminde Echtgenote met de VUT ging. Vanochtend sloop zij zo onopvallend mogelijk naar de zolder om terug te keren met een grote hoeveelheid dozen en kratten waar kerstspullen in zaten in alle graden van lelijkheid. Wanstaltige kerstlieden die lichtsnoeren vasthouden, lelijke slingers en kerstballen, kransen, kerstmutsen, kortom alles wat de maand december voor de ware kersthater tot een nachtmerrie maakt en wat leerlingen van groep drie prachtig vinden.
Een absoluut dieptepunt in deze orgie van lelijkheid was het volgende. Een namaak-kerstboom van ongeveer een halve meter hoog. Er zit een snoer met een stekker aan. In de voet bevindt zich een schakelaartje en als je daarop drukt, blijkt dat tussen de takken twee ogen en een mond met een grote rode tong verborgen zijn. Die mond gaat open en de boom begint met luide stem Engelstalige kerstliedjes te zingen. Smoezen als: "Ja maar, dat heb ik van leerlingen gekregen" zijn hier niet van de lucht. Dit is 'm:
Er zit godbetert ook nog een koptelefoonaansluiting aan!
Ik hoop (en verwacht) dat Briljante Kleinzoon er doodsbang voor is. Dan kan hij meteen de vuilnisbak in, de zingende boom bedoel ik natuurlijk.
Helaas. Waar een Briljante Kleinzoon zijn intrede doet, verdwijnen ook de meest hoogstaande principes als sneeuw voor de zon. Dit jaar komt er dus wel een kerstboom; we hebben hem gisteren opgehaald bij een kerstbomenverkopende straatgenoot. Om te beginnen bleek hij hier op de oprit toch al weer een stuk groter dan tussen al die andere kerstbomen en we hebben hem ook nog niet tot stand kunnen krijgen, maar ach, het duurt nog meer dan twee weken tot het echt Kerstmis is.
Ik had beter moeten opletten toen Beminde Echtgenote met de VUT ging. Vanochtend sloop zij zo onopvallend mogelijk naar de zolder om terug te keren met een grote hoeveelheid dozen en kratten waar kerstspullen in zaten in alle graden van lelijkheid. Wanstaltige kerstlieden die lichtsnoeren vasthouden, lelijke slingers en kerstballen, kransen, kerstmutsen, kortom alles wat de maand december voor de ware kersthater tot een nachtmerrie maakt en wat leerlingen van groep drie prachtig vinden.
Een absoluut dieptepunt in deze orgie van lelijkheid was het volgende. Een namaak-kerstboom van ongeveer een halve meter hoog. Er zit een snoer met een stekker aan. In de voet bevindt zich een schakelaartje en als je daarop drukt, blijkt dat tussen de takken twee ogen en een mond met een grote rode tong verborgen zijn. Die mond gaat open en de boom begint met luide stem Engelstalige kerstliedjes te zingen. Smoezen als: "Ja maar, dat heb ik van leerlingen gekregen" zijn hier niet van de lucht. Dit is 'm:
Er zit godbetert ook nog een koptelefoonaansluiting aan!
Ik hoop (en verwacht) dat Briljante Kleinzoon er doodsbang voor is. Dan kan hij meteen de vuilnisbak in, de zingende boom bedoel ik natuurlijk.
donderdag 3 december 2015
Lekker Kokkerellen met HF
Van frituren ben ik geen groot liefhebber. Het duurt lang om de olie of het vet op de juiste temperatuur te krijgen, is het te koud dan is het voedsel niet te vreten, is het te heet dan wordt het zwart. Je zit altijd met de vraag waar je de gebruikte olie moet laten en het is een enorm geklieder om die in de oorspronkelijke verpakking terug te krijgen. Een geklieder is het trouwens sowieso en bovendien stinkt frituren enorm. En tenslotte is het ook nog eens een keer behoorlijk gevaarlijk. Wij weten immers allemaal hoe Kenau Simonsdochter Hasselaar de Spaanse horden lange tijd van zich af wist te houden: juist, door haar Moulinex friteuse vanaf de Haarlemse wallen boven hun Iberische hoofden om te kiepen.
Een tragisch toeval wil dat ik anderzijds behoorlijk dol ben op gefrituurd voedsel; ik denk hierbij in het bijzonder aan bitterballen. Natuurlijk kun je zo nu en dan op een receptie of trouwerij wel een bitterbal veroveren, maar tegen de tijd dat ik mij naar die juffrouw met dat schaaltje toe heb gemanoeuvreerd zijn de bitterballen meestal al lang op en anders zijn ze gewoonlijk afgekoeld. Ook in dat geval vind ik ze trouwens nog wel tamelijk lekker, maar ik kan soms dromen van een schoteltje gloeiend hete bitterballen, met een beetje mosterd erbij, helemaal voor mij alleen.
