Toen ik mijn rijbewijs haalde, diep in de vorige eeuw, had vrijwel geen enkele auto een rechter buitenspiegel. Ik leerde dus van mijn instructeur om veel in de binnenspiegel te kijken, zodat ik goed wist wat er achter me allemaal gebeurde. Die gewoonte heb ik niet meer afgeleerd, ook niet toen we auto's met twee buitenspiegels kregen - een groot voordeel van de binnenspiegel is namelijk ook dat je je hoofd er nauwelijks voor hoeft te draaien.
Maar een paar weken geleden, als ik toen in mijn binnenspiegel keek, dan zag ik tot mijn schrik een enorme witte truck pal op mijn achterbumper, en zo te zien nog eens zonder chauffeur ook. Het duurde telkens een paar tellen tot ik me realiseerde dat het geen truck was, en al helemaal geen grote, maar dat het het kaboutercaravannetje betrof, waarmee we experimenteel een weekje op stap zijn geweest. Het was een gehuurde Kip Shelter, een merkwaardig ding met de deur in de achterkant, waardoor hij er aan die zijde vooral uit ziet als de rijdende kraam van een ambulante Vietnamese loempiabakker.
Vanouds zijn wij tentkampeerders: eerst jaren in een De Waard Tureluur, daarna nog een periode in een Karsten, dat is een koepeltent met ribben van brandweerslang en die kun je dus oppompen. We hebben ze trouwens allebei nog, want van een goeie tent neem je niet makkelijk afscheid. Maar we gebruiken ze niet meer, want op een bepaalde leeftijd slaap je niet meer zo lekker op de grond in een koude tent. Een camper hadden we ook al eens geprobeerd, maar dat was echt helemaal niks voor ons. Een campervakantie moet je zorgvuldig plannen: eerst ga je naar plaats A, en je plant de route naar plaats B zo dat je kasteel zus en kerk zo onderweg kunt bezoeken en boodschappen doen in die en die plaats. Zo zijn onze vakanties niet: wij denken meer kom, laten we eens naar die omgeving gaan en dan zien we vervolgens wel wat we daar al dan niet kunnen doen. Voor Beminde Echtgenote is kamperen overigens meer een doel en voor mijzelf vooral een middel.
Dus nu gingen we het eens met een caravan proberen. Een heel klein Kipje, gehuurd bij de fabrikant, Kip dus. Voor een tentkampeerder biedt zo'n caravan enorm veel comfort. Zo had het ding vloerverwarming, stromend water, elektrisch licht (we hadden in ons leven precies één keer met stroom gekampeerd), een koelkast, een kookstel, een buitenlamp en prima bedden; als klap op de vuurpijl was er Bluetooth aan boord, zodat we muziek van onze tablets via de speakertjes in het dak konden afspelen (niet dat we dat graag wilden, maar het kòn wél!).
Er zat een enorme voortent bij, maar qua hoogte en gewicht had je voor het opzetten daarvan zowel een basketballer als een gewichtheffer nodig. Verder kun je in deze caravan goed fietsen vervoeren, want door die brede achterdeur krijg je ze makkelijk naar binnen. Het vastmaken van de fietsen lukte echter niet naar tevredenheid, dus we hebben ze uiteindelijk maar thuis gelaten.
Natuurlijk trok onze Roemeense tank zo'n kleine caravan moeiteloos, al werd de besturing wel wat onrustiger. En het kostte wel benzine: hoewel we maar een paar honderd kilometer hebben gereden, schoot het brandstof verbruik omhoog van 6,6 naar 6,8 liter per honderd kilometer.
We hebben twee campings bezocht: de eerste in Boijl, dichtbij Wolvega, de tweede in Sellingen in het zuid-oosten van Groningen. Die laatste camping was werkelijk prachtig, een van de mooiste die ik ooit bezocht heb. Het lijkt me niet handig de naam ervan op dit veelgelezen blog te vermelden. Wel wil ik opmerken dat de plaatselijke bakker in Sellingen werkelijk eminente pindakoeken verkoopt. Sellingen is trouwens, merkwaardig genoeg, een dorp met de sfeer van de Waddeneilanden.
