Gedurende een paar jaar ben ik ook daadwerkelijk enigszins actief geweest als vakbondslid. Dat was toen bij de ABOP, later de AOB, de vakbond van onderwijzers dus. Zelfs heb ik nog een keer als stemgerechtigd afgevaardigde een meerdaags congres in Utrecht van de ABOP bijgewoond, wat een overnachting in een hotel met zich meebracht, voor mij als kampeerder een hele belevenis - dat is ook vrijwel het enige wat me ervan is bijgebleven. Het was overigens nu ook weer niet zo dat je een moordende verkiezingscampagne moest voeren om afgevaardigde te worden. Eigenlijk waren ze geloof ik wel blij dat er eens een keer iemand anders mee wilde.
De ABOP had een blad, het Schoolblad, en dat is vaak best lezenswaardig. Als sinds jaar en dag heeft het een leuke strip, die ik door huiselijke omstandigheden nog steeds kan volgen, en verder zijn er een paar goeie columnisten, en amusante vaste ingezonden-brieven-schrijvers. Ook de ABVAKABO heeft een verenigingsorgaan, waarvan ik de naam maar niet kan onthouden. Actief heet het, of Perspectief, of zoiets, wacht, ik Google even, juist, Platform is de naam! Een tamelijk troosteloos blaadje, waar ik in gemiddeld 45 seconden doorheen was. Het zal duidelijk zijn dat ik niet al dagen onder de brievenbus placht te bivakkeren om het volgende nummer van Platform niet te missen.
Als het je eenmaal is gelukt de ABVAKABO ervan te overtuigen dat je met FPU bent gegaan, en dat is nog niet zo eenvoudig, dan hoef je nog maar ongeveer de helft van je contributie te betalen en word je bovendien, zonder dat je daarom hebt gevraagd of daarvoor toestemming hebt gegeven, automatisch ook min of meer lid van de ANBO, een soort vakbond voor senioren. Ook die hebben natuurlijk een eigen blad, heel speels ANBO Magazine geheten, en dat ligt nu voor me.
Van de redactionele inhoud word ik niet warm of koud. Maar de advertentiepagina's, die zijn een schok voor mijn zelfbeeld. Ondanks enkele lichte beperkingen beschouwde ik mezelf als een krasse grijsaard, ein rüstiger Greis, zoals het in de Schwere Wörter zo treffend werd genoemd (het is vandaag de dag van de Duitse taal, vandaar), maar die advertenties vreten aan mijn gebruikelijke eigendunk. Naast de onvermijdelijke intens gezellige busreizen naar de Harz en Slovenië wordt er namelijk geadverteerd voor onder andere:
- hoortoestellen;
- diverse merken stoelen waaruit je makkelijk overeind komt;
- zes oer-Hollandse diepvriesmaaltijden met als extraatje een fles advocaat, thuisbezorgd voor 29,90 euro;
- twee merken 45-kilometerautootjes;
- drie merken trapliften;
- een ultrasone gebitsreiniger;
- een extra lange teennagel-knipset;
- nog meer stoelen waaruit je makkelijk overeind komt;
- scootmobielen;
- elastische onderbeenbandages.
ANBO Magazine is een slag voor mijn zelfvertrouwen. Plotseling behoor ik tot een Doelgroep.