Natuurlijk is het fenomeen van de ovenbitterbal respectievelijk de ovenkroket en de ovenfrites mij niet onbekend. Maar van de resultaten van het bereiden van die produkten ben ik nooit zo onder de indruk. De oven moet lang voorverwarmen en op de een of andere manier zijn de bitterballen etc. nooit echt heel lekker.
Sinds kort zijn wij echter in het bezit, wat zeg ik, in het genot van een zogenaamde Airfryer. Het ding is hier gekomen op voorspraak en door bemiddeling van enkele (al dan niet aangetrouwde) familieleden, aan wier kritisch vermogen op culinair gebied niet getwijfeld hoeft te worden. Sinds de dag dat onze Airfryer hier arriveerde bevind ik mij welhaast in een bitterballenwalhalla. Die ovenbitterballen blijken hartstikke lekker te zijn! Je gooit ze in het apparaat, niks voorverwarmen, aanzetten en na elf minuten zijn ze klaar. Afgelopen zondag hebben we hier met een bevriend echtpaar een ware bitterballenorgie aangericht.
Ovenkroketten: prima. Ovenpatat: prima. Ik geef niet erg om patat, maar deze is best lekker.
Ik kan doorgaan: aardappelrondjes, kabeljauwsteaks, mini-loempiaatjes, alles lukt. Zelfs heb ik mijn eerste wankele schreden op het glibberige pad der patisserie gezet: een boterkoek (oké, uit een pak met boterkoekmix, maar toch) en oergezonde en toch nog tamelijk lekkere havermoutkoekjes. Zoals ik al zei: alles lukt. Afbakbroodjes ook. Zo'n Airfryer is eigenlijk een heel compacte heteluchtoven, eentje waarbij je niet ook nog een halve kubieke meter lucht extra verwarmt.
Omdat je zelfs dit wonderapparaat wel een heel klein beetje ruikt, hebben we de Airfryer in de bijkeuken ondergebracht. Dat was ook nog eens een goede aanleiding om die eens op te ruimen en de stellingkast, die al zestien jaar scheef tegen de ernaast hangende spoelbak leunde, eindelijk eens aan de muur vast te maken, hetgeen verrassend horizontale planken opleverde. Zo staat onze Airfryer erbij:
Het enige probleem zijn nu nog de oliebollen. Er zijn wel mensen die iets in die trant geprobeerd hebben, maar oliebollen uit de Airfryer, daar zie ik nog niet veel heil in.
Een tragisch toeval wil dat ik anderzijds behoorlijk dol ben op gefrituurd voedsel; ik denk hierbij in het bijzonder aan bitterballen. Natuurlijk kun je zo nu en dan op een receptie of trouwerij wel een bitterbal veroveren, maar tegen de tijd dat ik mij naar die juffrouw met dat schaaltje toe heb gemanoeuvreerd zijn de bitterballen meestal al lang op en anders zijn ze gewoonlijk afgekoeld. Ook in dat geval vind ik ze trouwens nog wel tamelijk lekker, maar ik kan soms dromen van een schoteltje gloeiend hete bitterballen, met een beetje mosterd erbij, helemaal voor mij alleen.
Natuurlijk is het fenomeen van de ovenbitterbal respectievelijk de ovenkroket en de ovenfrites mij niet onbekend. Maar van de resultaten van het bereiden van die produkten ben ik nooit zo onder de indruk. De oven moet lang voorverwarmen en op de een of andere manier zijn de bitterballen etc. nooit echt heel lekker.
Sinds kort zijn wij echter in het bezit, wat zeg ik, in het genot van een zogenaamde Airfryer. Het ding is hier gekomen op voorspraak en door bemiddeling van enkele (al dan niet aangetrouwde) familieleden, aan wier kritisch vermogen op culinair gebied niet getwijfeld hoeft te worden. Sinds de dag dat onze Airfryer hier arriveerde bevind ik mij welhaast in een bitterballenwalhalla. Die ovenbitterballen blijken hartstikke lekker te zijn! Je gooit ze in het apparaat, niks voorverwarmen, aanzetten en na elf minuten zijn ze klaar. Afgelopen zondag hebben we hier met een bevriend echtpaar een ware bitterballenorgie aangericht.
Ovenkroketten: prima. Ovenpatat: prima. Ik geef niet erg om patat, maar deze is best lekker.
