Het luisteren naar muziek viel voor mij dit jaar op 12 augustus, gisteren dus. Toen trad namelijk in de tuin van de Buitenplaats, het prachtige museum voor figuratieve kunst in Eelde, Linde Nijland op (voor de wat oudere lezer: zij was vroeger een helft van het duo Ygdrassil), samen met haar partner Bert Ridderbos. Een geweldige zangeres met mooie folk-achtige liedjes, heel hoog gezongen en, althans voor mijn ongeoefend oor, glaszuiver. Het mooist vond ik het liedje in het Gronings (of in elk geval een soort van Gronings) dat ik al van Youtube kende. Het staat hier.
Het filmpje is bovendien opgenomen op een van mijn favoriete plekken, de uitkijktoren (boetndiekse kiekkaaste) in Nieuw Statenzijl. Over Nieuw Statenzijl bestaat trouwens ook nog een prachtig liedje van Ede Staal, en dat staat hier.
maandag 13 augustus 2012
Olympische notities
* Naar mijn mening zou bij het BMX-en ook een klein prijsje uitgereikt moeten worden voor de deelnemer met de mooiste helm. Daar is door sommigen een hoop creativiteit in gestoken.
* Ernstige hoogtevrees heeft voor mij altijd een succesvolle carrière als schoonspringer in de weg gestaan (ik vind de 1-meterplank al eng). Maar ik realiseer me nu dat ik ook doodsbang zou zijn dat ik tegen die springtoren aan zou komen.
* Geweldig dat die boogschutter en de beachvolleyballers het gewoon vertikken om bij Mart Smeets aan tafel te verschijnen.
* Waarom zijn er niet gewoon elke dag kajakwedstrijden op tv?
* Ernstige hoogtevrees heeft voor mij altijd een succesvolle carrière als schoonspringer in de weg gestaan (ik vind de 1-meterplank al eng). Maar ik realiseer me nu dat ik ook doodsbang zou zijn dat ik tegen die springtoren aan zou komen.
* Geweldig dat die boogschutter en de beachvolleyballers het gewoon vertikken om bij Mart Smeets aan tafel te verschijnen.
* Waarom zijn er niet gewoon elke dag kajakwedstrijden op tv?
maandag 6 augustus 2012
Beugel
Een oud-leerlinge van mij heeft een Olympische medaille gewonnen. Dat is niet zo bijzonder: het was niet haar eerste, en zij is ook lang niet mijn eerste oud-leerling die zoiets presteerde. Het is nu eenmaal zeer bevorderlijk voor je sportieve carrière om bij mij in de klas gezeten te hebben, vooral als het gaat om typische volkssporten als hockey en roeien.
Ze verscheen in het televisieprogramma van de steeds weerzinwekkender wordende Mart Smeets. Ik verbaasde me erover dat ik haar stem en spraak nauwelijks herkende, iets waarin ik gewoonlijk nogal goed ben, al zeg ik het zelf. Maar na enig nadenken wist ik hoe dat kwam: ik miste het geslis, het gesputter en het gesproei. Annemiek bestond vroeger vrijwel geheel uit beugel en had daar in haar mondelinge communicatie veel last van.
Ze verscheen in het televisieprogramma van de steeds weerzinwekkender wordende Mart Smeets. Ik verbaasde me erover dat ik haar stem en spraak nauwelijks herkende, iets waarin ik gewoonlijk nogal goed ben, al zeg ik het zelf. Maar na enig nadenken wist ik hoe dat kwam: ik miste het geslis, het gesputter en het gesproei. Annemiek bestond vroeger vrijwel geheel uit beugel en had daar in haar mondelinge communicatie veel last van.
vrijdag 27 juli 2012
Mooi ding
In de reeks Onmisbare Huishoudelijke Apparaten, waarin wij onlangs een bespreking wijdden aan de kroontjestang, behandelen wij vandaag de geweldige appelschilmachine.
Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.
Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk, zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):
Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).
Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:
Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:
En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.
Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.
Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.
Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.
Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.
Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.
Kijk, toen ik nog jong was, en dan bedoel ik nog jonger dan nu, in die dagen placht mijn moeder te beweren dat je pas rijp was voor het huwelijk als je een appel zó kon schillen, dat de schil één geheel bleef. Vervolgens heb ik van de weeromstuit jarenlang de gewoonte aangehouden appels helemaal op te eten, dus inclusief schil, klokhuis en kroontje. Alleen het steeltje wierp ik weg. Ik bedenk nu ineens, dat dit gebruik wellicht uiteindelijk heeft geleid tot de gruwelijke blindedarmontsteking, waaraan ik onlangs bijna overleed. Ik zie al die vlijmscherpe tussenschotjes uit het klokhuis zich verdringen in mijn appendix.
