dinsdag 25 juni 2013

Troost

Het is natuurlijk verre van mij om iemand tot onbedachtzame stappen aan te moedigen, maar het is natuurlijk wel zo dat een gebroken enkeltje hier of een poosje aan de beademing daar kan leiden tot zo'n prachtige tekening van de fameuze IJsbrand Oost!  Let vooral op de de ijverig dirigerende technicus centraal op de vloer van de abdijkerk in mijn vroegere woonplaats Aduard - die ik zelf tot mijn schande nota bene enige malen over het hoofd heb gezien, de technicus bedoel ik. Degene die daar de weg wordt gewezen is overigens een (andere) vroegere collega van mij, die daarnaast ook nog eens een heel overtuigende Zwarte Piet aan mijn zijde is geweest. Wat is het toch leuk om bij het CIO gewerkt te hebben!

maandag 24 juni 2013

nr. 4

Voor mijn verplaatsingen ben ik geheel van de rolstoel afhankelijk. Mijn wereldje wordt gevormd door het bed, de bank, de wc (niet alles kan in het urinaal, die wc is trouwens elke keer een angstig avontuur). Verder hebben we nog een soort trog in de bijkeuken, waar ik mijn tanden kan poetsen en mij een beetje kan poedelen. En dan is er natuurlijk nog het terras, waar ik een sigaartje kan nuttigen, een van de weinige vreugden die mij nog rest.

Weliswaar heb ik van het ziekenhuis in Rotterdam een paar krukken meegekregen, maar daar kan ik helemaal niks mee beginnen. Krukken zijn bedacht voor mensen van 60 kilo met een goeie balans, en ik voldoe aan geen van beide criteria. Dus zonder rolstoel ben ik volstrekt hulpeloos.

Inmiddels ben ik aan mijn vierde rolstoel in negen dagen toe. Een overzicht.

Nr. 1 kwam van een uitleen in Groningen. Ik was heel blij dat hij er bij mijn thuiskomst was, maar het ding liep ongelooflijk zwaar. Toen we naar de gipskamer in het Martini moesten, was ik genoodzaakt mijn uitgeputte beminde echtgenote de laatste tientallen meters te slepen, terwijl zij toch verondersteld werd mij te duwen.

Nr. 2 was niet slecht, maar had helaas een niet werkende rem. Weliswaar is die gerepareerd door een briljante oudleerlinge van me, maar zij voorspelde al dat het succes van die reparatie niet blijvend zou zijn. Een rolstoel zonder goeie remmen is levensgevaarlijk, omdat hij kan wegdraaien als je erin zakt of eruit opstaat.

Nr. 3 had een lekke band. Dat was dus gauw bekeken.

Nr. 4 is zojuist gearriveerd. Mijn beminde echtgenote is inmiddels stamgast bij de hulpmiddelenuitleen. Hij heeft prima remmen en keiharde banden. Helaas heeft hij geen goeie beensteun, dus de volgende rit naar de uitleen betreft het omwisselen van die beensteun. En hij loopt wel een beetje zwaar, maar we willen niet pietluttig zijn.

Vooral op de omwisselmomenten, als ik dus een poosje helemaal niks kan, word ik bevangen door een overweldigend gevoel van machteloze afhankelijkheid. Help! Mijn urinaal ligt ergens anders!

zondag 23 juni 2013

Bij de geboortedag van Alan Turing en Hannes Wader

Een spectaculair begin van mijn 65e verjaardag: om 5 uur vanochtend hing ik met een duffe kop en zonder bril het zaakje naast, in plaats van in het urinaal. Gelukkig bemerkte ik mijn vergissing vrij spoedig, maar geheel schadevrij is het niet verlopen, zodat ik meteen ruw werd geconfronteerd met ouderdom, verval en het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd.

Ik zou immers met ingang van vandaag AOW genieten, zo is mij meer dan een halve eeuw voorgehouden. Helaas hebben de uitvoerders van deze volksverzekering, ik zeg VERZEKERING, in al hun rechts-kapitalistische wijsheid besloten dat dit voor de generatie van 1948 niet doorgaat. 'Dus meneer, u hebt uw Dacia aan barrels gereden? Helaas, onze verzekeringsmaatschappij heeft besloten voor bezitters van dit merk niet meer uit te keren. Altijd premie betaald, zegt u? Tja, jammer dan, dat geld bent u kwijt. Net wat u zegt, meneer, de wetten van het Samsom-kapitalisme meneer.'

