De gemeentepolitiek hier in Tynaarlo is onverminderd boeiend en gisteravond is er weer een nieuw hoogtepunt bereikt.
Ik recapituleer eerst even. Begin oktober is het college gesneuveld, doordat er geen vertrouwen meer was in de VVD-wethouder, "mooie Nina" Hofstra.
Vervolgens is er een naar gemeentelijke verhoudingen bijzonder langdurige formatie gestart. Die wilde maar niet rondkomen, doordat de VVD niet mèt, en de PvdA niet zònder GroenLinks wilde. Er zijn zelfs provinciale hotemetoten aan te pas gekomen, maar die hebben de partijen niet tot elkaar kunnen brengen.
Deze impasse heeft bijna 80 dagen geduurd. Uiteindelijk bood een schisma in de tweemansfractie van D66 de oplossing. Dat leverde net die ene stem op, die een nieuw college zonder de VVD aan de meerderheid kon helpen.
Gisteravond heeft de (dus tamelijk nieuwbakken) oppositiepartij VVD een motie van afkeuring tegen de PvdA-wethouder ingediend. Het gaat om een mij volstrekt onduidelijke kwestie, iets met een bakkerij in Vries en 50.000 euro. Hoe dan ook, over die motie is niet gestemd. Toen het eenmaal zo ver was, bleken alle raadsleden die het college steunen de vergadering verlaten te hebben. Er was dus geen quorum en kon de stemming niet doorgaan.
De burgemeester van Tynaarlo vindt dit gedrag "respectloos". Hé, dat kwam me bekend voor. En ja hoor, dat zei hij in december ook al. Toen boycotten de oppositiepartijen namelijk de raadsvergadering waarin dat nieuwe college werd geïnstalleerd!
Oppositie en collegepartijen staan nu dus quitte in het boycotten van vergaderingen. Ik ben zeer benieuwd wat het vervolg van deze verwikkelingen zal zijn, maar het is wel duidelijk dat van verminderd vriendschappelijke verhoudingen gesproken kan worden. Ik wacht de komst van de huis-aan-huisbladen met spanning af, hoewel hun editie van deze week mogelijk te vroeg ter perse is gegaan om dit nog mee te nemen. Het Nieuwsblad zwijgt vooralsnog in alle talen. Ik hou jullie op de hoogte.
woensdag 20 juni 2012
zaterdag 16 juni 2012
zaterdag 9 juni 2012
Nederland-Denemarken
Omdat ik houd van een wetenschappelijke benadering van zulke gebeurtenissen, verwijs ik graag naar de data-analyse op Sargasso.
woensdag 6 juni 2012
Dan heb je als ouders de handen een beetje vrij
GroenLinks bepleit in het nieuwe verkiezingsprogramma basisscholen die van 7 tot 7 open zijn. Voor de resterende helft van het etmaal wordt gedacht over een systeem van overnachtingskluisjes, uiteraard voorzien van goede brandbeveiliging, zodat de ouders volop kunnen deelnemen aan de 24-uurs-economie. Resteren nog die hinderlijke weekends, maar daar vinden ze ook wel wat op.
dinsdag 5 juni 2012
Familieberichten
Enige tijd geleden maakte ik al melding van mijn enigszins morbide belangstelling voor de uitvaart van de Grote Leider van Noord-Korea, en van de lessen die daaruit te trekken waren voor mijn eigen afscheid, te zijner tijd. Maar het is nog erger: ik moet bekennen dat ik een gretig lezer ben van de familieberichten. Elke dag in de NRC, en op zaterdag ook in de Volkskrant en het Nieuwsblad (ik lees op zaterdag drie kranten, daarom vind ik het de mooiste dag van de week).
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
Natuurlijk lees ik de familieberichten om te zien of er bekenden van mij bij betrokken zijn, al dan niet in een actieve rol. Dat kan makkelijk, met een kleine achthonderd oud-leerlingen, van wie de oudsten al een stuk voorbij de vijftig zijn, en hun ouders al in de tachtig. Verder check ik gewoonlijk even wie er ná mij geboren is en toch vóór mij doodgegaan, dat is goed voor het zelfvertrouwen.
Het mooist vind ik de familieberichten in de NRC op zaterdag. Niet zozeer vanwege de huwelijken, al zit daar nogal eens een oud-leerling van mij bij (afgelopen zaterdag zelfs nog). Wel vanwege de geboortes. De geboorte-advertenties in de NRC hebben bijna allemaal het opgewekte kopje 'geboren!' en vervolgens worden de namen van de nieuwe wereldburger opgesomd. Daar is veel aan te beleven. Bij de oogst van jongstleden zaterdag alleen al zaten een Ozzie, een Amarens, een Fulton en een Otta. Je ziet die crêche-groep gewoon voor je: allemaal gebracht met zo'n kleurrijke bakfiets, behalve bij regen, dan met de SUV. Gestoken in peperdure merkkleertjes natuurlijk (bestaat Oilily nog of loop ik achter?). De door hun voornaam al zo voor het leven getekende stakkers worden door hun ouders dan natuurlijk aangeduid als de 'kids'. Ik huiver in compassie. En dan te bedenken dat onze eigen zoons zich beklagen over hun twééde voornaam! We hadden ze gewoon Jip en Ozzie moeten noemen, dan hadden ze wel anders gepiept. Al moet ik toegeven, dat we de problemen bij de transcriptie naar het Japans van de naam Duurt niet geheel voorzien hadden.
De overlijdensadvertenties in de NRC hebben een eigen charme: je vindt er zulke prachtige dubbele namen van oud geld bij. Natuurlijk realiseer ik me dat achter zo'n advertentie een oceaan van ellende kan schuilen, maar bijvoorbeeld Reiniera Wilhelmina Constantia barones van der Borch van Verwolde, dat is toch pure poëzie? Gelukkig is ze bijna 98 geworden, dus ik kan het hier wel even vermelden. Mevrouw was Douarière Louis Albert Sigismund Jacques baron van der Feltz en levensgezellin van Gijsbert Karel graaf van Hogendorp. De van der Borch van Verwoldetjes waren dan ook nog eens geparenteerd (zoals ik altijd zeg als ik ze aan Heleen voorlees) aan de Bicker Caartentjes en de Quarles van Uffordjes. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de handtekening van zo iemand er uit ziet.
Natuurlijk staan er ook taalfouten in overlijdensadvertenties - waar niet, tenslotte. 'Wij herinneren Hans als een altijd opgewekte en positieve medewerker van de postkamer'. Fout! In deze betekenis is herinneren een noodzakelijk wederkerend werkwoord. Dus: wij herinneren ons Hans als zodanig.
Over overlijdensadvertenties gesproken: mocht ik ten gevolge van hersenverweking ooit alsnog besluiten een hond, kat of wandelende tak te nemen, wat overigens hoogst onwaarschijnlijk is, dan nog wil ik niet, ik herhaal NIET, zo'n pootafdruk in een advertentie ter gelegenheid van mijn eventueel overlijden. Ik ben voornemens dit notarieel te laten vastleggen.
Ik besluit dit inkijkje in het dynamische bestaan van een gepensioneerde met goed nieuws. In het plaatsje Riel bevindt zich de praktijk van een tandarts met de naam J.C. de Folter. Zijn vrouw is trouwens ook tandarts en haar achternaam is Wolvetang.
Abonneren op:
Posts (Atom)