Terzake. Technologische vooruitgang heeft ertoe geleid, dat het vaardig schillen van een appel niet langer meer als bruikbaar criterium voor trouwrijpheid kan fungeren. Het gehele proces wordt je immers uit handen genomen. Kijk, zo ziet een appelschilmachine er uit (dat andere ding is een appel):
Het is een prachtig stukje vroeg-industrieel ogende vormgeving. Het lijkt op gietijzer, vooral door die prachtige donkerrode verf, maar het is roestvrij staal. Het herinnert aan een 19e-eeuws stoomgemaal, je mist alleen nog die merkwaardige geur die onstaat uit een mengeling van hete stoom en hete naaimachineolie. Je zoekt overigens tevergeefs naar een bakje om de Esbit in te doen (deze opmerking leg ik voor jongere lezers nog wel eens uit).
Oké, mooi om te zien, maar werkt het ook? Het werkt. Om te beginnen spies je de appel aan de kant van het kroontje op de drietand, zo gecentreerd mogelijk. Dan zit hij dus zo:
Vervolgens draai je met het handvat, waarvan ik graag denk dat het uit gepolitoerd notenhout bestaat, de spiraalvormige staaf rond. De appel schuift langzaam in de richting van het mesje en dat begint er rustig een smal schilletje af te halen. Zo dus:
En als hij helemaal aan het eind is, heb je een keurig geschilde appel met een schil uit één stuk en met een weggeboord klokhuis.
Je trekt de appel van de drietand en het klokhuis blijft achter.
Surprise! De appel zelf is ook nog eens spiraalvormig gesneden! Volgens kenners is dit ideaal voor het maken van appeltaart.
Via ingenieuze hendeltjes en veertjes zijn diverse functies in en uit te schakelen. Je kunt dus ook alleen maar schillen, zonder de appel te snijden. Je kunt de schildikte instellen. En je kunt, geloof ik, ook afzien van het wegboren van het klokhuis. O ja, en je kunt hem met een kloeke zuignap muurvast aan het aanrecht vastzetten.
Als je je kinderen niet aan het eten van appels kunt krijgen, is dit volgens mij de volmaakte oplossing. Zelfs verstokte appelhaters moeten dit proces zo mooi vinden, dat ze er het eten van de appel graag voor over hebben.
Eerlijk gezegd hebben we hem pas een dag, maar we begrijpen nu al niet meer hoe we al die jaren zonder hebben gekund! Hij past alleen niet erg makkelijk in een keukenla.
woensdag 25 juli 2012
Tieners beginnen eerder aan seks
.... aldus de kop boven een artikel in De Speld.
En de onderkop luidt:
Gemiddelde begintijd naar half vier 's middags
En de onderkop luidt:
Gemiddelde begintijd naar half vier 's middags
zondag 22 juli 2012
Mag in geen enkel huishouden ontbreken
Iedere zomer is het even zoeken, want gedurende de donkere maanden wurmt hij zich een weg naar beneden in de bak met ongeregeld keukengoed, langs de blikopener, het slacouvert, de soepsleef, de appelboor en dergelijke artikelen. Maar elk jaar lukt het me hem weer op te graven: de kroontjestang, die op Internet vooral te te vinden is als aardbeiontkroner.
Het is een klein, licht, eenvoudig, maar uitermate doeltreffend stukje gereedschap, dat je in staat stelt zonder geklieder en zonder beschadiging van zo'n verrukkelijke aardbei het kroontje te verwijderen. Gek genoeg heeft bijna niemand zo'n dingetje. Waarom wel een kersenontpitter en een ananasschiller en geen kroontjestang? Hier zou van overheidswege iets aan gedaan moeten worden.
Belangrijk detail: altijd éérst wassen, pas daarna het kroontje verwijderen, anders smaakt de aardbei hoofdzakelijk naar water.
Suiker: niet doen, tenzij je suiker heel veel lekkerder vindt dan aardbeien. Slagroom kan.
Een kersenontpitter hebben wij trouwens niet, maar wat is er leuker dan kersepitten spugen? (ik weet dat het eigenlijk kerseNpitten zijn).
Het is een klein, licht, eenvoudig, maar uitermate doeltreffend stukje gereedschap, dat je in staat stelt zonder geklieder en zonder beschadiging van zo'n verrukkelijke aardbei het kroontje te verwijderen. Gek genoeg heeft bijna niemand zo'n dingetje. Waarom wel een kersenontpitter en een ananasschiller en geen kroontjestang? Hier zou van overheidswege iets aan gedaan moeten worden.