Tot mijn grote verrassing was mijn beminde echtgenote, die als mantelzorger zeer zwaar belast is, er toch nog in geslaagd een keur aan cadeautjes voor mij te vergaren, en zo werd het toch nog een beetje verjaardag in ons deels natte bed......

vrijdag 21 juni 2013

Tussen Delft en Overschie - operatie

Uw blogger heeft een enige uren durende operatie achter de rug. Een volgende keer kies ik weer voor een volledige verdoving, want dit is werkelijk dodelijk saai!

Voor zover ik weet is het goed gegaan, en idioot veel pijn heb ik nog steeds niet.

maandag 17 juni 2013

Enkele overpeinzingen

* wie is er eigenlijk ooit op het idee gekomen dat tekst produceren door een schermpje aan te raken ook maar in de verste verte te vergelijken zou zijn met typen met een toetsenbord?

* het is maar de vraag in hoeverre je activisten kunt vertrouwen. Neem Samsom, tot voor kort nog GreenPeace-activist, en nu ineens een zichtbaar zelfingenomen rechtse kwal.
Maar voor Jaap Dirkmaat van Das en Boom heb ik altijd een zwak gehad. Die meldt in het blad van Natuurmonumenten dat in Nederland twee maal zo veel geld wordt uitgegeven aan kauwgom als aan natuur. Dat vind ik echt schokkend.


Tussen Delft en Overschie (7)

Met het baasje gaat het nog niet zo heel best (een vervelend wondje op de enkel, precies daar waar gesneden moet worden, verhindert vooralsnog opereren) maar ik vind veel steun bij mijn avocado.

Die was toch doodgevroren, zullen jullie nu zeggen? En daarvoor al een keer omgewaaid? Ha, dan kennen jullie mijn avocado nog niet. Het dappere plantje is op miraculeuze wijze uit de dood herrezen, zoals onderstaande afbeelding toont.

Eerlijk gezegd denk ik dat ik per ongeluk een nieuwe revolutionaire teelttechniek heb ontwikkeld: spoedig zal het onder avocadoboeren gemeengoed zijn geworden de planten eerst aan een vliegende storm bloot te stellen en ze vervolgens in de diepvries te zetten. Dan immers krijg je een mooi vertakt gebladerte, dat in de toekomst ongetwijfeld rijkelijk vrucht zal dragen.




vrijdag 14 juni 2013

Tussen Delft en Overschie (6): terug in de rolstoel

Nu ben ik dus weer terug waar ik ruim drie jaar geleden was: in de rolstoel. Dat was toen collega's, oud-collega's, familieleden en vrienden mij rondzeulden in de omgeving van De Dilgt.

Met gips was ik niet geheel onbekend. Een jaar of 55 geleden trok ik mijn kleine zusje op de slee, met scherpe bochten want dan kon je de slee zo lekker laten doorzwieren. Ik gleed uit en brak spaakbeen en ellepijp. We hadden natuurlijk geen telefoon en geen auto en buurkinderen verklaarden achteraf dat ze nog nooit iemand zo hard hadden zien fietsen als mijn vader toen, op weg om de dokter te waarschuwen.

De rolstoel die hier zaterdag dank zij mijn zorgzame schoonzusje voor mij klaarstond was niet slecht voor de inzittende, maar een crime voor de duwer. Mijn beminde echtgenote was volledig uitgeput toen ze mij van de ene kant van het Martini naar de andere had gekregen. Waarschijnlijk was er een lager kapot of zoiets

Inmiddels is dat exemplaar alweer vervangen. Van de nieuw deed een rem het niet. Dat lijkt nogal futiel bij rolstoelsnelheden, maar het maakt dat je er niet goed op kunt steunen bij het opstaan en gaan zitten. Hij kan dan wegdraaien en dan lig je op de grond - en een enkel is zo gebroken, nietwaar.

Gelukkig arriveerde een vernuftige oud-leerling, die er met een inbussleuteltje in slaagde de rem weer werkend te krijgen, zodat ik nu weer op mijn stoel kan vertrouwen.

Een vriend snoeide de doorgang in de heg weer vrij, zodat het nieuw e tablet waarop ik dit blogje maak succesvol afgeleverd kon worden.

Nu nog iets tegen de ondraaglijke jeuk, waardoor ik al nachten geteisterd word. Hopelijk heeft de apotheek vanmiddag iets bruikbaars klaarliggen.