Onlangs hebben wij een krachtige bezuinigingsslag doorgevoerd in onze tijdschriftabonnementen. Nu wij van een karig pensioentje moeten rondkomen kan Bruin dat allemaal niet meer trekken. Bovendien waren er nogal wat tijdschriften bij waarop we meer uit gewoonte dan uit actuele belangstelling geabonneerd waren gebleven. Een overzicht.
Gesneuveld is bijvoorbeeld Op Pad. Vroeger was dat een blad met goeie stukken over fietsen (zowel de activiteit als de fietsen zelf) en kanoën, maar het accent kwam meer en meer te liggen op rare sporten als snowboarden en mountainbiken, waar ik helemaal niks mee heb. Weg dus.
Computer Totaal hebben we ook niet meer. In het verleden was dat rijk aan zinnige tips over hardware en software, maar tegenwoordig gaat het vooral over allerlei i-dingetjes, en Apple spul komt hier nu eenmaal het huis niet in (het is al erg genoeg dat sommigen mijn blog met Apple-dingen menen te moeten lezen). Aan Microsoft heb ik al een hekel, maar Apple is helemaal de commercie en modieusheid ten top.
De Groene Amsterdammer: weg. Mijn sympathie voor dit blad is gebleven, maar ik kwam er gewoon niet meer toe hem enigszins volledig te lezen. Gelukkig gaat het momenteel prima met de Groene, dus ik hoef er niet al te veel schuldgevoel over te hebben. Op zeker moment werkten er zelfs twee oudleerlingen van mij, maar die zijn er ook weg.
Grasduinen lezen we ook niet meer, we waren er ooit via een kerstpakket op geabonneerd geraakt. De focus van dit blad is meer en meer verschoven van het Fochteloërveen naar Peruviaanse hoogvlaktes enzo, en die interesseren me (als rechtgeaard reisfoob) aanmerkelijk minder. De naam van het blad was trouwens inmiddels veranderd in Roots, en dat is precies het probleem: grasduinen is er nauwelijks meer bij.
Kanotities (let op de geweldige woordspeling!) hebben we er, mèt het lidmaatschap van de kanobond, eveneens uitgegooid. Die bond is overigens opgegaan in het watersportverbond, en met die zeilers en sloepenvaarders hebben we niet bijster veel affiniteit. In het blad hebben we nimmer iets lezenswaardigs aangetroffen.
Gebleven zijn: de VPRO-gids (steeds meer ook een tijdschrift, maar nog altijd tevens een goeie radiobode (voor de jongeren: radiobode is een oud woord voor tv-gids)), de Consumentengids (voorlopig) en vanzelfsprekend Onze Taal.
Op Onze Taal was ook mijn vader al geabonneerd, dus alleen al uit een oogpunt van familiaire continuïteit is het ontsnapt aan onze bezuinigingsdrift. Maar ook vanwege de inhoud: oplettende lezers hebben kunnen vaststellen dat ik mij nogal eens erger aan allerlei taalverschijnselen, en het is heerlijk die ergernissen in Onze Taal door anderen bevestigd te zien (deze maand nog: "rond de klok van 11.25 u"). Bij Onze Taal zitten mensen met een scherp oor en oog voor veranderingen in het taalgebruik. Ze hebben trouwens ook een goeie website.
Een vaste rubriek in Onze Taal is het lezersportret. Een (naar ik aanneem willekeurig gekozen) abonnee krijgt een aantal vragen voorgeschoteld over zijn of haar affiniteit met taal, zijn grootste taalergernissen, de in zijn of haar ogen beste taalgebruiker en nog zo het een en ander. Ook wordt gevraagd naar het in zijn of haar ogen lelijkste en mooiste woord.
Statistisch is de kans niet zo groot dat ik ooit gevraagd wordt voor dit lezersportret. Maar ik denk er natuurlijk elke keer wel over na wat ik dan geantwoord zou hebben. Gelukkig heb ik een weblog, en langs die weg kan ik jullie deelgenoot maken van wat volgens mij het mooiste en wat het lelijkste woord is.