Belangrijk detail: altijd éérst wassen, pas daarna het kroontje verwijderen, anders smaakt de aardbei hoofdzakelijk naar water.
Suiker: niet doen, tenzij je suiker heel veel lekkerder vindt dan aardbeien. Slagroom kan.
Een kersenontpitter hebben wij trouwens niet, maar wat is er leuker dan kersepitten spugen? (ik weet dat het eigenlijk kerseNpitten zijn).
vrijdag 20 juli 2012
Veilig Leren Lezen
Deze week heeft juf H. afscheid genomen van basisschool De C. en daarmee hebben wij de felbegeerde status van Vervroegd Gepensioneerd Ouder Echtpaar bereikt.
Onze contacten met De C. stammen uit de jaren '70 der vorige eeuw, toen de school alleen nog maar via stalen rijplaten door modderige weilanden bereikbaar was. In de eerste plaats waren wij natuurlijk de ouders van twee hunner briljantste leerlingen. Mijn beminde echtgenote is er handenarbeidmoeder geweest, schoolreismoeder, ze heeft er tijdens haar opleiding aan de avond-Pabo stage gelopen en is er een paar jaar later juf geworden, en dat 15 jaar gebleven. Zelf heb ik er in de ouderraad gezeten, in de medezeggenschapsraad, ben (hydrobiologisch) activiteitenmiddagvader geweest, en was enige jaren de belangrijkste bezoeker op 5 december (en, in mijn eigen perceptie, de beste ooit). Je kunt dus gerust zeggen dat De C. een rode draad in ons leven heeft gevormd.
Het was een erg leuke afscheidsdag. 's Middags was er gelegenheid om afscheid te nemen voor de ouders, collega's en ex-collega's. Dat was natuurlijk heel gezellig, maar het hoogtepunt was toch wel de wervelende show die de kinderen 's ochtends ten beste gaven. En daarvan was dan weer het leukste een prachtig lied, waarin de verdiensten en de resterende toekomstperspectieven van deze juf door de hele school werden bezongen. Volgens de makers was het op de melodie van 'Ik meen het' van André Hazes, maar volgens mij was het gewoon 'All I ever need is you'.
Tussen de middag bracht ik even wat spullen naar de auto. Ik zag een vader met twee kinderen naderen, eentje achterop en eentje zelf op de fiets. Die werden duidelijk naar school gebracht. Het jongetje op het fietsje zong luidkeels: "Veilig Leren Lezen met Heleen". Ah, dat herkende ik. Dat was een zin uit dat lied! Op de melodie van All I Ever Need Is You.
Onze contacten met De C. stammen uit de jaren '70 der vorige eeuw, toen de school alleen nog maar via stalen rijplaten door modderige weilanden bereikbaar was. In de eerste plaats waren wij natuurlijk de ouders van twee hunner briljantste leerlingen. Mijn beminde echtgenote is er handenarbeidmoeder geweest, schoolreismoeder, ze heeft er tijdens haar opleiding aan de avond-Pabo stage gelopen en is er een paar jaar later juf geworden, en dat 15 jaar gebleven. Zelf heb ik er in de ouderraad gezeten, in de medezeggenschapsraad, ben (hydrobiologisch) activiteitenmiddagvader geweest, en was enige jaren de belangrijkste bezoeker op 5 december (en, in mijn eigen perceptie, de beste ooit). Je kunt dus gerust zeggen dat De C. een rode draad in ons leven heeft gevormd.
Het was een erg leuke afscheidsdag. 's Middags was er gelegenheid om afscheid te nemen voor de ouders, collega's en ex-collega's. Dat was natuurlijk heel gezellig, maar het hoogtepunt was toch wel de wervelende show die de kinderen 's ochtends ten beste gaven. En daarvan was dan weer het leukste een prachtig lied, waarin de verdiensten en de resterende toekomstperspectieven van deze juf door de hele school werden bezongen. Volgens de makers was het op de melodie van 'Ik meen het' van André Hazes, maar volgens mij was het gewoon 'All I ever need is you'.
Tussen de middag bracht ik even wat spullen naar de auto. Ik zag een vader met twee kinderen naderen, eentje achterop en eentje zelf op de fiets. Die werden duidelijk naar school gebracht. Het jongetje op het fietsje zong luidkeels: "Veilig Leren Lezen met Heleen". Ah, dat herkende ik. Dat was een zin uit dat lied! Op de melodie van All I Ever Need Is You.
Abonneren op:
Posts (Atom)







