dinsdag 25 oktober 2011

Hele

De fysiotherapeut van mijn bejaardengymnastiek doet het.
De piloot van het Transavia-vliegtuig doet het.
De vertegenwoordigster van de reisorganisatie doet het, in de bus.
De nieuwslezer van RTL4 doet het (soms).
De presentatrice van het ochtendprogramma op Nederland 1 (ene Merel) deed het vandaag drie keer in vijf minuten: voor het journaal, tussen het journaal en de reclame, en na de reclame.
"Een hele goede morgen".
Wat bedoelen ze eigenlijk? Dat de ochtend heel goed is, of dat de hele ochtend goed is, allebei misschien? Wat is dit voor naar populairderig gedoe? Wat krijgen we als dit helemaal versleten is? Een uitzonderlijk goede morgen? Ik pleit krachtig voor gewoon "goedemorgen" zonder flauwekul.

Nu ik toch bezig ben: het woord "ongeveer" staat op de rode lijst van met uitsterven bedreigde woorden. Het wordt vervangen daar het uitermate slappe "zo'n". Zo'n drieduizend demonstranten bevonden zich op het Malieveld.


Slachtoffer van misbruik is "rond de klok van". Een prima uitdrukking, als hij gebruikt wordt in combinatie met hele of desnoods halve uren, maar preciezer dan dat gaat het niet. Rond de klok van 6 over half negen, dat is toch niet om aan te horen!

Straks, zo rond de klok van 2 voor 9, wensen zo'n twee miljoen ambtenaren elkaar weer een hele goede morgen.

Bah.

 

dinsdag 11 oktober 2011

Briljant commentaar

In Leeuwarden is een conflict ontstaan over de intocht van Sinterklaas. Een organiserend comité en de winkeliersvereniging liggen met elkaar overhoop over de route. Het gevolg is  dat er twee intochten zullen zijn en, naar ik vrees, ook twee Sinterklazen.

Een betreurenswaardige zaak. Maar veel troost biedt het commentaar van de voorlichter van de gemeente Leeuwarden: "De zwartepiet ligt niet bij ons."

woensdag 5 oktober 2011

Update avocado (3)

Een oplettende lezeres maakte onlangs gewag van het feit, dat dit blog behalve dagelijkse ergernissen toch ook een aantal dagelijkse genoegens beschrijft. Kijk, dat kunnen we natuurlijk niet hebben, hè. Van nature ben ik al een zwartkijker en mijn actuele troosteloze bestaan als uitgerangeerde bejaarde dient toch vooral irritaties te genereren. Ik beloof dus dat ik met verscherpte aandacht het gestuntel van de nieuwslezers zal volgen en ik overweeg zelfs een notitieboekje bij de hand te houden als ik televisie kijk. Dat laatste gebeurt tegenwoordig vrij vaak: een paar weken geleden heeft onze oude tv de geest gegeven en we hebben inmiddels een nieuwe. Plat! HD! Pijlsnelle teletekst! Te verbinden met het draadloze netwerk! Apps! Teletekst met beeld ernaast, zodat Heleen naar Midsomer Murders kan blijven kijken, terwijl ik de ontwikkelingen bij FC Zwolle volg! Er gaat waarlijk een wereld voor me open. Verdorie, alweer zo positief. Nou ja, één keertje dan nog.

Op 4 augustus vertelde ik dat mijn avocado toch nog enige tekenen van leven leek te vertonen. Inmiddels is gebleken dat het laten omwaaien van de top (dat is dat zwarte steeltje op onderstaande foto) een gouden greep is geweest. Het prikkelde de lager gelegen delen tot grote activiteit; wat ik aanzag voor bladknoppen bleken aanzetten voor zijscheuten te zijn, die schoten inderdaad zij, er kwamen blaadjes aan en nu levert de avocado al een serieuze bijdrage aan mijn persoonlijke CO2-balans.
Het lijkt me dat we de kritieke fase voorbij zijn. Calamiteiten voorbehouden zal ik dan ook geen verdere updates over de toestand van de avocado plaatsen. Ik snijd het onderwerp pas weer aan bij de eerste oogst. Met manden vol avocado's zal ik dan op de weekmarkt in Yde staan. Naar schatting in 2019. Dat mos haal ik nog wel een keertje weg.