Voor het lelijkste woord is "ophoesten" een sterke kandidaat. Ik heb daar al eerder wat opmerkingen aan gewijd. Maar de kampioen is het vermaledijde (zelf een heel mooi woord, trouwens) "kids". Niet eens een Nederlands woord dus, maar wel een woord dat een bliksemcarrière heeft gemaakt in de taal van Nederlanders. Ouders die het over hun "kids" hebben kan ik als ouders niet meer serieus nemen, het ontbreekt ze aan respect voor de personen in kwestie. Kinderen zijn dat ("kindertjes" vind ik ook tamelijk verschrikkelijk).
En dan het mooiste woord. "Spuitgasten" is een zeer goede tweede, maar "ongeregeldheden" vind ik het allermooist. Die nauwelijks verborgen ergernis over het feit dat iets verdorie zomaar gebeurt, terwijl het nota bene niet eens geregeld is! Het woord ongeregeldheden is balsem voor mijn anarchistische ziel. Ongeregeldheden, heerlijk!
Edit: Groei en Bloei hebben we ook opgezegd. Die tuintijdschriften neigen er toch naar zichzelf elk jaar te herhalen. Natuurmonumenten en het Drents Landschap, maar dat zijn toch meer lidmaatschappen dan abonnementen, zijn gebleven.
zondag 2 september 2012
zondag 19 augustus 2012
Toegepaste psychologie
Toen ik nog in het verpleeghuis zat, heb ik een paar keer een groen T-shirt aangetrokken, in een poging de verzorgsters in verwarring te brengen. Dat werkte niet erg. Wel was er iemand die mij daardoor, en door mijn gespierde gestalte natuurlijk, aanzag voor een medewerker van de fysiotherapie, en dat heb ik maar zo gelaten.
Die verzorgsters hadden geconstateerd dat ik eigenlijk alleen maar donkerblauwe en heel soms zwarte T-shirts droeg. Dat klopt, dat is al meer dan een decennium zo. Ik koop die shirts bij een prettig boetiekje in het nabij gelegen Vries, dat de Welkoop heet. Ik hoef ze alleen maar in de juiste maat van het schap te pakken, dan is het altijd goed. De verzorgsters vonden die kledingkeuze saai. Zelf zie ik het meer als consistent.
Maar vandaag is alles anders. Het is gruwelijk warm, en ik heb een wit -T-shirt aangetrokken! Ik hoop namelijk dat ik zo suggestibel ben, dat ik daardoor denk dat ik het minder warm heb. En verdomd, het lijkt te werken, dit psychologisch tropenkostuum. Mijn beminde echtgenote denkt alleen ongetwijfeld steeds dat hier een vreemde kerel rondscharrelt.
En hoe kom ik dan ineens aan een wit T-shirt? Ha, ik hoopte al dat je dat zou vragen. Dit is namelijk het shirt dat ik onder mijn tabberd placht te dragen.
Die verzorgsters hadden geconstateerd dat ik eigenlijk alleen maar donkerblauwe en heel soms zwarte T-shirts droeg. Dat klopt, dat is al meer dan een decennium zo. Ik koop die shirts bij een prettig boetiekje in het nabij gelegen Vries, dat de Welkoop heet. Ik hoef ze alleen maar in de juiste maat van het schap te pakken, dan is het altijd goed. De verzorgsters vonden die kledingkeuze saai. Zelf zie ik het meer als consistent.
Maar vandaag is alles anders. Het is gruwelijk warm, en ik heb een wit -T-shirt aangetrokken! Ik hoop namelijk dat ik zo suggestibel ben, dat ik daardoor denk dat ik het minder warm heb. En verdomd, het lijkt te werken, dit psychologisch tropenkostuum. Mijn beminde echtgenote denkt alleen ongetwijfeld steeds dat hier een vreemde kerel rondscharrelt.
En hoe kom ik dan ineens aan een wit T-shirt? Ha, ik hoopte al dat je dat zou vragen. Dit is namelijk het shirt dat ik onder mijn tabberd placht te dragen.
donderdag 16 augustus 2012
Hybiscus
Onze hybiscus, lang geleden als klein struikje bij de Aldi gekocht, houdt wel van een warme augustus. Het kan ook zijn dat hij geniet van het feit dat de schaduw van de esdoorn weg is.
maandag 13 augustus 2012
Linde
Het luisteren naar muziek viel voor mij dit jaar op 12 augustus, gisteren dus. Toen trad namelijk in de tuin van de Buitenplaats, het prachtige museum voor figuratieve kunst in Eelde, Linde Nijland op (voor de wat oudere lezer: zij was vroeger een helft van het duo Ygdrassil), samen met haar partner Bert Ridderbos. Een geweldige zangeres met mooie folk-achtige liedjes, heel hoog gezongen en, althans voor mijn ongeoefend oor, glaszuiver. Het mooist vond ik het liedje in het Gronings (of in elk geval een soort van Gronings) dat ik al van Youtube kende. Het staat hier.
