De middagpauzes duurden dus twee uur. Je ging op je gemak naar huis, at iets en je kon dan nog een behoorlijk tijdje spelen alvorens je je wederom op je gemak naar school begaf.
Maar soms, op warme dagen, liep het anders. Dan pikte mijn moeder ons om 12 uur op bij school en ze ging met ons naar het enkele honderden meters verderop gelegen Openluchtbad. Ze had dan boterhammen met gebakken ei voor ons klaargemaakt en we konden lekker anderhalf uur in het zwembad liggen. Om twee uur werden we weer bij school afgeleverd (en vaak gingen we dan om vier uur nog een keer zwemmen). Misschien is het maar een keer of tien zo gegaan, maar in mijn herinnering was het toen altijd mooi weer en duurden die zomers eindeloos.
Dat Openluchtbad in Zwolle, in 1933 in gebruik genomen, is er nog steeds en het heeft zelfs de status van Rijksmonument. In de jaren 90 wilde de gemeente het sluiten en na veel protestacties (waar mijn moeder van harte aan meedeed) is het overgenomen door een grote groep vrijwilligers, die het nog steeds exploiteert.
In het Openluchtbad kon je een baantje zwemmen van 100 meter! Daarvoor moest je wel even onder een soort drijvende afscheiding door duiken, maar echt, als je tien baantjes zwom, dan had je een kilometer achter de kiezen. Er waren ook twee ondiepe baden, er waren twee kleuterbadjes, er waren zandstrandjes, het was echt een geweldig zwembad. Over dat enorme diepe bad liepen ook nog eens twee houten loopbruggen, waar je aan kon hangen en waar je van af kon springen. Er waren twee badmeesters, van wie ik de namen zelfs nog weet: Lukien en Schemmekes (voor laatstgenoemde waren we doodsbang).
In datzelfde Openluchtbad heb ik ook zwemles gehad en heb ik afgezwommen voor mijn enige zwemdiploma. Mijn leerlingen vonden het verbijsterend dat ik maar één diploma heb, en hoonden mij daarom krachtig, maar ik kon ze makkelijk tot zwijgen brengen met de mededeling dat de zwemles soms in water van 14 graden plaatsvond; van verwarmd water was natuurlijk nog geen sprake. Overigens konden jeugdige Zwollenaren ook zwemles krijgen in het overdekte en verwarmde Stilobad, maar dat was natuurlijk voor watjes - mijn beminde echtgenote is een van hen.
Deze foto zal wel uit de jaren dertig zijn, want in de achterliggende Brederostraat is nog geen boom te zien. In een van die huizen woonde trouwens mijn klasgenootje Dirk; dat huis had een reusachtige zolder, waar we machtig mooi met de Dinky Toys konden spelen. En nou ik toch bezig ben: tegenover de ingang van het zwembad, wat verder naar rechts dan de foto reikt, lag het gemeentelijk sportpark, waar nu PEC Zwolle triomfen viert en binnenkort ook Europees speelt. En een steenworp verder dan de rechterbovenhoek van de foto woonde Herman Brood, aan de Ceintuurbaan. Op de achtergrond is voorts de prachtige oliemolen De Passiebloem zichtbaar, en die staat er ook nog steeds.
Overigens is het zwembad in 1933 iets vroeger geopend dan eigenlijk de bedoeling was, en dat was omdat in de Zwolse stadsgrachten de ziekte van Weil heerste...
Hoe kom ik hier nu op? Dat is het gevolg van een tweetal foto's in de bijlage van de Volkskrant van vandaag, beide tonend een ligweide van een zwembad. Op de eerste zie je de ligweide in zijn natuurlijke staat, dus tamelijk random bespikkeld met zonnebaders en voorwerpen. De fotograaf wilde het graag wat geordender en het resultaat daarvan is te zien op de andere foto. Rijtje parasols, rijtje handdoeken, rijtje heren, rijtje dames, rijtje kinderen, een geheel gekleed persoon en nog rijtjes met allerlei spulletjes. Foto's waar ik lang naar kan kijken. Ze zijn afkomstig uit het boek 'Opruimen, dat is (de) kunst' van Ursus Wehrli, dat ik onmiddellijk heb besteld. Zodra ik het binnen heb zal ik hier een betere afbeelding plaatsen. En misschien ook wel die van een geherordend bakje frites.