Ik kan doorgaan: aardappelrondjes, kabeljauwsteaks, mini-loempiaatjes, alles lukt. Zelfs heb ik mijn eerste wankele schreden op het glibberige pad der patisserie gezet: een boterkoek (oké, uit een pak met boterkoekmix, maar toch) en oergezonde en toch nog tamelijk lekkere havermoutkoekjes. Zoals ik al zei: alles lukt. Afbakbroodjes ook. Zo'n Airfryer is eigenlijk een heel compacte heteluchtoven, eentje waarbij je niet ook nog een halve kubieke meter lucht extra verwarmt.
Omdat je zelfs dit wonderapparaat wel een heel klein beetje ruikt, hebben we de Airfryer in de bijkeuken ondergebracht. Dat was ook nog eens een goede aanleiding om die eens op te ruimen en de stellingkast, die al zestien jaar scheef tegen de ernaast hangende spoelbak leunde, eindelijk eens aan de muur vast te maken, hetgeen verrassend horizontale planken opleverde. Zo staat onze Airfryer erbij:
Het enige probleem zijn nu nog de oliebollen. Er zijn wel mensen die iets in die trant geprobeerd hebben, maar oliebollen uit de Airfryer, daar zie ik nog niet veel heil in.
zaterdag 28 november 2015
Trilobiet
Niet dat ik wil opscheppen hoor, natuurlijk niet, maar het is wel zo dat Briljante Kleinzoon uit een tafeltje met fossielen desgevraagd een trilobiet kan zoeken en vervolgens ook kan uitleggen dat die van vroeger is, en dat hij nu helemaal versteend is.
maandag 23 november 2015
Nieuw Moeilijk Woord!
Huiszoeking. Daar heb je er nogal wat van, tegenwoordig, met die toestanden in Brussel en Parijs. Dat brengt menig presentator en journaallezer in ernstige verlegenheid. Hij of zij wil beslist niet 'zoeking' met een S uitspreken, want dat zou zo boers, of, wellicht nog erger, Fries staan. Men probeert daarom de S van huis en de Z van zoeking afzonderlijk na elkaar uit te spreken. Deze exercitie brengt een groot risico op tongbreuk met zich mee, ook voor atletisch ontwikkelde figuren.
Onzin natuurlijk. De arm van de wet van de progressieve assimilatie van stem is lang en reikt dus ook tot hier. Je moet derhalve gewoon 'huisoeking' zeggen.
De meeste Vlamingen doen het beter. Trouwens, is het jullie wel eens opgevallen bij Halve Zoolstra, dat hij een zwaarder Fries accent krijgt naarmate hij meer in het nauw komt?
Onzin natuurlijk. De arm van de wet van de progressieve assimilatie van stem is lang en reikt dus ook tot hier. Je moet derhalve gewoon 'huisoeking' zeggen.
De meeste Vlamingen doen het beter. Trouwens, is het jullie wel eens opgevallen bij Halve Zoolstra, dat hij een zwaarder Fries accent krijgt naarmate hij meer in het nauw komt?
maandag 9 november 2015
Mute
Alles, werkelijk alles, kunnen ze tegenwoordig met televisietoestellen. Apps draaien, netwerkaansluitingen, HDMI-poorten, USB-poorten, noem maar op, niets is te gek.
Maar dan moet het toch heel eenvoudig zijn om een schakelingetje te maken waardoor de tv, zodra de weerzinwekkende schreeuwlelijk Martijn Nieuwkerken (of whatever) zijn hyperactieve grote waffel opentrekt, waardoor de tv dan automatisch en onmiddellijk op MUTE springt?
Zodat ik niet tussen kwart over zes en zeven permanent een vinger op de mute-knop van de afstandsbediening hoef te houden dus?
Maar dan moet het toch heel eenvoudig zijn om een schakelingetje te maken waardoor de tv, zodra de weerzinwekkende schreeuwlelijk Martijn Nieuwkerken (of whatever) zijn hyperactieve grote waffel opentrekt, waardoor de tv dan automatisch en onmiddellijk op MUTE springt?
Zodat ik niet tussen kwart over zes en zeven permanent een vinger op de mute-knop van de afstandsbediening hoef te houden dus?
donderdag 5 november 2015
Mover
Drie jaar geleden, toen we met die akelige camper onderweg waren, heb ik het voor het eerst gezien. Op een camping ergens in de Ardennen stond een kerel op z'n dooie gemak met één hand in de zak en in de andere een soort afstandsbediening een bakbeest van een caravan op z'n plaats te manoeuvreren. Destijds snapte ik nog niet helemaal hoe dat kon, maar ik heb me toen wel heilig voorgenomen dat ik dat ook zou willen in het geval wij zelf ooit ook een caravan zou bezitten. Dat kon ik me ook makkelijk voornemen, want ik wist haast wel zeker dat ik nooit met zo'n sleurhut op pad zou willen.