Het filmpje is bovendien opgenomen op een van mijn favoriete plekken, de uitkijktoren (boetndiekse kiekkaaste) in Nieuw Statenzijl. Over Nieuw Statenzijl bestaat trouwens ook nog een prachtig liedje van Ede Staal, en dat staat hier.
Het filmpje is bovendien opgenomen op een van mijn favoriete plekken, de uitkijktoren (boetndiekse kiekkaaste) in Nieuw Statenzijl. Over Nieuw Statenzijl bestaat trouwens ook nog een prachtig liedje van Ede Staal, en dat staat hier.
Olympische notities
* Naar mijn mening zou bij het BMX-en ook een klein prijsje uitgereikt moeten worden voor de deelnemer met de mooiste helm. Daar is door sommigen een hoop creativiteit in gestoken.
* Ernstige hoogtevrees heeft voor mij altijd een succesvolle carrière als schoonspringer in de weg gestaan (ik vind de 1-meterplank al eng). Maar ik realiseer me nu dat ik ook doodsbang zou zijn dat ik tegen die springtoren aan zou komen.
* Geweldig dat die boogschutter en de beachvolleyballers het gewoon vertikken om bij Mart Smeets aan tafel te verschijnen.
* Waarom zijn er niet gewoon elke dag kajakwedstrijden op tv?
* Ernstige hoogtevrees heeft voor mij altijd een succesvolle carrière als schoonspringer in de weg gestaan (ik vind de 1-meterplank al eng). Maar ik realiseer me nu dat ik ook doodsbang zou zijn dat ik tegen die springtoren aan zou komen.
* Geweldig dat die boogschutter en de beachvolleyballers het gewoon vertikken om bij Mart Smeets aan tafel te verschijnen.
* Waarom zijn er niet gewoon elke dag kajakwedstrijden op tv?
maandag 6 augustus 2012
Beugel
Een oud-leerlinge van mij heeft een Olympische medaille gewonnen. Dat is niet zo bijzonder: het was niet haar eerste, en zij is ook lang niet mijn eerste oud-leerling die zoiets presteerde. Het is nu eenmaal zeer bevorderlijk voor je sportieve carrière om bij mij in de klas gezeten te hebben, vooral als het gaat om typische volkssporten als hockey en roeien.
Ze verscheen in het televisieprogramma van de steeds weerzinwekkender wordende Mart Smeets. Ik verbaasde me erover dat ik haar stem en spraak nauwelijks herkende, iets waarin ik gewoonlijk nogal goed ben, al zeg ik het zelf. Maar na enig nadenken wist ik hoe dat kwam: ik miste het geslis, het gesputter en het gesproei. Annemiek bestond vroeger vrijwel geheel uit beugel en had daar in haar mondelinge communicatie veel last van.
Ze verscheen in het televisieprogramma van de steeds weerzinwekkender wordende Mart Smeets. Ik verbaasde me erover dat ik haar stem en spraak nauwelijks herkende, iets waarin ik gewoonlijk nogal goed ben, al zeg ik het zelf. Maar na enig nadenken wist ik hoe dat kwam: ik miste het geslis, het gesputter en het gesproei. Annemiek bestond vroeger vrijwel geheel uit beugel en had daar in haar mondelinge communicatie veel last van.
vrijdag 27 juli 2012
Mooi ding
In de reeks Onmisbare Huishoudelijke Apparaten, waarin wij onlangs een bespreking wijdden aan de kroontjestang, behandelen wij vandaag de geweldige appelschilmachine.
Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.
Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk, zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):
Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).
Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:
Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:
En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.
Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.
Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.
Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.
Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.
Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.
Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.
Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk, zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):
Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).
Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:
Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:
En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.
Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.
Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.
Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.
Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.
Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.
Abonneren op:
Posts (Atom)