Betekent een en ander nu dat wij onmiddellijk overgaan tot de aanschaf van zo'n ding? Dat staat nog te bezien. Gisteren hebben wij bijvoorbeeld een vouwwagen bekeken die zichzelf in drie minuten kon opzetten en zichzelf bovendien ook weer kan opvouwen. En er staan nog wel wat mogelijke alternatieven op ons lijstje, maar het is nog niet eens helemaal zeker dát we iets kopen. Wordt dus vervolgd.
donderdag 24 september 2015
zaterdag 19 september 2015
Overijssels voetbal
Ik heb er al eens eerder een blogje aan gewijd, maar de superioriteit van het Overijssels voetbal begint nu toch wel erg op te vallen. De nummers 1 en 2 spelen een kilometer of 45 van elkaar.
Heracles moet wel nog twee keer tegen PEC Zwolle.
Heracles moet wel nog twee keer tegen PEC Zwolle.
zondag 23 augustus 2015
dinsdag 18 augustus 2015
zaterdag 15 augustus 2015
Ons Indië
"Rutte betreurt gevoel miskenning Indische gemeenschap"
Lulliger kan het toch eigenlijk niet.
Lulliger kan het toch eigenlijk niet.
zaterdag 8 augustus 2015
Verlengsnoer(en)
Helaas moet ik beschouwd worden als een onmisbare steunpilaar voor de verlengsnoerenindustrie. Elk tuinseizoen maai, snoei of trim ik wel een keer dwars door het snoer heen. Op zichzelf heeft zoiets geen dramatische gevolgen: er ontstaat kortsluiting, de schakelaar op de meterkast slaat om en dat was dan dat. Het grootste probleem is dat je net met iets bezig was en dat dan niet kunt afmaken voordat er weer een nieuw verlengsnoer is aangevoerd.
Vorig jaar is dergelijk onheil mij bespaard gebleven. Mijn verlengsnoer bleef werken, maar het had kennelijk aan grote trekkrachten blootgestaan want de interne gekleurde draadjes waren uit de aangegoten stekker getrokken. Dit leek mij niet zo'n veilige situatie dus vorige week hebben we een nieuw verlengsnoer aangeschaft - bij de Welkoop in het dynamische Drachten nog wel. Maar een paar dagen later was het alweer raak: bij het snoeien van een bescheiden buxusstruikje ging ik er weer doorheen. Beminde echtgenote haastte zich naar de Formido in Vries ter vervanging en gisteravond nam ik het nieuwe snoer in gebruik.
Die avond komt in de boeken vanwege een nieuw record. Slechts een half uur heb ik van het Formido-snoer kunnen genieten, ik had het gras achter het huis nog niet eens helemaal gemaaid, een onhandige manoeuvre en whap, daar ging hij weer.
Inmiddels is alweer een nieuw snoer aangeschaft, ditmaal bij de Hubo in Eelde, en daarmee heb ik zonder ongelukken het resterende stukje van het gras gemaaid. Maar de volgende keer dat de tuinverlengsnoeren bij de Aldi in de aanbieding zijn, koop ik denk ik een stapeltje van een stuk of vijf.
Vorig jaar is dergelijk onheil mij bespaard gebleven. Mijn verlengsnoer bleef werken, maar het had kennelijk aan grote trekkrachten blootgestaan want de interne gekleurde draadjes waren uit de aangegoten stekker getrokken. Dit leek mij niet zo'n veilige situatie dus vorige week hebben we een nieuw verlengsnoer aangeschaft - bij de Welkoop in het dynamische Drachten nog wel. Maar een paar dagen later was het alweer raak: bij het snoeien van een bescheiden buxusstruikje ging ik er weer doorheen. Beminde echtgenote haastte zich naar de Formido in Vries ter vervanging en gisteravond nam ik het nieuwe snoer in gebruik.
Die avond komt in de boeken vanwege een nieuw record. Slechts een half uur heb ik van het Formido-snoer kunnen genieten, ik had het gras achter het huis nog niet eens helemaal gemaaid, een onhandige manoeuvre en whap, daar ging hij weer.
Inmiddels is alweer een nieuw snoer aangeschaft, ditmaal bij de Hubo in Eelde, en daarmee heb ik zonder ongelukken het resterende stukje van het gras gemaaid. Maar de volgende keer dat de tuinverlengsnoeren bij de Aldi in de aanbieding zijn, koop ik denk ik een stapeltje van een stuk of vijf.
Abonneren op:
Posts (Atom)