Enfin, voortschrijdend inzicht etc. Sinds vanochtend zijn we nu officieel eigenaar van een Kip Shelter, en wel het exemplaar waar ik het een tijdje geleden al over had. En onder die caravan hebben we ook een mover laten zetten, want zo heet het apparaat waar die man in de Ardennen dat mee deed.
Een mover ziet er zo uit:
Het is dus dat geval dat je hier links van het wiel ziet zitten. Als je hem inschakelt bewegen een soort rollen naar beide wielen toe en doordat je die met de afstandsbediening afzonderlijk kunt aansturen is er heel makkelijk met de caravan te manoeuvreren - we hebben het vanochtend op de parkeerplaats van Kip geprobeerd en het ging geweldig.
Achteruit insteken met de Kip achter de auto is voor mij geen optie, dat lukte me al niet met ons aanhangwagentje. Tussen de weg en onze oprit zit bovendien een hinderlijk gootje, waar we hem los met z'n tweeën niet doorheen krijgen. Tijdens de proefweek hebben we hulp gekregen van buurman Henk, voormalig beroepschauffeur die ook met bietenwagens met aanhanger over rijplaten achteruit kon rijden - en voor hem was het natuurlijk een fluitje van een cent. Maar Henk wil niet met ons mee op vakantie en ik voel er niks voor om afhankelijk te zijn van een stuk of acht andere kampeerders; wij zijn toch al niet zo van het gezellige sociale verkeer op de camping. Vandaar dus de mover.
Nu het oefenen vanochtend zo goed liep, gaan wij serieus overwegen de auto te verkopen en gewoon met de caravan op de mover de openbare weg op te gaan. Oké, je levert wat in aan snelheid, maar het lijkt mij prachtig om met een sigaartje gezeten op de dissel met de afstandsbediening in de hand over de A28 te schuiven, onbekende verten tegemoet. En electrisch rijdend nog wel.
Daarbij gaan we er van uit dat we dan ook inderdaad met de Kip op vakantie gaan. Helemaal zeker is dat natuurlijk nog niet. Het is ook heel goed mogelijk dat Beminde Echtgenote op onze oprit gaat kamperen terwijl ik op het huis pas. We zien wel; deze winter staat de caravan nog veilig bij Kip in Hoogeveen.
Enfin, voortschrijdend inzicht etc. Sinds vanochtend zijn we nu officieel eigenaar van een Kip Shelter, en wel het exemplaar waar ik het een tijdje geleden al over had. En onder die caravan hebben we ook een mover laten zetten, want zo heet het apparaat waar die man in de Ardennen dat mee deed.
Een mover ziet er zo uit:
Het is dus dat geval dat je hier links van het wiel ziet zitten. Als je hem inschakelt bewegen een soort rollen naar beide wielen toe en doordat je die met de afstandsbediening afzonderlijk kunt aansturen is er heel makkelijk met de caravan te manoeuvreren - we hebben het vanochtend op de parkeerplaats van Kip geprobeerd en het ging geweldig.
Achteruit insteken met de Kip achter de auto is voor mij geen optie, dat lukte me al niet met ons aanhangwagentje. Tussen de weg en onze oprit zit bovendien een hinderlijk gootje, waar we hem los met z'n tweeën niet doorheen krijgen. Tijdens de proefweek hebben we hulp gekregen van buurman Henk, voormalig beroepschauffeur die ook met bietenwagens met aanhanger over rijplaten achteruit kon rijden - en voor hem was het natuurlijk een fluitje van een cent. Maar Henk wil niet met ons mee op vakantie en ik voel er niks voor om afhankelijk te zijn van een stuk of acht andere kampeerders; wij zijn toch al niet zo van het gezellige sociale verkeer op de camping. Vandaar dus de mover.
Nu het oefenen vanochtend zo goed liep, gaan wij serieus overwegen de auto te verkopen en gewoon met de caravan op de mover de openbare weg op te gaan. Oké, je levert wat in aan snelheid, maar het lijkt mij prachtig om met een sigaartje gezeten op de dissel met de afstandsbediening in de hand over de A28 te schuiven, onbekende verten tegemoet. En electrisch rijdend nog wel.
Daarbij gaan we er van uit dat we dan ook inderdaad met de Kip op vakantie gaan. Helemaal zeker is dat natuurlijk nog niet. Het is ook heel goed mogelijk dat Beminde Echtgenote op onze oprit gaat kamperen terwijl ik op het huis pas. We zien wel; deze winter staat de caravan nog veilig bij Kip in Hoogeveen.
Abonneren op:
Posts (Atom)