zondag 2 oktober 2011

Aloha

Waarschijnlijk is aan mij een voyeur verloren gegaan. Of misschien niet eens verloren gegaan, want ik ben een groot liefhebber van webcams. Het webcambankje in Gdansk ( Laweczka Internetowa), de veerpont in West-Canada, de blik vanaf La Puntilla naar La Playa op La Gomera, het altijd mooie weer van Hunnebostrand in Zweden, steeds weer is het fascinerend om live naar een plek honderden of duizenden kilometers verderop te kijken, wat voor weer het daar is, wat de mensen doen, en of de markt in Svendborg alweer wordt opgebouwd.
De meeste van die webcams sturen eigenlijk alleen maar foto's door, die bijvoorbeeld om de 10 seconden worden gemaakt. Het effect daarvan is dat mensen die net nog op het bankje zaten, even later plotseling verdwenen zijn zonder dat je ze hebt zien vertrekken. Een echte streamende webcam is natuurlijk mooier, maar vergt aan de zendende kant uiteraard ook veel betere hardware.
Nu heb ik een hele mooie ontdekt. Dat kwam zo: een nogal reislustig aangelegde oudleerling meldde dat zij op weg was naar Aloha. Daar heb ik even op gegoogled, want het zou maarzo kunnen dat ze inderdaad naar Hawaii was, zoals ik even dacht. Maar Aloha is een strandtent in Wijk aan Zee met een webcam op het dak. Een webcam waar ik de laatste dagen een bijzonder goed humeur van kreeg. Hij heeft weliswaar wat moeite met de autofocus, maar hij is mooi gedetailleerd, hij maakt een zwaai van zuid naar noord en weer terug, hij zoomt in en uit. Je ziet nog net hoe grote schepen de haven van IJmuiden in en uit varen, je ziet gezinnetjes met zware bepakking door het mulle zand zwoegen, je ziet meeuwen aan de vloedlijn scharrelen, en het leukste: je kunt erg goed zien hoe kinderen tot rennen gestimuleerd worden op zo'n breed strand. Mooi schelpje gevonden: rennen naar je moeder bij de tassen met broodjes en frisdrank. En daarna ook rennend weer terug om nog meer te zoeken. Was het niet zo'n eind, dan was ik allang in de auto gestapt om deel uit te maken van de strandgenoegens in Wijk aan Zee.
Je vindt hem hier.

donderdag 22 september 2011

Glas

Mijn terecht befaamde speaking-names database is uit de lucht. Maar dat de voorzitter van de glastuinbouwers Nico van Ruiten heet, dat wilde ik jullie toch niet onthouden.

woensdag 31 augustus 2011

Van ouwe jongens en krentenbrood

Het NOS-journaal beschikt over een flink aantal correspondenten in het buitenland. Nergens lopen ze zo te hoop als in Libië, maar er zijn ook heel wat andere landen waar iemand zit die gebeld kan worden. Niet in alle landen natuurlijk, maar dat geeft helemaal niks: als ze maar in het goeie werelddeel zitten en CNN kunnen ontvangen. De  correspondent in China doet Mongolië er moeiteloos bij, ook al zit hij duizenden kilometers van de eventuele ongeregeldheden in Ulan Bator af. Vooral als de verbinding een enigszins vervormd geluid levert (misschien manipuleren ze het wel expres zo een beetje) klinkt het allemaal reuze authentiek. Heel anders dan wanneer iemand in Hilversum dezelfde CNN-beelden zou becommentariëren. Verder valt op dat correspondenten op de correspondentenkweekschool leren dat vrijwel elk antwoord met "nou ja" hoort te beginnen, wat hun relaas een merkwaardig nonchalante kleur geeft. "Tom, hoe laat is het nu bij jou?" Tom: "Nou ja..."

Maar het het gaat mij nu om de toon die de journaalpresentatoren aanslaan tegenover de correspondenten in den vreemde. Het lijkt er soms op dat ze de kijkers vooral willen laten merken hoe enorm goed ze wel met die avontuurlijke types in verre buitenlanden kunnen opschieten. Je merkt dat vooral aan de inleiding tot de vervolgvraag. Er is altijd een eerste vraag, die al dan niet onnozel kan zijn (meestal wel, maar goed, er zal ook een voorgesprekje geweest zijn) en dan komt de vervolgvraag dus.
Rob Trip (echt niet zo'n slechte journaalpresentator) heeft de hinderlijke gewoonte die vraag te beginnen met zè. Dus niet eens zeg, maar zè. Zè, en de inwoners van Vermont, hoe ervaren die dit allemaal? Naar het antwoord van Eelco Bos Frambozenvla kan ik dan al helemaal niet meer luisteren, omdat de roodgloeiende ergernis over dit amicale gedoe mijn gehele geest in beslag neemt. Ongeveer net zo als wanneer je naar een manager luistert, en de inhoud je volledig ontgaat, omdat je na de eerste win-winsituatie alleen nog maar uitingen van managementspeak mentaal zit te turven.
De door mij toch niet weinig bewonderde Sacha de Boer maakte het onlangs nog wat bonter: die begon haar vervolgvraag met hee. Hee, en heb je enig idee waar Khadafi zich nu ophoudt?
Begrijp me goed, ik heb niks tegen vriendschappelijke verhoudingen op de werkvloer van de NOS. Maar ik hoef dat toch niet allemaal te wéten?
Het beste lijkt het mij toch, dat ik de presentatie van het journaal persoonlijk overneem. Het kan nu, morgen ben ik officieel met pensioen.

Slepende kwesties

Z-mijding: ook de oogdruppels van Dr. A. Vogel schijnen heel goed te doceren te zijn.

Als-vrees: in de NRC van vandaag de volgende zin: "Kinderen uit een arm gezin hebben op volwassen leeftijd wel bijna twee keer zoveel kans om later arm te zijn dan kinderen uit een welvarend gezin."